حلمان

-که ساقه‌ی نوازشه-

یدالله رؤیایی

-خودم را توی یک لحاف مخملی سرخ پیچیدم. اینجا مثل یک جنین امن‌ است و خواب‌های بیشتری دارم که با تو ببینم. -فصل‌ها عوض میشوند. هربار که می‌ترسم چشم‌هام را می‌بندم تا چیز‌هارا به یاد آورم. تصاویر مثل گیلاس از پلک‌هام آویزان‌اند. به کارکرد عجیب حافظه فکر می‌کنم و به وحشت تو از اینکه گفته بودی دیگر خاطره جدیدی نداری که بسازی عزیزکم. -توی خواب بدن‌هامان توی هم قفل شده و در راهیم. مقصد کجاست؟ نمی‌دانم. من از پنجرهٔ اتوبوس/ قطار/ مترو/ ماشینِ بابا به منظره‌های فرّار نگاه میکنم؛ کوه‌ها، جنگل‌ها، دشت‌ها و پل‌های خطرناک. تو با پشتی ناخون‌هات پوستم را نوازش می‌کنی. -بعد از مرگ توی یک ملافه‌ی سفیدم. آنجا برای زندگان مینویسم که حُلمان مرا زنده نگه داشت. که این اوهام و رویاهای پراکنده و درهم تنیده زندگی من بود.

شب یک، شب دو؛ بهمن فرسی

*

«زهی مراتب خوابی که به ز بیداریست»