حلمان

‏[پس از اين، هر نور لطيفی که مرا لمس کند، تو خواهی بود.]

«بعد باهم از آن‌جا رفتیم. باران می‌بارید. توی ماشین بغلم کرد و سرش را روی سرم گذاشت و باهم به نور چراغ‌های خیابان که بر ما می‌تابیدند خیره شدیم، محو و سیال در تاریکی خیس.» یادداشت‌های روزانه - سیلویا پلات

هاینریش هاینه

خورشید فرو می‌نشیند - فریدریش نیچه

آوریل ستمگرترین ماه‌هاست، گل‌های یاس را از زمین مرده می‌رویاند، خواست و خاطره را به هم می‌آمیزد و ریشه‌های کرخت را با باران بهاری برمی‌انگیزد. تی. اس. الیوت، ترجمهٔ بهمن شعله‌ور

ای.ای. کامینگز با ترجمه شفاع الدین شفا

و گفتم کاش که مرا بالها مثل کبوتر می‌بود تا پرواز کرده، استراحت می‌یافتم. مزامیر، ۵۵، ۶