حلمان

«چرا خوشبختی‌ام از گیاهان کمتر است؟ چرا از تکه سنگی، پست‌تر و از ماری تنها، تنهاترم؟»

هرامسا - عباس نعلبندیان

و إن جاه صوتك، صوتك بيونسني و هواك في البعد، في البعد بيحرسني و الشوق يناديلك جوايا و أنا و أنا و أنا و أنا و أنا بتمر ساعات بعد لقانا و الروح لوجودك عطشانة بتوحشني عينيك و بلاقي الدنيا بقت فاضية مع إن الناس رايحة وجاية و أنا بحلم بيك

Lights are on But nobody's home

و راز می‌شوم و به انگشت تو می‌پيچم، وقتی اشاره به ويرانی دارد انگشت تو كه با نگاه تو برمی‌خيزد و در صدای خزنده صورت من را می‌پيچاند.‌ یدالله رؤیایی

درختانی را از خواب بیرون می آورم درختانی را در آگاهی كامل از روز در چشمان تو گم می كنم توكه با همه ی فقر و سفره بی نان در كنارم نشسته ای لبخند برلب داری در چهار جهت اصلی چهار گل رازقی كاشته ای عطر رازقی ما را درخشان مملو از قضاوتی زودگذر به شب می سپارد همه چیز را دیده ایم تجربه های سنگین ما ما را پاداش می دهد كه آرام گریه كنیم مردم گریز نشانی خانه خویش را گم كرده ایم لطف بنفشه را می دانیم اما دیگر بنفشه را هم نگاه نمی كنیم ما نمی دانیم شاید در كنار بنفشه دشنه ای را به خاك سپرد باشند باید گریست باید خاموش و تار به پایان هفته خیره شد شاید باران باشد ما من و تو چتر را در یك روز بارانی در یك مغازه كه به تماشای گلهای مصنوعی رفته بودیم گم كردیم احمدرضا احمدی

گاوِ دوازده، در بارش شبانه هزار گاو برفی از آسمان، من‌را به زیر سنگینی پیکر خود کشید.

گاو دوازده، در بارش شبانه هزار گاو برفی از آسمان، من‌را به زیر سنگینی پیکر خود کشید.

در من چیزی هست که هستی چیز‌ها را آلوده می‌کند. مرگ انگار از چشم‌های بی‌جهت من آغاز و منتشر می‌شود و نشاط موجودات را می‌گیرد. پاهای من روی زمین آدم‌های زنده نیست. نمی‌توانم جای قدم‌های خود را اینجا پیدا کنم. می‌خواهم این بار را روی زمین بگذارم.

«منفک، مثل یه سلول عصبی که هیچ نورونی ازش نمی‌گذره و به شبکه وصل نیست.» بهمن گفت.