حلمان

- Soon daybreak will creep up my stair -

۱. ببین که چقدر کلمات در دستان من سست و ناتوان و گناهی‌اند. «من خواستم تو را با ابیات پراکنده شعر خوشبخت کنم». ۲. چیزی اینجا کار نمی‌کند. امشب با چشمان خود دیدم که چطور آن الهام سبز بزرگ از سرم رفته. تابستان نوشته بودم لازم است زیر یک درخت سال‌دیده بخوابم. می‌خواستم این آلودگی را به بازدمی به حافظه‌ی کهنه‌ی یک درخت بسپارم. می‌خواستم شفا بگیرم. نشد. ۳. توی کابوس‌هایم کسی اینجاست. کسی که بر من مقدم است. کسی می‌خواهد من روی این تخت، توی این اتاق، توی این خانه نباشم. توی کابوس‌هایم من آن شخص “دیگر”ام. چندبار توی خواب معذب تا بالای پله‌ها رفتم، به خانه نگاه کردم، به تخت نگاه کردم و پرسیدم آیا دارم جای کس دیگری می‌خوابم؟ آیا باید بلند شوم؟ ۴. پریروز بازی جالبی با شهرها و کیلومترها داشتم. به تو گفتم اگر با پای پیاده از روی کوه‌ها بیایی ده کیلومتر راه بیشتری داریم. بعد هی راه‌ها را دراز و کوتاه کردم. تو گفتی معنی دقیق «مسافت» را از توی لغت‌نامه پیدا کنم. «مسافت: بعد، دوری، فاصله» ۵. اگر قرار بود بدنم را از یک چیز زشت تا ابد پاک کنم، آن چیز می‌شد “ترس”.

رابرت فراست

و فاصله تجربه ای بیهوده است

طلسم بانوی شالوت نمی‌گذارد او به‌طور مستقیم دنیای بیرون را نگاه کند. او هر روز از طریق آینه‌ای که در مقابل پنجره‌ای در بالای برج قرار دارد به دنیای بیرون می‌نگرد و آنچه را که می‌بیند بر روی قالیچه‌ای می‌بافد. John Atkinson Grimshaw - The lady of Shalott

چشم هایش را به صافی آینه می دهد آیینه‌ای که در تمام سال مقابلش آویزان است و سایه‌های جهان در آن پدیدار می شود گاه آن هنگام که ماه در اوج آبشار آسمان است دو عاشق که قلب هایشان به هم رسیده بانوی "شالوت" زیر نور ماه نجوا می‌کند: از سایه ها بیزارم آلفرد تنی‌سون

گر بدین سان زیست باید پست من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوائی نیاویزم بر بلند کاج خشک کوچه بن بست گر بدین سان زیست باید پاک من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود، چون کوه یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک! احمد شاملو

*

نرم و صورتی روی پوستم نشستی، مثل خرگوشی که به خواب برود.

«چرا خوشبختی‌ام از گیاهان کمتر است؟ چرا از تکه سنگی، پست‌تر و از ماری تنها، تنهاترم؟»