زوربای یونانی

یه جا می‌گفت مادربزرگم تو جوونی با پنج بچه شیر به شیر بیوه میشه و با چنگ و دندون بزرگشون می‌کنه و دوست دارم روزی زندگیش رو داستان کنم. من یاد یکی از فامیلامون افتادم که همیشه دوست داشتم زندگی خودش و بچه هاش‌ رو بنویسم که با پنج بچه بیوه شد (حتی هنوزم بعضی پیرهای فامیل به مرگ شوهرش مشکوکن :)). به محض بیوه شدن بچه ها رو جا گذاشت و رفت و ازدواج کرد. بچه ها تو روستای پدری هیچ کسی رو نداشتند (منظورم فامیل درجه اوله) و پسر بزرگه که شاید به زور دوازده سالش بوده مسئولیت زندگی رو قبول می‌کنه... راستش نمی‌دونم چرا اینقدر این زن برام جالبه... شاید چون در روزگار و جایی که مادر بودن، فداکار بودن و زن بودن در معنای کلیشه اون ارزش بوده، به همه اینها پشت پا می زنه و اول به خودش فکر می کنه. این خودخواه بودن در معنای منفی خودخواهی و معنای مثبت خود! خواهی یه جورایی انگار زن رو خاص کرده تو ذهنم.