کانال جلدیان🌙☀️

🕌 صدای اذان را می‌شنویم؛ اما چرا مسجد خالی است؟ امروز مسجدها گاهی خالی از انسان‌اند، اما مجلس‌های دنیا، دورهمی‌ها و حرف‌های بیهوده مملو از آدم‌هایی است که برای ساعت‌ها وقت دارند! این درد است... این هشدار است... و اگر امروز بیدار نشویم، فردا شاید دیگر فرصت بیدار شدن نداشته باشیم. ما می بینیم و صدای اذان را می‌شنویم. راه مسجد را می‌دانیم. توان رفتن داریم؛ اما وقتی مؤذن فریاد می‌زند: «حَیَّ عَلَی الصَّلَاة، حَیَّ عَلَی الْفَلَاح» بعضی از ما صدای خدا را می‌شنویم، اما به صدای دنیا پاسخ می‌دهیم! برای یک مجلس، ساعت‌ها می‌نشینیم. برای حرف‌های بیهوده، وقت کم نمی‌آوریم. برای غیبت دیگران، خسته نمی‌شویم. برای منفعت دنیا، هر سختی را تحمل می‌کنیم. اما چند دقیقه ایستادن در برابر پروردگارمان برایمان سنگین می‌شود! واقعاً چه بر سر دل‌های ما آمده است؟ از ماموستای روستایمان شنیدم که در یکی از خطبه‌های نماز جمعه، درباره مردی نابینا سخن گفتند که نزد پیامبر اکرم ﷺ آمد و پرسید: «من نابینا هستم؛ آیا باید به مسجد بیایم؟» پیامبر ﷺ از او پرسیدند: «آیا صدای اذان را می‌شنوی؟» گفت: «بله.» فرمودند که دعوت نماز را اجابت کند. اما امروز ما چشم داریم، پا داریم، سلامت داریم و صدای اذان را به‌وضوح می‌شنویم؛ پس عذر ما چیست؟ آیا مجلس دنیا از مسجد مهم‌تر شده است؟ آیا حرف مردم از فرمان خدا مهم‌تر شده است؟ آیا غیبت و سرگرمی ارزشمندتر از سجده در برابر پروردگار است؟ برادران و فرزندان روستایم! نماز جماعت چیزی نیست که وقتی فرصت داشتیم انجام دهیم و وقتی کار دنیا پیش آمد رهایش کنیم. اذان، دعوت خداست؛ نه یک صدای عادی که از کنار گوش ما عبور کند. در جامعه‌ای که صدای اذان بلند می‌شود اما مردم عمداً مسجد و جماعت را رها می‌کنند، باید همه ما از خودمان بپرسیم: چه کسی مسئول این غفلت است؟ نه دیوار مسجد مقصر است، نه فرش مسجد، نه مؤذن، نه امام جماعت. مقصر، دل‌هایی هستند که صدای «الله‌اکبر» را می‌شنوند اما تکان نمی‌خورند. و چه هشداری بالاتر از این که انسان برای دنیا وقت داشته باشد، اما برای خدا وقت نداشته باشد؟ روزی خواهد آمد که صدای اذان را خواهیم شنید، اما دیگر امکان پاسخ دادن نخواهیم داشت. روزی که آرزو می‌کنیم فقط یک بار دیگر به ما فرصت داده شود تا در مسجد، در برابر خدا سجده کنیم؛ اما آن روز، دیگر فرصت تمام شده است. پس تا فرصت داریم، مسجد را تنها نگذاریم. فرزندانمان را فقط به مجالس دنیا و سرگرمی عادت ندهیم؛ آنان را با مسجد، نماز و قرآن مأنوس کنیم. بیایید از امروز وقتی صدای اذان بلند شد، مجالس را رها کنیم و به سوی خانه خدا برویم. دنیا منتظر ما نمی‌ماند؛ اما مرگ هم منتظر برنامه‌های ما نمی‌ماند. اذان امروز شاید آخرین دعوتی باشد که از سوی خدا می‌شنویم. خداوندا، دل‌های ما را از غفلت بیدار کن، محبت نماز و مسجد را در قلبمان قرار بده و ما را از کسانی قرار بده که وقتی صدای «الله‌اکبر» را می‌شنوند، با جان و دل به سوی تو می‌آیند. آمین یا رب‌العالمین 🤲 حبیب حاجی رسولی