روز سرد

بپذیر آنچه باید و بباش آنچه هستی که زمان و عمر و میزان همه در توهمِ توست. #حسام_یعقوبی

می‌گوید هنر است، از زیر سنگ، از خفقانِ تحقیر، از غایتِ شکست، شکوفه زدن و سر به آسمان کشیدن. می‌گوید هنرمند می‌شکند پیله را، پروانه تحویلِ پرواز می‌دهد، می‌ترکاند بغض را، جوانه می‌زند. می‌گوید و خود نیز می‌شنود؟ ابداً. می‌گوید و تیغ تیزِ سرکوب را بر رگ‌هایم می‌خراشد و با چشمانی تر، به حالِ تشویش و در مخروبه‌های خویش می‌گذارد، می‌گذرد، رهایم می‌کند و می‌رود. #حسام_یعقوبی

صبور و سبز، نشستم به انتظار چشمانت چشمانت و غمِ در کنج کز کرده‌ی لبانت که صدایم می‌کند؛ مرا بسرا، مرا به سرسرای خانه‌ات بخوان، راه را نشانم بده و تماشا کن رقصِ در سکوتم را. نشستم به انتظار، که گیسوانت راز‌های مگویشان را بازگویند در شبِ تار یا تاریکیِ اشباح. با من، حرف‌های تازه بگو، از آنها که با دیگران ناشنیدنی و ناگفتنی‌ست. با من حرف‌های تازه بگو، از آنها که کهنگی‌شان فراموشت شده‌ست جانا، که به نسیان سپرده‌ای‌شان، که در زیرزمینِ خانه‌ی پدری، زنده زنده دفن‌شان کردی و هنوز از گونه‌های برّاقت ارتزاق می‌کنند و از خاکِ دستانت تنفس. #حسام_یعقوبی

زمان، به سانِ شب‌پره‌های بی‌هدف گرداگردِ تو می‌چرخد و در زیبایی‌ات محو می‌شود، و زمین جاذبه را از تو وام می‌گیرد، به سوی خود می‌کشاند و خود، در مدار تو حرکت می‌کند. حجاب، شاید از تو برخاست، که زمین و زمان، به حسادت از چشمانت و برقِ لبانت، نسوزند و نمیرند و بمانند. که زندگی، با زیباییِ توست که تعادل می‌یابد. #حسام_یعقوبی

هوش، ارمغانی دو لبه به دست می‌دهد، که اگر با هزاران کارِ لاکردار تعدیل و کنترل نشود، شعله‌ی زبانه‌کشی می‌شود و خود یا دیگران را به توبره می‌بندد. همانطور که سرطان، بدن را با خود ناآشنا می‌سازد، هوش، روان را با خود به جنگ و جدال و سلطه و خودفریبی وا می‌دارد و اگر هوشمندی بر هوش مسلط نشود، ناسازگاری نتیجه‌ای قریب‌الوقوع خواهد بود. آگاه‌سازی، واقعیت‌سنجی، ابهام‌زدایی، توهم‌گریزی و ستیز با ساده‌انگاری، مشتی از خروار منزّه‌کننده‌ی هوش‌اند از دامانِ گرفتاری در کلافِ خویش. #حسام_یعقوبی

شناخت، راهِ زندگی را به واقعیت‌های اندک اما قابل تامل نزدیک می‌کند. فراز و نشیبی دور از معبرِ آدمان نشان می‌دهد و ریاضتی خارج از ظرفیتِ روزمره می‌طلبد. گاه به گاه دیده‌ام سقوط‌های افراد را، لغزش‌هایشان، غر زدن‌های های و هوی داران و سرآخر، بازگشت به نقطه‌ی ابتدایی، یعنی همان کور زیستن را. چراکه مسیرِ نامتناهی، اراده، امید و صبرِ بی‌انتها طلب می‌کند. همانطور که عرض کردم شناخت قابلِ تامل است، اما نه همیشه قابلِ تحمل! #حسام_یعقوبی