Azizann2

مدتی است به این فکر می‌کنم که یکی از چیزهایی که از زندگی ما کم شده، حوصله است! پیام صوتی را روی 2x گوش می‌دهیم. فیلم را جلو می‌زنیم. اگر صفحه‌ای سه ثانیه دیر باز شود کلافه می‌شویم و شایدم باز نکنیم! در صف و مارو و اتوبوس، ناخودآگاه گوشی را درمی‌آوریم. وقتی کسی کمی طولانی‌تر حرف می‌زند، بخشی از ذهن دنبال این است که زودتر برسد به اصل مطلب. حتی برای تفریح هم عجله داریم؛ انگار باید در کوتاه‌ترین زمان ممکن بیشترین لذت را استخراج کنیم! دلیل آنهم منطقی ست. وقت کم است و سرمان شلوغ. اما این عادت صرفا زمان ما را مدیریت نمی‌کند؛بلکه ظرفیت ذهنمان را هم تغییر می‌دهد. وقتی مغز به دریافت سریع و پاداش فوری عادت می‌کند، چیزهایی که آرام شکل می‌گیرند سخت‌تر می‌شوند: خواندن یک کتاب، یادگرفتن یک مهارت پیچیده، شنیدن حرف کسی که نمی‌تواند احساسش را در چند ثانیه جمع کند، ماندن پای یک مسئله بدون اینکه سریع جوابش را گوگل کنیم، یا حتی تحمل چند دقیقه بیکاری. بسیاری از اتفاقات مهم زندگی اصولاً با سرعت بالا اتفاق نمی‌افتند. اعتماد بین دو نفر در چند پیام ساخته نمی‌شود. تخصص با چند ویدئوی کوتاه به دست نمی‌آید. تصمیم‌های مهم زندگی معمولاً جواب فوری ندارند. شناختن انسانها، فهمیدن یک مسئله، خوب شدن در یک کار، کنار آمدن با یک فقدان یا ساختن یک رابطه سالم، همه به چیزی احتیاج دارند که این روزها کمتر تمرینش می‌کنیم: ماندن!! درباره خودم دیدم حتی وقتی کتاب می‌خوانم، بخشی از ذهنم دنبال جمله‌ای است که بتوانم سریع از آن استفاده کنم! اگر چیزی فوراً به مقاله، کلاس یا کارم ربط نداشته باشد، وسوسه می‌شوم از کنارش رد شوم. همان‌جا فهمیدم سرعت فقط رفتار بیرونی نیست؛ می‌تواند وارد شیوه فکر کردن هم بشود. فکر نمی‌کنم راه‌حلش کنار گذاشتن تکنولوژی یا برگشتن به زندگی بیست سال قبل باشد. خودم هم از همان ابزارهایی استفاده می‌کنم که همه استفاده می‌کنند. ولی چند عادت کوچک ارزش امتحان کردن دارد: یک گفت‌وگو را بدون نگاه‌کردن به گوشی تمام کنیم، هر روز چیزی را بدون سرعت 2x گوش بدهیم، گاهی در صف و شلوغی هیچ کاری نکنیم، یک متن بلند را تا آخر بخوانیم و برای بعضی سؤال‌ها فوراً دنبال جواب نرویم. این‌ها کارهای بزرگی نیستند، اما یک توانایی مهم را زنده نگه می‌دارند: اینکه بتوانیم با چیزی بمانیم، حتی وقتی فوراً پاداش نمی‌دهد. سرعت زندگی احتمالاً بیشتر هم خواهد شد. ابزارها سریع‌تر می‌شوند، پاسخ‌ها فوری‌تر می‌شوند و هوش مصنوعی فاصله بین سؤال و جواب را باز هم کمتر می‌کند..... در چنین جهانی، ممکن است «توان ماندن روی یک چیز»، تبدیل به یک مزیت کمیاب شود؛ در کار، در یادگیری، در رابطه و حتی در فکر کردن. من این روزها بیشتر از قبل به این سؤال فکر می‌کنم: آخرین باری که کاری را بدون عجله برای تمام‌کردنش انجام دادیم، کی بود؟ اگر پاسختان جالب است، در کامنت بنویسید. دوست دارم ببینم این کم‌شدنِ حوصله را شما هم در خودتان یا اطرافیانتان حس کرده‌اید یا نه 🅰️ https://t.me/Azizann2

مدتی است به این فکر می‌کنم که یکی از چیزهایی که از زندگی ما کم شده، حوصله است! پیام صوتی را روی 2x گوش می‌دهیم. فیلم را جلو می‌زنیم. اگر صفحه‌ای سه ثانیه دیر باز شود کلافه می‌شویم و شایدم باز نکنیم! در صف و مارو و اتوبوس، ناخودآگاه گوشی را درمی‌آوریم. وقتی کسی کمی طولانی‌تر حرف می‌زند، بخشی از ذهن دنبال این است که زودتر برسد به اصل مطلب. حتی برای تفریح هم عجله داریم؛ انگار باید در کوتاه‌ترین زمان ممکن بیشترین لذت را استخراج کنیم! دلیل آنهم منطقی ست. وقت کم است و سرمان شلوغ. اما این عادت صرفا زمان ما را مدیریت نمی‌کند؛بلکه ظرفیت ذهنمان را هم تغییر می‌دهد. وقتی مغز به دریافت سریع و پاداش فوری عادت می‌کند، چیزهایی که آرام شکل می‌گیرند سخت‌تر می‌شوند: خواندن یک کتاب، یادگرفتن یک مهارت پیچیده، شنیدن حرف کسی که نمی‌تواند احساسش را در چند ثانیه جمع کند، ماندن پای یک مسئله بدون اینکه سریع جوابش را گوگل کنیم، یا حتی تحمل چند دقیقه بیکاری. بسیاری از اتفاقات مهم زندگی اصولاً با سرعت بالا اتفاق نمی‌افتند. اعتماد بین دو نفر در چند پیام ساخته نمی‌شود. تخصص با چند ویدئوی کوتاه به دست نمی‌آید. تصمیم‌های مهم زندگی معمولاً جواب فوری ندارند. شناختن انسانها، فهمیدن یک مسئله، خوب شدن در یک کار، کنار آمدن با یک فقدان یا ساختن یک رابطه سالم، همه به چیزی احتیاج دارند که این روزها کمتر تمرینش می‌کنیم: ماندن!! درباره خودم دیدم حتی وقتی کتاب می‌خوانم، بخشی از ذهنم دنبال جمله‌ای است که بتوانم سریع از آن استفاده کنم! اگر چیزی فوراً به مقاله، کلاس یا کارم ربط نداشته باشد، وسوسه می‌شوم از کنارش رد شوم. همان‌جا فهمیدم سرعت فقط رفتار بیرونی نیست؛ می‌تواند وارد شیوه فکر کردن هم بشود. فکر نمی‌کنم راه‌حلش کنار گذاشتن تکنولوژی یا برگشتن به زندگی بیست سال قبل باشد. خودم هم از همان ابزارهایی استفاده می‌کنم که همه استفاده می‌کنند. ولی چند عادت کوچک ارزش امتحان کردن دارد: یک گفت‌وگو را بدون نگاه‌کردن به گوشی تمام کنیم، هر روز چیزی را بدون سرعت 2x گوش بدهیم، گاهی در صف و شلوغی هیچ کاری نکنیم، یک متن بلند را تا آخر بخوانیم و برای بعضی سؤال‌ها فوراً دنبال جواب نرویم. این‌ها کارهای بزرگی نیستند، اما یک توانایی مهم را زنده نگه می‌دارند: اینکه بتوانیم با چیزی بمانیم، حتی وقتی فوراً پاداش نمی‌دهد. سرعت زندگی احتمالاً بیشتر هم خواهد شد. ابزارها سریع‌تر می‌شوند، پاسخ‌ها فوری‌تر می‌شوند و هوش مصنوعی فاصله بین سؤال و جواب را باز هم کمتر می‌کند..... در چنین جهانی، ممکن است «توان ماندن روی یک چیز»، تبدیل به یک مزیت کمیاب شود؛ در کار، در یادگیری، در رابطه و حتی در فکر کردن. من این روزها بیشتر از قبل به این سؤال فکر می‌کنم: آخرین باری که کاری را بدون عجله برای تمام‌کردنش انجام دادیم، کی بود؟ اگر پاسختان جالب است، در کامنت بنویسید. دوست دارم ببینم این کم‌شدنِ حوصله را شما هم در خودتان یا اطرافیانتان حس کرده‌اید یا نه 🅰️ https://t.me/Azizann2

*🎲به چیدن های پروردگارت ایمان و اطمینان داشته باش او ناظر و حکیم بر هر کاری و بهترین چیننده ی اجزای به هم ریخته پازل زندگانی ماست ...* 🌅🍀🌅🍀🌅 🅰️ https://t.me/Azizann2

✰...رسول اللّٰه ﷺ فــرمودند :

مَنْ اَرْضى والِدَيْهِ فَقَدْ اَرْضَى اللّهَ وَمَنْ اَسْخَطَهما فقداسخط الله. ▪️ترجمه:هرکس والدینش را راضی کند خدا را راضی کرده وهرکس والدینش را خشمگین کند همانا خدا را خشمگین کرده است! ⛲→ @astakhfar00000      ┄┅❥❥❥🌼🔮🌼❥❥❥┅┄

دو معجزه قرآن در مورد عنکبوت 🅰️ https://t.me/Azizann2

🅰️ https://t.me/Azizann2

🅰️ https://t.me/Azizann2

🅰️ https://t.me/Azizann2

گذر کردم از گورستان شهر 🅰️ https://t.me/Azizann2

آموزش قرآن کریم 🅰️ https://t.me/Azizann2