خواب‌هایی که عمودی دیدم

مثل بهشت‌های اوائل‌الزمان، گرگ و میش هم آغوش بودند؛ در آن گرگ و میش سرد و ساکت، آینه‌ای روی دیوار منتظر بود تا کسی را درونش بیابد. آینه همیشه تنها بود، تنها با تصویرهای گاه و بی‌گاه، خاطرات گذرا و زمزمه‌های قدیمی که در قابش زنده می‌شدند. اما امروز، زنی که انگار هزار سال از جهان‌های دور و پرآشوبِ ازلی سفر کرده بود، مقابلش ایستاده بود. آینه با هربار نگاهِ زن، می‌لرزید. زن، شال نازکی روی شانه‌هایش انداخته بود و نور شفق روی صورتش سایه‌ای بی‌صدا می‌کشید. صورت زن به زحمت در آینه می‌تابید؛ بیشتر شبیه انعکاسی بود که انگار از خواب نقره‌ای دوردست بازگشته باشد. او جلوتر آمد و نفسش، مثل بویی از جنگل‌های فراموش‌شده، آینه را احاطه و مکدر کرد. آینه ناله کرد، ترسید از اینکه مبادا راز این چهره‌ی غریب را فاش کند. زن آرام لب‌هایش را بر آینه گذاشت و بوسه‌ای سرد به جای گذاشت. و آینه، به جای تصویر خود زن، روحی از جهان دیگری را منعکس کرد: چهره‌ای با انحنای باریک، غم‌انگیز و گم‌گشته، در دلِ تاریکی گرگ و میش... سپس زن به آرامی زمزمه کرد: «در انعکاس تو، سِحرِ سَحر پیدا می‌شود. و من، تنها آمده‌ام که حقیقتِ تو را ببینم، راست‌گویی‌ات را. اما تو، مرا به جهان دیگری دعوت می‌کنی، به آن‌جا که از حضورم هیچ خبری نیست؛ فقط خاطره‌ای از انعکاسِ من در تو باقی خواهد ماند.» زن دور شد و آینه خالی باقی ماند، تنها با خاطره‌ای از آن لحظه، در قابی که دیگر هیچ چهره‌ای به آن نمی‌نگریست. از آن‌پس آینه «هیچ» را فاش می‌گفت... سکوتِ سرمدی را...