ازحال بد به حال خوب

*اگر آدمی را شادی در دل می آید،* *جَزای آن است که کسی را شاد کرده است!* *و اگر غمگین می شود،* *کسی را غمگین کرده است!* *این ارمغانی های آن عالَم است و نمودارِ روزِ جَزا است،* *تا بدین اندک، آن بسیار را فهم کنند!* 🌹 *فیه ما فیه حضرت مولانا*🌹 🌎@joinneda

حسودی به اکهارت توله! 😂 این خیلی طبیعی‌ه🤪چون وقتی کسی رو می‌بینی که چنین آرامش و آگاهی بی‌پایانی داره، ممکنه احساس کنی که چرا من نمی‌توانم به این سطح برسم؟ 😊اما باید یادت باشه که اکهارت هم مثل همه‌ی ما یه روزی درگیر ذهن و احساساتش بوده. اون فقط به نقطه‌ای رسید که بتونه به‌طور کامل با خودش و حالش ارتباط برقرار کنه. این مسیریه که هر کسی می‌تونه طی کنه، به شرطی که بخواد و روش‌های درست رو امتحان کنه. شايد بشه گفت !حسادت یه علامت خوبه که نشون می‌ده به چیزی که به‌دست آوردنِ اون علاقه داری. می‌تونی از این حس به‌عنوان انگیزه استفاده کنی که خودت هم بیشتر در مسیر آگاهی و رشد قدم بذاری حسادت، مثل هر احساس دیگه، می‌تونه نشان‌دهنده‌ی چیزی در درون ما باشه که باید بهش توجه کنیم. وقتی حسادت می‌کنیم، معمولاً نشون می‌ده که به چیزی که دیگران دارند یا تجربه می‌کنند، خودمون هم میل داریم یا احساس کمبود داریم. اما اگر بتونیم این حس رو ببینیم و ریشه‌اش رو شناسایی کنیم، می‌تونیم ازش به‌عنوان یک فرصت برای رشد استفاده کنیم. بهتره که به این حس توجه کنیم و ببینیم از کجا میاد. آیا این حس ناشی از احساس عدم کفایت خودمونه؟ آیا داریم فکر می‌کنیم که چیزهایی که دیگران دارند برای ما دست نیافتنی‌ان؟ اینجا می‌تونیم یاد بگیریم که حسادت رو به‌عنوان یک نشانه ببینیم که به خودمون و مسیر خودمون نیاز داریم بیشتر توجه کنیم و از آن برای تقویت آگاهی و پذیرش بیشتر استفاده کنیم. پس، به جای اینکه حسادت رو فقط یک احساس منفی ببینیم، می‌تونیم ازش به‌عنوان راهی برای شناخت بهتر خودمون و رفع باورهای محدودکننده استفاده کنیم. 😊😊😊 🌎@joinneda

بچه ها این هوش مصنوعی نیست این گل در شمال ژاپن رشد میکنه 🌎@joinneda

ناموس، آبروی بدلی است که ما در ذهن برای خودمان درست می‌کنیم و از آن اعتبار میگیریم. مثلا از موقعیت خانوادگی، اجتماعی، مادی، تحصیلات برای خودمان یک هویت و ناموس درست می‌کنیم و از طریق آنها مورد تائید و توجه دیگران قرار میگیرم و با آنها پُز می‌دهیم و اگر کوچکترین خلل و آسیبی به آنها وارد شود  فکر می‌کنیم که آبرویمان رفت و پیش دیگران کوچک و رسوا شدیم. این ناموس ساخته ذهن هست و هیچ ارزش و اعتباری برای زندگی ندارد. 🌹🌹🌹 🌎@joinneda

همه‌چیز نباید همیشه همان‌طور که می‌خواهیم پیش برود. قرار نیست هر نیازی، هر خواسته‌ای، درست در زمان دلخواه ما پاسخ داده شود. زندگی اگر همیشه مطابق میل ما باشد، ما را بی‌تاب می‌کند، بی‌حوصله و کم‌تحمل بارمان می‌آورد. بخشی از رشد ما، در همین نرسیدن‌هاست. در همین جاهایی که باید منتظر بمانیم، باید درد بکشیم، باید خالی بمانیم تا چیزی در درون‌مان پُر شود که از جنس صبر است، از جنس بلوغ. گاهی نرسیدن، خود نوعی تربیت است جایی که نمی‌گذارد همه‌چیز راحت و بی‌زحمت به دست بیاید، دارد به ما یاد می‌دهد که گاهی باید زندگی را بدون شیرینی‌هایش هم قورت داد. در واقع تحمل ناکامی، فقط یک مهارت نیست، یک ضرورت روانی‌ست. آن‌که همیشه کام گرفته، همیشه پاسخ شنیده، از اولین «نه» زندگی فرو می‌ریزد. و تجربه نشان داده که زندگی ، همواره نه هایی را با خود دارد اما کسی که یاد گرفته گاهی «نه» را بپذیرد، گاهی منتظر بماند، گاهی کم بیاورد، در وضعیت بهتری قرار خواهد گرفت زندگی، مجموعه‌ای از خواستن و نخواستن است، از برآورده شدن و نشدن، اگر قرار بود هر آرزویی برآورده شود، خیلی از امور معنایشان را از دست می‌دادند. آن‌چه ما را می‌سازد، فقط رسیدن‌ها نیست، عبور کردن از نرسیدن‌هاست. جایی که به خودمان می‌گوییم: «اشکال ندارد، این هم گذشت.» و باز ادامه می‌دهیم. ما علاوه بر کامیابی به مقداری ناکامی نیز نیاز داریم چون هر دو روی یک سکه‌اند و کسی که فقط یک روی سکه را بلد باشد، بازی زندگی را بلد نیست. پس اگر چیزی نشد، اگر نیازی بی‌پاسخ ماند، اگر دلت خالی ماند، نترس. این هم بخشی از سفر است. بخشی از همان پختگی که بی‌آن، هیچ انسانی انسان نمی‌شود. 🌎@joinneda

وینستون چرچیل یک‌بار لیوانش را به نشانه آرزو بالا برد وگفت: «من ترجیح می‌دهم برای کسی نه سلامتی آرزو کنم و نه ثروت،  فقط شانس. چون بیشتر کسانی که در کشتی تایتانیک بودند… هم سالم بودند و هم ثروتمند. اما تعداد کمی از آن‌ها خوش‌شانس بودند.» آدم را به فکر فرو می‌برد. می‌دانستی یکی از مدیران ارشد از حملات ۱۱ سپتامبر جان سالم به در برد فقط چون آن روز پسرش را برای اولین روز مهدکودک برده بود؟ مرد دیگری زنده ماند چون نوبت او بود که دونات بیاورد. زنی جان سالم به در برد چون ساعت زنگ‌دارش اصلاً زنگ نزد. یکی دیگر دیر رسید چون در ترافیک نیوجرسی گیر کرده بود. یکی اتوبوس را از دست داد. یکی قهوه‌اش را ریخت و مجبور شد لباسش را عوض کند. ماشین یکی روشن نشد. یکی برگشت خانه تا به یک تماس تلفنی جواب بدهد. والدی به خاطر اینکه فرزندش آن روز غیرعادی کند بود، تأخیر داشت. مردی فقط به این دلیل که نمی‌توانست تاکسی بگیرد، زنده ماند. اما داستانی که بیشتر از همه تکانم داد؟ مردی بود که آن روز کفش نو پوشیده بود. در راه، پاهایش درد گرفت. توقف کرد تا از داروخانه چسب زخم بخرد. و همین باعث شد زنده بماند. از وقتی این داستان را شنیدم، جور دیگری فکر می‌کنم. وقتی در ترافیک گیر می‌کنم… وقتی آسانسور را از دست می‌دهم… وقتی چیزی را فراموش می‌کنم و مجبورم برگردم… وقتی صبحم طبق برنامه پیش نمی‌رود… سعی می‌کنم مکث کنم و اعتماد داشته باشم: شاید این تأخیر، عقب‌گرد نیست. شاید زمان‌بندی‌ای الهی است. شاید دقیقاً همان‌جایی هستم که باید باشم. پس دفعه بعد که صبحت به‌هم ریخت… بچه‌ها کند بودند، کلیدها پیدا نمی‌شدند، همه چراغ‌ها قرمز بود .. حرص نخور. عصبانی نشو. شاید همه‌اش… خوش‌شانسی در لباس مبدل باشد. *آرام باشیم! هیچ خبری نیست!"* میدانی رنج تو چیست؟ به آنچه نباید، بسیار میاندیشی! 🌎@joinneda

روزی برایت خواهم گفت که داشتم چه روزهای عجیب و سختی را پشت سر می‌گذاشتم و چطور می‌دیدم که آدم‌ها، یکی یکی از جهانم حذف می‌شدند آنان که پیش از این عزیزترین کسان من بودند. روزی برایت خواهم‌گفت که نباید به شلوغی اطرافت نگاه کنی، روزهای سخت به تو ثابت خواهد کرد که چقدر تنها و بدون پشتوانه‌ای. روزی برایت خواهم‌گفت که جز خودت نباید روی هیچ‌کس حساب باز کنی تا به روزگار من که رسیدی، با دستانی خالی و قلبی لبریز، مقابل مشت‌های روزگار نایستاده باشی 🌎@joinneda

این تکنولوژی 40 سال پیش ژاپن است. ساعت کاسیو با قابلیت لمسی 🌎@joinneda

📢 یافتم! یافتم! بفرمایید، هی می‌گفتین پشیز چیه؟ اینم پشیز؛خُردترین واحد پول دوره‌ی ساسانیان ... در ضمن امروزه هم معمولأ تو زبون عامیانه به چیزی ک خیلی کم ارزش باشه پشیز می‌گن.. @mahbubeh_channel

آدمیزاد همیشه می‌خواهد زنده بماند و زندگی کند، حتّی زمان جنگ... آدم زمان جنگ چیزهای زیادی یاد می‌گیرد... یاد می‌گیرد هیج جانوری وحشی‌تر از انسان نیست. یاد می‌گیرد آدم را نه گلوله، که آدم‌های دیگر می‌کشند. آدم آدم‌های دیگر را می‌کُشد... آخ، دختر عزیزم! #سوتلانا_الکساندرونا_الکسیویچ #روزگار_رفته 🌎@joinneda

قدم هاى كوچك روزانه، در انتهاى راه منجر به نتايج بزرگى ميشن. درود، آدینه ای شاد و زیبا در کنار خانواده و دوستان داشته باشید. 🌎@joinneda

question. when will REAL peace come to our world? -REAL PEACE is not just the absence of War - it is the absence of ALL NEGATIVITY !!!) David Lynch سوال: چه زمانی صلح واقعی به دنیای ما خواهد رسید؟ -صلح واقعی فقط نبود جنگ نیست - فقدان تمام منفیهاست!!!) دیوید لینچ دست خط #دیوید_لینچ 🌎@joinneda

امیدواریم رند ترین تاریخ امسال، سرآغاز بهترین اتفاقات برای کشور و مردم عزیزمون باشه ... 🙏 ۱۴۰۴/۰۴/۰۴

‌یا رب، ز بادِ فتنه نگهدار خاکِ پارس...✨ #سعدی 🌎@joinneda

درود بر هموطن عزیزم،🌸🍃 در زمان جنگ بوسنی هرزگوین دانشمندان مطابق یک تحقیق کاملاً علمی  به نظریه‌ای رسیدند که هرگاه ۱۳٪ از جمعیتی روی موضوعی تمرکز کنند، تحقق پیدا می‌کنه. مردم بوسنی فقط به صلح و آرامش فکر کردند و به همدیگه امیدواری و انرژی مثبت می‌دادند. به طرز جالبی جنگ تمام شد. طوری که هیچکس نمی‌دونست چطور شد که جنگ تموم شد.🤔 امروز هم مردم کشور خودمون به انرژی مثبت نیاز دارند. بیاین از مباحث و تحلیل‌های سیاسی تاکسی و اتوبوسی دوری کنیم و ذهنمون رو از تاریکی‌ها پاک کنیم. 🤍از ته دل طالب برقراری صلح و سلامت کل دنیا باشیم و مطابق هر اعتقادی داریم، برای سراسر جهان آرزو و دعا کنیم.🤍 💚  دست در دست هم حال همدیگه رو خوب کنیم.💚

گر  نگهدارِ  من  آنست  که  من  می دانم شیشه  را  در  بغل  سنگ  نگه  می دارد این بیت رو بدون عجله و به آرومی همین الان بنویس حالا چشات رو ببند . . . دستت رو بزار روی قلبت . . . یه نفس عمیق و آگاهانه و طولانی بکش . . . و آروم این بیت رو زیرلب زمزمه ش کن . . . (هر چند بار که دوست داشتی میتونی به این کار ادامه بدی) حالا چه حسی داری ؟ میتونی متوجه ی اون حسِ گرم شدن قلبت بشی ❤️‍🔥 اون حس امنِ ، بودنش و آرامشی که به جانت میریزه رو میتونی احساس کنی ؟ حالا پُر شو از حس عمیق شُکر و امنیت #سپاس_آرامش_من🤍🙏 #نسا_بیجاری https://t.me/nesabijari

خداوند حافظ ایران و ایرانیان باشد .. 🌎@joinneda

ما سال‌هاست دخترها را در قفس «مراقبت» زندانی کرده‌ایم، و پسرها را در بی‌خیالی «آزادی» رها کرده‌ایم. به دخترها یاد دادیم نروند، نپوشند، نگویند، نباشند… اما هیچ‌وقت به پسرها نگفتیم که نرنجانند، نترسانند، نربایند، نلرزانند برای دخترها قفل ساختیم، برای پسرها کلید. در حالی که امنیت واقعی با قفل و کلید نیست؛ با شعور، آگاهی و تربیت است. اگر امروز دختری در خیابان احساس ناامنی می‌کند، نه به‌خاطر نداشتن محافظ، بلکه به‌خاطر داشتن جامعه‌ای‌ست که پسرهایش «مرد» نشده‌اند، بلکه فقط «بزرگ» شده‌اند دخترت را نترسان، پسرت را آگاه کن. دنیا با تربیتِ پسرها نجات پیدا می‌کند… نه با محدود کردنِ دخترها… افروزجاویدان✍🏻 🌎@joinneda