TASKIN - Psixologik markazi

Биринчи маошимни олганимда 23 ёшда эдим. Дадам менга айтди: «Ҳар ой менга 100 минг сўм юборасан». Мен айтдим: «Нимага, дада?» Айтди: «Сенга берган тарбиям ҳақи». Кулиб юбордим, лекин у кулмади. Ўша кундан бери, ҳар ойнинг 27-куни маош тушиши билан унга 100 минг сўм юбораман ва изоҳига ёзаман: «Менга берган тарбиянгиз ҳақи». У эса ҳар сафар жавоб қайтаради: «Етиб келди. Аллоҳ ризқингни зиёда қилсин!». Ва бошқа бирор сўз қўшмайди. Уни бўйдоқлигимда ҳам юбордим. Уйланган ойимда, қарзлар бошимдан ошиб ётганда ҳам юбордим. Ўғлим туғилган ойда ҳам юбордим, ҳисобимда эса бор-йўғи 140 минг сўм қолган эди. Аёлим айтарди: «Дадангиз ўзи нафақада бўлса, ўз уйи бўлса, ҳар ой 100 минг сўм олиб нима қиларкин?» Ошна-оғайниларим ҳам айтишарди: «Даданг сенга солиқ солиб қўйганми?» Мен эса уларга: «Дадам шунақа, ўзига хос одатлари бор», дердим. Бир сафар бир кун кечиктирдим. Эрталаб соат 7 да қўнғироқ қилиб айтди: «Тинчмисан?» Кулиб пулни ўтказдим ва ичимда: «Дадам пул масаласида жуда пухта-да», деб қўйдим. Шу тарзда 12 йил ўтди. Бундан 3 ой олдин компания мени ишдан бўшатди. Ҳеч кимга айтмадим, ҳатто аёлимга ҳам. Ҳар куни кийимларимни кийиб, соат 7 да чиқиб кетаман ва пешингача бир қаҳвахона ёнида машинада ўтираман, кейин худди ишдан қайтгандек уйга кираман... Ва 27-кун ҳам келди... Маош эса табиийки, тушмади… 12 йил ичида биринчи марта дадамга ҳеч нарса юборолмадим. Хуфтондан кейин телефоним жиринглади. Айтди: «Менга ҳеч нарса келмади». Айтдим: «Унутибман, дада, эртага иншоаллоҳ». Бироз сукут сақлади-да, сўнг айтди: «Ҳозироқ кел, ёлғиз ўзинг». Меҳмонхонага кирдим, у ўтирган экан, олдида эски дафтар ва конверт турарди. Дафтарни мен томон суриб айтди: «Оч». Ҳар бир сатрида сана, 100 минг сўм ва исмим ёзилган эди. Ёнида эса пул қаерга кетгани ёзиб қўйилганди: «Сув совутгич»... «Етим ҳомийлиги»... «Рамазон савати»... «Ишчиларга сув тарқатиш». 144 та сатр. Айтди: «Чўнтагимга сенинг пулингдан бир сўм ҳам кирмаган». Ва менга телефонини узатди, унда масжид ёнидаги сув совутгичнинг сурати бор эди, кичик лавҳага шундай ёзилганди: «Ўғлим номидан садақа, Аллоҳ уни асрасин!». Уни дарҳол танидим. Ўша ишхонам ёнидаги масжид олдида турган, ҳар куни пешиндан кейин ўзим сув ичадиган совутгич эди. Йиллар давомида дадамнинг мен учун қилган садақасидан ўзим билмаган ҳолда сув ичиб юрган эканман. Кейин конвертни мен томон суриб айтди: «Бу эса мендан...» Очсам, ичида 7 200 000 сўм бор эди… Айтди: «Биринчи маошингдан бери ҳар ой бу ерга 50000 сўмдан қўйиб келардим». «Бир кун келиб менга ҳеч нарса юборолмайдиган кунинг келади ва ўша куни менга муҳтож бўласан, дердим». Айтдим: «Дада, қаердан билдингиз?» Айтди: «12 йилдан бери бир кун ҳам кечикмаган эдинг, бугун эса ҳеч нарса келмади. Буни менга кимдир айтиши шарт эмас, ўғлим!». Гапиролмай қолдим. ... У айтди: «У 100 минг сўмни ҳеч қачон ўзимга деб олмаганман. Мен шунчаки сендан "Яхшиман" деган жавобни олиш учун сўрашим шарт бўлмаган ҳолда, ўзинг қийналаётган бўлсанг ҳам "Яхшиман" демасдан, ҳар ой аҳволинг яхши эканини билиб туришни хоҳладим». Бир ойдан кейин янги иш топдим. Биринчи 27-куни унга 100 минг сўм юбордим ва ёздим: «Менга берган тарбиянгиз ҳақи». Жавоб қайтарди: «Етиб келди. Аллоҳ ризқингни зиёда қилсин!». Ва орадан бир дақиқа ўтиб, илк бор ундан иккинчи хабар келди: «Ва бошқа мендан ҳеч нарсани яширма!». Ҳикоя ибрат учун, аммо уни ҳамма ҳам англайвермайди...!! Роббим, мени, ота-онамни ва барча мусулмонларни - уларнинг тириклари-ю вафот этганларини мағфират қил... “Балоғат” саҳифасидан. ▶️ @taskin_markaz