☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

یکی از بدی‌هایی‌که گفتنِ تجربیات شخصی در فضای مجازی داره همینه که شما تایپ می‌کنی و طرفِ مقابل نمی‌تونه منظور تمام و کمالِ تورو متوجه بشه. و یکی از دلایل این‌که در جلسات مشاوره بصورتِ خصوصی می‌تونی شرکت کنی؛ و یا با همسرت! اینه که تجربهٔ شخصیِ تو و زندگیِ مشترک تو مربوط به خودته! و قاعدتاً مشاوره‌ای که دریافت می‌کنی هم باید مطابق با نیازهای تو باشه. تو نسبت به حرف‌هایِ مشاور گارد نمی‌گیری چون اون رو یک متخصص در امورِ مربوطه می‌دونی؛ بعلاوه هزینه کردی که کل‌کل نکنی. این موضوع حفظ اقتدارِ مرد که یه چند روزه تو کانال‌ها مطرح می‌شه هم در قالب مفاهیمِ کلی فهمش خیلی آسونه. حتماً جزئیات و اخلاقیاتِ طرفین و زندگی‌ها مختصِ خودشونه و حتماً برای حل مشکلات باید پیش مشاور و متخصص رفت. اما موضوع اینه که زن و شوهر در ابتدا باید دوتا رفیق باشن؛ رهبری در یکی از سخنرانی‌هاشون تاکید می‌کنن که «زن و شوهر دو نفرند، دو شریک‌اند، دو رفیق‌اند، هر کدام یک وُسعی از لحاظِ فکری و روحی دارند.» کلیتِ موضوع هم همینه، ما رئیس و مرئوسِ هم که نیستیم؛ پس دلیل نداره همسرمون رو در ملاء عام ضایع کنیم و از ضایع کردنش لذت ببریم. دلیل نداره وقتی از پسِ کاری برنمیاد همون رو بکوبیم سرش و بجایِ همراهی؛ اعتماد به‌نفسش رو ازش بگیریم. چرا؟ چون اعتماد به‌نفسِ زوجین در زندگی مشترک؛ رابطهٔ مســتقیم با حفظ چارچوبِ زندگی داره -البته در کنارِ سایر علل. هرچی همسرِ من برای حفظِ چارچوب زندگی احساسِ امنیت و اعتماد رو از من دریافت کنه، فضایِ زندگی من امن‌تره. هرچی من نسبت دریافت اعتماد‌به‌نفس از همسرم اقناع بشم؛ حتماً برایِ من بهتره. شما -خانم- اگه از شریکِ زندگی‌ت میزانِ مناسبی اعتماد به‌نفس، اطمینان، عزت‌نفس دریافت کنی حتماً مادریِ بهتری خواهی شد! شما -آقا- اگه از همسرت عزت نفْسِ مربوط به مردانگی‌ت رو دریافت کنی حتماً احساس بهتری خواهی داشت ‌‌و امنیت بیشتری هم فراهم خواهی کرد. -تاکید می‌کنم که در کنارِ سایر علل؛ چون جزئیاتِ هر زندگی متفاوته. البته درک می‌کنم، خیلی از ری‌اکشن‌ها بخاطرِ فضای فمنیستیِ غلطِ شکل گرفته در ذهن‌هاست و منم تا چندین سال پیش همچین تصوری داشتم، ولی دریافتِ فعلیِ من از زندگی اینه که «زندگیه دیگه، مِیدون جنگ که نیست.» به شخصه به این درک رسیدم که فضاهایِ افراطیِ فمنیستی فقط یک مفهومِ انتزاعی رو بهت القاء می‌کنن؛ بدون درنظر گرفتنِ منشاء طبیعی نیازها. لذا کلیتِ موضوع همینه! نه بحثِ ذلت دادنِ زن و بله‌چشم‌قربان گفتن به یک امپراطوره! درکش خیلی آسونه. و نه بحثِ خِفّت دادن و ضایع کردنِ همسره؛ اون باید بدونه که می‌تونه پدر و همسری قابلِ تکیه‌ کردن باشه. سختش نکنیم؛ و اگه برایِ حلِ مشکلاتِ این‌چنینی مُشتاق هستیم؛ به مشاور مربوطه مراجعه کنیم.

بیدار شید! -این ویدیو از دیروز یک میلیون ویو خورده. رژیم صهیونیستی مصاحبه با اسیران آزاد شدهٔ اسرائیلی رو ممنوع کرده که باز رسوایی براش به بار نیاد؛ ولی فیلم لحظهٔ خداحافظیِ اسیران اسرائیلی همراه با لبخند و دست تکون دادن‌شون برایِ مجاهدین مقاومت؛ و مقایسه‌ش با آثار شکنجه‌ رو چهرهٔ اسرایِ فلسطینی در زندان‌هایِ اسرائیل توی تیک‌تاک خیلی وایرال شده، کامنت‌هارو می‌خوندم اکثرشون تعجب کرده بودن و‌ نوشته بودن که این مهربانیِ حماس از آموزه‌‌های اسلامه! اما رسانه‌هایِ غربی اینارو به ما نشون نمی‌دن… این فیلم هم یکی از همین ویدیوهایِ وایرال شده‌س. ولی همچنان اون براندازِ لایعقل معتقده که چون جمهوری‌ اسلامی در کنار فلسطین و حماسه؛ پس حماس تروریسته و اسرائیل جایِ درست داستانه! بی‌مغزهایِ پرادّعا.

آن‌گاه که حضرت علی(ع)- که به زور به مسجد برای بیعت با غاصبینِ خلافت می‌بُردند- سالم از دستِ مهاجمان آزاد شد؛ زهرا(س) نگاهش به امام افتاد گفت: «رُوحی لِرُوحِکَ الْفِداء وَ نَفْسی لِنَفْسِکَ الْوِقاء یا اَبَاالْحَسَنِ اِنْ کُنْتَ فی خَیْرٍ کُنْتَ مَعَکَ وَ اِنْ کُنْتَ فی شَرٍّ کُنْتَ مَعَکَ» -جانم فدایِ جانِ تو، و روح و جانِ من سپرِ بلایِ جان تو! ای اباالحسن، همواره با تو خواهم بود اگر تو در خیر و نیکی باشی با تو هستم و اگر در سختی [و بلا] باشی [بازهم] با تو خواهـــم بود.. •کوکب الدرّي،ج۱،ص۱۹۶. تا پایِ جان در کنارِ امام، با ولایت..

۷۵ سال+۷ اکتبر به بعد. موضوعِ فلسطین مربوط به ۷ اکتبر به بعد نیست؛ فقط مربوط به حماس نیست؛ اگر جایی دیدید حرف از آغازگریِ خشونت و جنگ توسطِ حماس به میون اومد، جنایتِ «طنطورة» و «دیریاسین» رو یادآوری کنید. اگر جایی دیدید حرف از تروریست بودنِ مقاومت حرفی زده شد، تعدادِ «کودکانی» که در سنینِ کمتر از ۱۶ سال توسطِ اسرائیل زندانی شدن و در اسارت قد کشیدن رو یادآوری کنید. اگر جایی دیدید که حرفی از راه‌حلِ سازش با صهیونیست‌ها حرفی زده شد؛ مستندِ «وداع با اسلحه» رو ببینید و یادآوری کنید؛ سرگذشتِ زمین گذاشتن اسلحهٔ مقاومت توسط یاسر عرفات و به رسمیت شناختنِ اسرائیل توسطِ اون؛ همین چندروز پیش اسرائیل تندیسِ عرفات در کرانهٔ باختری رو تخریب کرد. تندیسِ کسی که پرچمِ سازش با اسرائیل رو برافراشت و بعدها متوجهِ اشتباه جبران‌ناپذیرِ خودش شد. اگر کسی گفت «حماس» عاملِ حمله به غزه بود؛ جنایات و کُشتار در کرانهٔ باختری رو براش یادآوری کنید که تحت سیطرهٔ دولت خودگردان فلسطینه؛ نه حماس. به ریاست محمود عباسِ سازش‌کار. «اردوگاهِ جنین» اسمِ پرتکرار این روزهاست؛ که در کرانهٔ باختری قرار داره و هرساله بارها موردِ تجاوز صهیونیست قرار می‌گیره و تعدادی شهید و مجروح می‌شن. اگر کسی حرفی از چراییِ مقاومت به میون آورد؛ سرگذشتِ سازش با غاصب رو در تمامِ این سال‌ها براش یادآوری کنید؛ تکیه کلامِ اهالیِ مقاوم غزه رو براش یادآوری کنید، جملهٔ «همهٔ ما فدای مقاومت…» اگر کسی این روزها به شما گفت حماس برخلافِ سیرهٔ اسلام عمل می‌کنه؛ مصاحبهٔ «زنِ اسیرِ صهیونیست» پس از آزادی رو براش یادآوری کنید که می‌گفت اون‌ها حتی برایِ زنان هم وسایل بهداشتی مخصوص آماده کرده بودن؛ اون‌ها مسلمان هستن و به زنان تعدی نمی‌کنن؛ نحوهٔ خداحافظی اسیران اسرائیلی با نیروهای مقاومت رو نشون بدید که با لبخند و دست‌تکون دادن باهاشون خداحافظی می‌کنن؛ مقایسه کنید با توحّشِ اسرائیل و حرف‌های اسرای فلسطینیِ آزاد شده. اگر کسی این روزها حرف از «دشمنِ اهل‌بیت» بودن فلسطینی‌ها زد، مسجدِ «علی‌ابن‌ابیطالب» و «فاطمة‌الزهرا» رو در فلسطین بهش نشون بدید؛ ویدیویِ مادری که پسرش شهید شده بود و می‌گفت «خونِ تو از حسن و حسین رنگین‌تر نیست!» اگر کسی گفت در دنیا فقط جمهوری‌اسلامی از فلسطین حمایت می‌کنه؛ ویدیوی تظاهرات حمایتیِ میلیونی کشورهای مختلف رو نشونش بدید و با افتخار اعلام کنید؛ «آره! اگه جمهوری‌اسلامی پرچم‌دار و آغازگرِ بیداری برایِ حمایت از مظلومه؛ ولی امروز فقط جمهوری اسلامی نیست که حمایتگرِ مظلومه؛ این بیداری برایِ غربالِ بشریّت ادامه‌دار خواهد بود..»

ما تُرکیم و مداحی‌هایِ ترکی جورِ دیگه باهامون حرف می‌زنه، برامون مُجسّم می‌کنه و مارو پرت می‌کنه وسطِ یک غمِ زنده و حَیّ و حاضر، از خدابیامُرز محمدباقر منصوری اردبیلی و مرحوم موذن‌زاده بگیر تا همین نوحه‌هایِ هیئت‌هایِ محله‌ای، ولی حُزنِ صدای حاج مهدی رسولی -چه ترکی چه فارسی- هم یه احوالاتِ دیگه داره، انگار نظرِ خاصی به صدا و مفهومِ مداحی‌هاشه. نمی‌دونم! داغ‌دیده و غم‌کِشیده؛ یا هرآنچه از دل برآید و بر دل نِشیند می‌خونه.. مثلاً اون‌جا که می‌گه «حیدر و این‌همه غَم؟ یا ربّ اِرْحَم..» یا وقتی می‌خونه «باز مشغولِ کاری با لبخند؛ که انگار نه انگار، که ازت دوتا دنده شکسته، بینِ در و دیوار..» یا وقتی می‌خونه که «یارالی زهــرا! گِت سَنی تاپشیردیــم آلله‌ها..» زمین دهن باز نمی‌کنه از بی‌شرمیِ اَشقیاء؟

با همین هزارتومنی‌هاتون می‌تونید در برپاییِ عــزاداری خانم فاطمه‌زهــرا(س) برایِ ۴۰۰ تا دانش‌آموز و بچه‌شیعه سهیم بشین..

زهــــرا در آتَش بود، حِیـــدَر داشت می‌سوخت..

قسم به بغض‌هایِ شکسته‌ شده، در دلِ چاه، قسم به حال و روز حَسَـــن در میانِ کوچه‌ها.. قسم به سکوتِ پر از حرفِ علی، که ما محتــاجِ آمدنت هستیم، برگرد.. •الْعَجــل

زن‌زندگی‌آزادی منعِ خشونت علیهِ زنان! ۸ سال پیش درحالی‌که مشغول اسباب‌کشی بود؛ خودرویش دچار آتش‌سوزی شد، کپسولِ گاز داخلِ خودرو منفجر شد و باعث سوختگی و آسیبِ جدی او شد. رژیم صهیونیستی با ادعای اینکه او قصدِ حمله به یهودیان را داشته؛ با همان وضعیت وخیم دستگیرش کرد و به ۱۱ سال حبس محکومش کرد. کمپین‌های متعددی برای آزادیِ او تشکیل شده بود؛ اسیران آزاد شده می‌گفتند هیچ خدماتِ درمانی در زندان به ما ارائه نمی‌شود اما وضعیتِ «اسراء» از همه وخیــم‌تر است، او نیاز جدی به درمان دارد… اسراء تنها یکی از زنانِ اسیر در زندان‌های اسرائیل است؛ اسرائیلی که شعارِ حمایت از زنانِ ایرانی سر می‌داد! او می‌گوید در زندان‌ دخترانِ اسیر کم سن ‌و سال موردِ انواع آزار و اذیت‌ها قرار می‌گیرند.. «اسراء‌ جعابیص» دیشب بعد از ۸ سال آزاد شد؛ درحالی‌که با ۶۰٪ سوختگی انگشتانِ دست خود را هم از دست داد، اما ایمانش را نه. این سربلندی جز برایِ آزادگان مُیسّر نخواهد شد.. «اَللّهُمَّ فُکَّ کُلَّ اَسیرٍ…»

سلام لشکــــرِ تنهایِ وَلی، سلام حضرتِ زهرایِ علی..

وطنِ پیروز، ملتِ قوی، جبههٔ مقاومت، آرمانِ مقدس، لبخندهایی که درد را به تمسخــر می‌گیرند. قصهٔ اُسرایِ فلسطینی خیلی غریبه. زندان‌هایِ اسرائیل از مخوف‌ترین‌ زندان‌هاست؛ نیروهای ساواک -که روایتِ شکنجه‌هایِ وحشیانه‌ش شُهرهٔ تاریخه- آموزش دیدهٔ اسرائیل‌ بودن؛ رئیس موساد در آبان ۵۷ اعلام کرده بود از به خطر افتادنِ جانِ ۱۲۰۰ مامور اسرائیلی نگرانه. خاندانِ مفلوکِ پهلوی پیوندِ عمیقی با رژیم صهیونیستی داره و تا همین امروز این پیوند برای ضربه به ایران ادامه داره. دیشب «باسل عیادت» بعد از ۱۶ سال اسارت آزاد شد، ۱۱ سال در انفرادی بود؛ حافظه‌ش رو از دست داده بود، خانواده‌ش رو نشناخت.. تویِ لیست اسیرانِ آزاد شده؛ دنبال اسمِ «احمد مناصره» هم می‌گشتم، که در ۱۳ سالگی مورد اصابت قرار گرفت، خونین رویِ زمین افتاده بود که بازداشت شد؛ سال‌ها در سلول انفرادی بود و اوضاع جسمی و روحیِ وخیمی پیدا کرد. شاید فیلمِ لحظهٔ بازجوییِ وحشیانه از احمد رو که همه‌جا پخش شد دیده باشید. مثلِ خیلی از زنان و کودکانِ اسیرِ دیگه؛ مثل «نائل البرغوثی» که ۴۴ ساله در زندان‌هایِ اسرائیله؛ مثل خیلی بچه‌هایی که در اسارت بزرگ شدن، پیر شدن، زیرِ شکنجه شهید شدن، عده‌ای از اون‌ها به آغوش خانواده‌ برگشتن؛ البته اگر خانواده زیرِ بمباران به شهادت نرسیده باشن.. ولی اسمِ احمد در لیست نبود؛ کاش همین روزها فیلمِ آزادیِ احمد رو هم ببینیم؛ درحالی‌که با علامتِ پیــروزی روی خاکِ وطــن بوسه می‌زنه..

الان دیگه در آستانهٔ سی‌سالگی نیستم. الان در خودِ «سی‌سالگی»ام. قبلاً می‌ترسیدم با خروارها کارِ نکرده واردش بشم، ولی الان دیگه نمی‌ترسم. بالاخره رسید؛ هنوز هم با کوله‌باری از کارهایِ نکرده و اهدافِ نرسیده و تیک‌هایِ نزده. اما حقیـقتِ پیش‌رو درِ گوشم می‌گه که خدا بزرگ‌تر از ترس‌هایِ منه. امسال به دور از آدابِ سال‌هایِ گذشته «فقط تورا خواستم..» آرامشِ حضورت را،عطرِ قدم‌هایت..

اَللّهُمَّ رُدَّ کُلَّ غَریبٍ، اَللّهُمَّ فُکَّ کُلَّ اَسیرٍ، اَللّهُمَّ اَصْلِحْ کُلَّ فاسِدٍ مِنْ اُمُورِ الْمُسْلِمینَ.. خبرِ آزادی اُسرایِ فلسطینی رو ثانیه به ثانیه دنبال می‌کنم و با هر خبر قلبم پر می‌کِشه اون‌جا؛ پسران و دخترانی که در اسارت قد کشیدند.. رَبَّنَا أَفْــرغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانصُـرنا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ.