تنهاییِ لیلا

یه نماهنگ هست هرلحظه از تلوزیون پخش می‌شه، که می‌گه سنگرو محکم بگیر و از اینجور مزخرفات. اولش با این جمله شروع می‌شه: «با یا علی دَم بگیر». مامانم اومده می‌گه لیلا ینی چی توو تلوزیون هی می‌گن: «برای علی زَن بگیر؟!» ای من به قربان ِ اون فارسی فهمیدنت بشم زن :)))))))))

چون همیشه می‌بینم اینجا اکثراً این مشکلو دارن پست کردم. خواهشاً دقت کنید و برا همه بفرستید. من چون خودم راست دستم این مشکلو نداشتم تالا خداروشکررررررررررررر #پست‌بسیار‌کاربردی

گاهی وقتا یهو یه دسته گُل ِ خیلی ساده و معمولی یه حسی به قلبت می‌بخشه که تالا نظیرش رو تجربه نکردی. من امروز صبح با این دسته گل که اِلین برام آورده بود تااااااا خود ِ اَبرا قَد کشیدم. نمی‌دونم شاید چون از تَه قلب و با تمام وجودش برام آورده بود. شایدم چون احساسات یه دختر هفت‌ساله خیلی پاک و خالص و خاصه. نمی‌دونم چرا ... خیلی دوسداشتم هیشوخ پژمرده نشن و همیشه همین‌شکلی شاداب هر صبح ببینم‌شون ولی خب نمی‌شه، نه در توان گُل هست و نه در توان ِ تمنای ِ من. دوست هم ندارم خشک‌شده‌شو نگه دارم چون با دیدن ِ گُل ِ خشک‌شده قلبم می‌گیره، دل‌تنگ می‌شم. برای همین می‌ذارم اینجا تا برای همیشه بمونه، حتی وقتی من نباشم ...

. این فیلم نقدی بود بر جامعه‌ٔ مدرنِ دیجیتال و اضطراب ِ جمعیِ بشر از هوش مصنوعی. در فیلم جامعه‌ٔ معاصر یا همان جامعه‌ای که به ظاهر درمان‌پذیر و خودآگاه به نظر می‌رسه، در عمل منزوی و وابسته به صفحه‌ٔ نمایش گوشی و از خود بیگانه نشان داده شده. جامعه‌ای که از واقعیت به گوشی فرار می‌کنه و کم‌کم تحت کنترل هوش‌مصنوعی درمیاد. ترس از AI در این فیلم، بازتاب اضطراب ِ فرهنگی نسلیه که خودش خالقِ فناوری بوده و حالا از فرزندش (AI) می‌ترسه. در واقع جامعه‌ای که از دست‌پختش وحشت کرده و دنبال راه چاره و بازنگری به گذشته‌ٔ نزدیک خودش هست که کجای راه رو اشتباه رفته بلکه بتونه درستش کنه و از این ترس خلاص بشه. مثل این می‌مونه که ما از آینده‌ای که خودمان ساختیم به خودمانِ امروز نگاه می‌کنیم و می‌پرسیم: «کجای راه اشتباه رفتیم؟» فیلم نشون می‌ده که هیچ‌کس به‌تنهایی مقصر نیست، ولی همه با هم در ساختن این آینده‌ٔ شوم سهیم هستیم. به‌وسیلهٔ مصرف بی‌رویه، بی‌تفاوتی اخلاقی، و فرار از مسئولیت ِ جمعی، همگی در شکل‌گیری این آینده نقش داریم. فضای فیلم مانند یک زندگی ِ بدون معناست. زندگی‌ای که بشر رفته‌رفته به آن دچار می‌شه. زندگی ِ بدون ِ محتوا و بدون ِ تفکر عمیق و تعهد اجتماعی که فقط دنبال زنده بودن هست و لاغیر. فیلم خوبی بود از نظرم. اگر دوسداشتین تماشا کنید. Good luck, Have fun, Don't die (2025) Director: Gore Verbinski.

والا من الان تمام افکارم روی بقا متمرکزه ولاغیر.

‎ لیلا جون میخوام بدونم باز نظرت نسبت به نامجو تغییر کرده یا نه !!!

متاسفانه با کمی مشاهده در دنیای اطرافمان پی می‌بریم که، الان، بیشتر رابطه‌ها یا از نوع ِ «من ــ آن» یا از نوع ِ «آن ــ آن» هست و کمتر رابطه‌ای می‌توان یافت که از نوع ِ «من ــ تو» باشد. کمی فکر کنید، رابطهٔ شما از کدام نوع است؟ یا اصلا مایل به بودن در کدام رابطه هستید؟ 🙃

مارتین بوبر در سال ۱۸۷۸ در اتریش به دنیا آمد، در ۱۴ سالگی کتاب‌های نیچه و کانت را می‌خواند، در طول عمرش جوایز زیادی گرفت، و در سال ۱۹۶۵ از دنیا رفت. او می‌گوید شما می‌توانید یک رابطهٔ میان فردی از نوع I_It (من ــ آن) داشته باشید که در آن، فرد مقابل به صورت یک آبجکت دیده می‌شود، یعنی برای شما با کتاب، کامپیوتر، موبایل یا ماشین لباسشویی فرقی نداشته باشد زیرا از او نیز مثل ابزار یا وسیله برای رسیدن به یک هدف استفاده می‌کنید. برای مثال، به فروشگاه می‌روید و از صندوقدار فقط یک چیز می‌خواهید، اینکه آیتم‌های شما را بارکدخوان بزند. این یک رابطهٔ میان فردی است اما شما و صندوقدار به طور کامل با هم نیستید، بلکه فقط بخشی از شما دو نفر در رابطه حضور دارد. این با رابطه از نوع I_Thou (من ــ تو) خیلی فرق می‌کند که در آن، شما با یک انسان ِ دیگر به طور کامل در رابطه هستید این رابطه از نوع "من منم چون تو توئی!" است. شما نمی‌توانید بگویید من منم چون صندوقدار فروشگاه صندوقدار فروشگاه است زیرا رابطه‌تان یک رابطهٔ بیزینسی و موقت است و ضرورت دارد که برقرار شود تا بتوانید اجناس را از فروشگاه بیرون ببرید، بنابراین، رابطه از نوع وسیله برای رسیدن به هدف است. اما وقتی با یک نفر در یک رابطهٔ متقابل و متبادل هستید، وقتی در کنار هم نشسته‌اید، حتی اگر با هم حرف نزنید، در واقع یک نوع "یکی بودن" را با هم share می‌کنید، و در اینجا، کانکشن یا ارتباط شما از نوع وسیله برای رسیدن به هدف نیست، بلکه خود ِ هدف است. ــ از شوهرتان طلاق نمی‌گیرید چون خرج شما و بچه‌هایتان را می‌دهد؟ رابطهٔ شما از نوع «من ــ آن» است. ــ از زنتان طلاق نمی‌گیرید چون معاون یک اداره دولتی بزرگ هستید و متأهل بودن برایتان عزت و احترام بیشتری دارد تا مردِ مطلقه بودن؟ رابطهٔ شما از نوع «من ــ آن» است. ــ وقتی برای اشاره به بیمار مبتلا به اسکیزوفرنی می‌گویید "اسکیزوفرن یا اسکیزوفرنیک" (به جای "بیمار مبتلا به اسکیزوفرنی" )، از او یک آبجکت ساخته‌اید و در نتیجه، رابطه‌تان از نوع «من ــ آن» است. اینجا Thou به معنای You است. همان (تو). اگزیستانسیالیستها می‌گویند رابطۀ از نوع I _ Thou هستۀ رابطۀ درمانی است. اگر کسی را که جلویمان نشسته است به عنوان انسان، یک شخص، با شخصیت منحصر به فرد خودش در نظر نگیریم، نمی‌توانیم ادعا کنیم که با او یک رابطهٔ میان فردی کامل داریم ...

چون از این ترانه بیشتر استقبال شده و بیشتر از بقیه share شده منبعد ترانه‌هایی با همین کپشن بیشتر می‌ذارم 😇 و خوشحالم از این بابت که اکثرتون معشوق‌ دارین و براش آهنگ ارسال می‌کنید. و در این زمانهٔ عجیب و سخت چه دستاویزی بهتر از عشق ...

نمردیم و معنای «رفتار عصر حجری» رو فهمیدیم. از نظر ِ اینا این‌جوریه که: بستگی داره کی انجامش بده؛ حق تحصیل ما رو بگیرید = مدرن حق تحصیل شما رو بگیرن = عصر حجری :)))))