Dispersed

ممکنه بگید مهم‌ترین کار این آخر هفته‌ات چی بود؟ منم بهتون نمی‌گم زنده کردن سلول‌های در حال مرگم، وقت گذاشتن برای دوستای نازنینم، مراقبت کردن از پارتنر مهربون مریضم، بلکه پنج دلار هزینه کردن برای خریدن دکمه پرسی که باهاش چهارتا شلوار جین زیبا که گشاد شده بودن برام رو نجات دادم که دوباره بپوشم!

دوستمو می‌بینم و فقط دوست دارم بهش بگم وقت تغییره و زبون به دهن می‌گیرم. می‌بینم چطوری دلش می‌خواد این کارها رو رها کنه و اون کار اصلی رو انجام بده و زودتر از ایران خارج شه، اما زبون به دهن می‌گیرم. می‌بینم هزارتا کار بزرگ و کوچیک می‌کنه که حالش بهتر شه اما نمی‌شه چون تغییر بزرگ عین یه زایمانه که اگه حامله باشی ازش گریزی نیست اما بازم زبون به دهن می‌گیرم. هی زبون به دهن می‌گیرم تا روزی که خودش بخواد.

و یه چیز دیگه هم بگم اینه که همونطور که خود سما هم میگه، ورزشاش جمع و جوره و کمتر از یک ساعت توی باشگاهی با فرض اینکه معطل دستگاه‌ها نشی که برای من این مهمه چون من اولا که وقت ندارم بیشتر از این، دوم اینکه هدف ورزشی خاصی ندارم و دنبال بدن خاصی نیستم و صرفا برای سلامتی ورزش می‌کنم و سوم اینکه از تصور دو ساعت تو باشگاه بودن اعصابم خراب میشه و حس می‌کنم وقتمو هدر دادم توی این برهه از زندگی و برای من sustainable نیست.

نظر نامحبوب واقعی هم درین باره بدم: ‏بعضی از این چیزهایی که می‌بینم به عنوان استاندارد بالا داشتن توی رابطه مطرح میشه، صرف نداشتن اون حس self worth به شکل درونی هستش، انگار با کارایی که برات میشه می‌خوای به خودت ثابت کنی ارزشمندی و ارزششو داری و اگه نباشه منبع حس ارزشمندیتو از دست میدی.

توی اپیزودی که دیروز گذاشتم یه جا می‌گفت وقتی پای تغییرات بنیادی میاد، مسئله اون احساس ارزشمندی خیلی مهم میشه. گاهی ما یه سری کارها رو‌ نمی‌کنیم ولو اینکه به امکاناتش دسترسی داریم چون ته مغزمون ممکنه اون احساس ارزشمندی رو نداشته باشیم. اینو ننوشتم که اگه باشگاه نمی‌ریم بگیم خب من احساس ارزشمندیم مشکل داره. اتفاقا من خیلی بدم میاد از این نوع ساده‌سازی‌ها اما شنیدنش جالب بود که گاهی چرا یه کار ضروری رو برای خودمون نمی‌کنیم ولو اینکه کاملا شرایطش رو داریم.

به هر حال پلن عمومی nutrifitopia رو خریدم و الان ده روزی می‌شه باهاش ورزش می‌کنم توی باشگاه دانشگاه. می‌تونم بگم خوبه چون همه چیز رو ثبت می‌کنی اما صرف حرکات و ترتیبشون به نظرم معمولیه. شاید دو سه دوره دیگه بخرم و بعدش دیگه برم از چت جی پی تی برنامه بگیرم. کارش درسته از اون طرف پولی هم که بهش میدم رو حلال می‌کنه😬

به نظرم اطلاعاتش ممکنه تکراری باشه اما من نقطه نظراتش رو دوست داشتم و جوری که به پدیده‌ها نگاه می‌کرد.

این اپیزود خیلی خوب بود. با تردید گوش دادم اما خیلی یاد گرفتم. https://youtu.be/2j3T4oYJPfI?si=62muBxVpLufgKHuj

بچه‌ها شما هم اینجوری هستید گاهی می‌گید بذارید شب یکم بیدار بمونم زندگی کنم چون در طول روز درگیر کلی چیزید؟ گرچه من‌ اغلب حدود ۱۰:۳۰-۱۱ می‌خوابم😔

دیشب با خوشگله پیتزا درست کردیم و عکسای سفر به پورتوریکو رو برای بار صدم نگاه کردیم. چقد خوش گذشت واقعا! یکی از این روزهای سفر لب دریا توی سکوت صبح زود لم داده بودم و حس کردم که نه خوشحالم نه ناراحتم نه مضطربم نه هیجان‌زده‌ام هیچی! بعد به خودم گفتم این دقیقا حس فوق‌العاده برای منه. اون آرامش و نداشتن هیچ احساس غالبی.

دوست دارم فقط برم سفر. دارم جدی می‌گم. می‌خوام فقط برم سفر جاهای مختلف دنیا.هیچی دیگه نمی‌خوام😭

مشکل زندگی من 😭😭😭

خوشبختانه دمای منفی شونزده باعث رژگونه طبیعی شد☺️

سفر که بودم هر صبح بیدار می‌شدم قبل دریا یا بیرون رفتن یکم آرایش می‌کردم و باید بگم واقعا حال می‌داد. یه دونه خط‌چشم اکلیلی صورتی هم می‌کشیدم که به نظرم بهم میومد. رژگونه و ریمل هم می‌زدم. حالا که می‌خوام برم سرکار دوست دارم همونقد آرایش کنم اما خب نمی‌کنم. آرایش کردن کیف میده🥲

من چنل یوتوب Steven Bartlett رو دوست دارم و خیلی مصاحبه‌هاشو دیدم، هم اونایی که حرفایی می‌زنن که جنجالی نیست، هم اونهایی که دست رو می‌ذارن جاهایی که جامعه خوشش نمیاد اما تا حالا هیچ مهمونی رو ندیده بودم که اینجوری وسط هر سوال و حرف بپره و بخواد جواب یک خطی بده جز جردن پیترسون! من اصلا با بعضی حرفای جردن پیترسون موافقم اما به نظرم حرف زدن باهاش هیچ کیفی نمیده چون از جایگاه من جواب همه سوالا رو دارم به ماجراها نگاه می‌کنه و به نظر من این اپروچ در مکالمه رو می‌بنده. گوش دادن و کنجکاوی جای دانای کل بودن مهمه حتی وقتی حرف آدم جنجالیه.