sky

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ وقتی اوضاعم بد میشد فقط براش یه نقطه میفرستادم "." اون شب حتی با وجودش سقف دنیا کوتاه شده بود پیاممو خوند . انتظار نداشتم . اون ساعت باید خواب میبود . اون روز خیلی خیلی خسته بود ‌. ولی بیدار بود . بعد بیست سه دقیقه نوشت ، منتظرتم . نمی دونم چی پوشیدم ، چجوری رو پله ها پرواز کردم تا رسیدم بهش . تو ماشین که نشستم بدون حرف بدون نگاه فقط تو بغلش گمم کرد . حس کسی که مدت زیادی نفس نکشیده باشه ، بعد یهو هوا وارد ریه هاش بشه همونقدر ضروری و زندگی بخش رو داشتم. هنوز بوی عطر پلیور یقه اسکیش یادمه. نمی دونم چقدر تو بغلش بودم . ماشین رو روشن کرد . این اهنگ رو برا اولین بار گذاشت ، یدونه از اون نگاه های مخصوص خودش ... و گفت برای تو . رفت رفت رفت خیلی رفت نمیدونم کجا . ساعت ها این آهنگ رو تکرار بود . رسیدیم یه جایی که کل شهر از بالا معلوم بود . اون جا هم مخصوص خودش بود . تا سحر بدون حتی کلمه ای حرف تو بغلش به این اهنگ گوش دادم و آرومم کرد . و فقط با هر نفسش خداروشکر شکر میکردم برای بودنش . و به یقین میگویم" بهشت آغوش این مرد بود". خیلی وقته از اون روزا گذشته ما میخواستیم ، دنیا ، آدماش ، حتی انگار خدا هم نمیخواست ... رفت ... و من در حیرتم که چگونه هنوز نفس میکشم . بی شک "بی او هیچکس زنده نیست ، همه مرده اند " .

اول از همه ازتون ممنونم که آهنگ ها و خاطراتتون رو با من به اشتراک گذاشتید. حالا من تعدادی از این موزیک ها رو اینجا به اشتراک میذارم، شاید برای بقیه هم در گذشته خاطره ساز بود و فراموش شده و شاید در آینده خاطره های دیگه با این آهنگ ها ساخته بشه... کسی چه میدونه:)... @skylantis

خاطره ساز ترین آهنگتونو به همراه قسمتی از اون خاطره برام بفرستید.🤍💫 https://telegram.me/BChatBot?start=sc-6571-upOST7Y

هیچ وقت بی‌رحمی رو که در پس یک نوازش نهفته است حس کردید؟ فکر می‌کنید که نوازش، آدم‌ها رو به هم می‎رسونه؟ نه! آدم ها رو از هم جدا می‌کنه! نوازش کلافه می‌کنه، اعصاب خورد کنه! فاصله‌ای بین کف دست و پوست به وجود می‌آد؛ در پس هر نوازشی دردی هست؛ درد اینکه نمی‌شه واقعا به هم رسید. نوازش سوءتفاهمیه بین تنهایی که می‌خواد خودشو نزدیک کنه و تنهایی که می‌خواد بهش نزدیک شن، اما فایده‌ای نداره! هرچی بیشتر به هیجان میاید بیشتر دور می‌شید. آدم فکر می‌کنه داره تن کسی رو نوازش می‌کنه درحالی که داره سر زخم رو باز می‌کنه... نوای اسرار آمیز / اریک امانوئل اشمیت @skylantis

هرکسی وقتی خود واقعیشه رو بهتر میفهمم @skylantis

ما آدمایی هستیم با تنهاییای عمیق و روابط زیاد ولی سطحی، آدمایی غرق شده توی آرزوهای دور ولی صاحب بال های کوتاه. آدمایی که شب خودشون میشن و صبح به شکل اسمشون خونه رو ترک میکنن، آدمایی با عادتای مختلف، عادتای بد بو، تند، تلخ و گاهی چندش آور. ما آدمایی هستیم که از قسط و قرض و تصادف و مرگ به شدت میترسیم ولی دلهرهٔ گذشتِ لحظه ها رو نداریم چون خودمون نیستیم، یه نخ ماربلو، یا بهمن کوتاه، یا کنت لایت، یا اسی، یا وینستون اولترا، یا هر برند دیگه ای، اول یه سیگاره. وقتی تموم میشه آخرین چیزی رو که از دست میده همون اسمشه! قبل از دکتر و‌ کارگر و فروشنده و راننده و‌ نونواو هنرمند و مهندس و هر چیز دیگه ای بودن اول آدمیم، صبر نکنیم شعله برسه به ته زندگی و بعد یادمون بیاد چی بودیم! چی خواستیم!چی میخوایم! آقای بهمن بلند، خانوم وینستون باریک، بیخیال اسم، اصلتو دریاب... میم.ام @skylantis