این‌سو | InSoo

‍ مولانا جلال‌الدین محمد بن محمد، غزلیات شمس تبریزی، غزل شماره‌ی ۲۷۴۹: ای چَشم و چراغِ شَهریاری وَاللَّهْ به خدا که آنْ تو داری شمعی که در آسْمان نَگُنجَد از گوشهٔ سینه‌یی بَرآری خورشید به پیشِ نورِ آن شمع یک ذَرّه شود زِ شَرمساری وَقت است که در وجودِ خاکی آن تُخم که گفته‌یی بِکاری آخِر چه شود کَزْ آبِ حیوان بر چهرهٔ زَعفَرانْ بِباری؟ تا لاله سِتانِ عاشقان را از گُلْبُنِ حَقْ به خنده آری بر پُشتِ فَلَک نَهَند پا را چون تو سَرَشان دَمی بِخاری انگورِ وجود، باده گَردد چون پایْ بَرو نَهی، فَشاری مَخْدومیِ شَمسِ حَقّ تبریز لُطفی که هزار نوبهاری t.me/InSoo 📻 گزیده‌ی غزلیاتِ شمسِ تبریزي با دکلمه‌ی عبدالکریم سروش. هر روز، ساعتِ هفتِ صبح در «این‌سو».

‍ مولانا جلال‌الدین محمد بن محمد، غزلیات شمس تبریزی، غزل شماره‌ی ۲۷۳۳: ای وَصلِ تو آبِ زندگانی تَدبیرِ خَلاصِ ما تو دانی از دیده بُرون مَشو، که نوری وَزْ سینه جُدا مَشو، که جانی آن دَم که نَهان شَوی زِ چشمَم می‌نالَد جانِ من نَهانی من خود چه کَسَم که وصلْ جویَم؟ از لُطفْ تواَم‌ هَمی‌کَشانی ای دل تو مَرو سویِ خَرابات هر چند قَلَنْدَرِ جهانی کان جا همه پاک باز باشند تَرسَم که تو کَم زنی، بِمانی وَرْ زان که رَوی، مَرو تو با خویش دَرپوشْ نشانِ‌ بی‌نشانی مانندِ سِپَر مَپوش سینه گَر عاشقِ تیرِ آن کَمانی پُرسید یکی که عاشقی چیست؟ گفتم که مَپُرس ازین مَعانی آن گَه که چو من شَوی، بِبینی آن گَه که بِخوانَدَت، بِخوانی مَردانه دَرآ چو شیرمَردی دل را چو زنان، چه می‌طَپانی؟ ای از رُخِ گُل رُخانِ غَیبَت گشته رُخِ سُرخْ زَعفَرانی ای از هَوَسِ بهارِ حُسْنَت در هر نَفَسَم دَمِ خَزانی ای آن کِه تو باغ و بوستان را از جورِ خَزانْ‌ هَمی‌رَهانی ای داده تو گوشتْ پاره‌یی را در گفت و شُنود، تَرجُمانی ای داده زبانِ اَنْبیا را با سِرِّ قدیم، هم زبانی ای داده رَوانِ اولیا را در مرگْ حَیاتِ جاودانی ای داده تو عقلِ بَدگُمان را بر بامِ دِماغ، پاسْبانی ای آن کِه تو هر شبی زِ خَلْقان این پنج چراغْ، می‌سِتانی ای داده تو چَشمِ گُل رُخان را مَخْموری و سِحْر و دِلْسِتانی ای داده دو قطره خونْ دل را اندیشه و فکر و خُرده دانی ای داده تو عشق را به قُدرت مَردیّ و نَریّ و پَهْلَوانی این بود نَصیحَتِ سَنایی جانْ باز چو طالِبِ عِیانی شَمسِ تبریز نورِ مَحْضی زیرا که چراغِ آسْمانی t.me/InSoo 📻 گزیده‌ی غزلیاتِ شمسِ تبریزي با دکلمه‌ی عبدالکریم سروش. هر روز، ساعتِ هفتِ صبح در «این‌سو».

‍ مولانا جلال‌الدین محمد بن محمد، غزلیات شمس تبریزی، غزل شماره‌ی ۲۷۳۰: آوَرْد خَبَر شِکَرسِتایی کَزْ مصر رَسید کاروانی صد اُشتُر، جُمله شِکَّر و قَند یا رَب، چه لَطیفْ اَرمَغانی در نیم شبی رَسید شَمعی در قالَبِ مُرده رفت جانی گفتم که بگو سُخَن گُشاده گفتا که رَسید آن فُلانی دل از سَبُکی زِ جایْ بَرجَست بِنْهاد زِ عقلْ نردبانی بر بام دَوید از سَرِ عشق می‌جُست ازین خَبَر نشانی ناگاه بِدید از سَرِ بام بیرون زِ جهانِ ما جهانی دریایِ مُحیط در سَبویی در صورتِ خاک، آسْمانی بر بامْ نِشَسته پادشاهی پوشیده لباسِ پاسْبانی باغیّ و بهشتِ‌ بی‌نِهایَت در سینهٔ مَردِ باغْبانی می‌گشت به سینه‌ها خیالَش می‌کرد زِ شاهِ دلْ بَیانی مَگْریز زِ چَشمَم ای خیالَش تا تازه شود دِلَم زمانی شَمسِ تبریز، لامَکان دید بَرساخت زِ لامَکانْ مَکانی t.me/InSoo 📻 گزیده‌ی غزلیاتِ شمسِ تبریزي با دکلمه‌ی عبدالکریم سروش. هر روز، ساعتِ هفتِ صبح در «این‌سو».

‍ مولانا جلال‌الدین محمد بن محمد، غزلیات شمس تبریزی، غزل شماره‌ی ۲۷۲۹: با این همه مِهْر و مِهْربانی دل می‌دَهَدَت که خشمْ رانی؟ وین جُملهٔ شیشه خانه‌ها را دَرهَم شِکَنی به لَنْ تَرانی؟ در زَلزَله است دارِ دنیا کَزْ خانه تو رَخْت می‌کَشانی نالانِ تو صد هزار رَنْجور بی‌تو نَزِیَند، هین تو دانی دنیا چو شب و تو آفتابی خَلْقان همه صورت و تو جانی هر چند که غافِل‌اَند از جان در مَکْسَبه و غَمِ اَمانی امّا چون جان زِ جا بِجُنبَد آغاز کنند نوحه خوانی خورشید چو در کُسوف آید نی عیش بُوَد، نه شادمانی تا هست اَزو به یاد نارَند ای وایْ چو او شود نَهانی ای رونَقِ رَزم و جانِ بازار شیرینیِ خانه و دُکانی خاموش که گفت و گو حِجابَند از بَحْرِ مُعَلَّقِ مَعانی t.me/InSoo 📻 گزیده‌ی غزلیاتِ شمسِ تبریزي با دکلمه‌ی عبدالکریم سروش. هر روز، ساعتِ هفتِ صبح در «این‌سو».

‍ مولانا جلال‌الدین محمد بن محمد، غزلیات شمس تبریزی، غزل شماره‌ی ۲۷۲۸: باغ است و بهار و سَروِ عالی ما می‌نَرَویم، ازین حَوالی بُگْشایْ نِقاب و دَر فُروبَند ماییم و توییّ و خانه خالی امروز حَریفِ خاصِ عشقیم بَرداشته جامِ لااُبالی ای مُطْربِ خوش نَوایِ خوش نِی باید که عَظیمْ خوش بِنالی ای ساقیِ شادکامِ خوش حال پیش آر شراب را تو حالی تا خوش بِخوریم و خوش بِخُسبیم در سایهٔ لُطفِ لایَزالی خوردی نه زِ راهِ حَلْق و اِشْکَم خوابی نه نتیجهٔ لَیالی ای دلْ خواهم که آن قَدَح را بر دیده و چَشمِ خود بِمالی چون نیست شَوی تمامْ در میْ آن ساعت هست بر کَمالی پاینده شوی ازان سَقاهُمْ بی‌مرگ و فَنا و اِنْتِقالی دُزدی بِگُذار و خوشْ‌ هَمی‌رو ایمِن زِ شِکَنجه‌‌هایِ والی گویی بِنِما که ایمنی کو؟ رَو رَو که هنوز در سوآلی ای روزِ بدین خوشی چه روزی ای روز بِهْ از هزار سالی ای جُملهٔ روزها غُلامَت ایشان هَجْرند و تو وِصالی ای روز جَمالِ تو کِه بیند؟ ای روز عَظیمْ باجَمالی هم خود بینی جَمالِ خود را وان چَشمْ که گوشِ او بِمالی ای روز نه روزِ آفتابی تو روزْ زِ نورِ ذوالْجَلالی خورشید کُند سُجود هر شام می‌خواهد از مَهَت حَلالی ای روزِ میانِ روزْ پنهان ای روزِ مُقیمِ لایَزالی ای روزیِ روزها و شب‌ها ای لُطفِ جَنوبی و شِمالی خامُش کُنم از کَمالْ گفتن زیرا تو وَرایِ هر کَمالی پیدا نَشَوی به قال، زیرا تو پیداتَر زِ قیل و قالی از قال شود خیالْ پیدا تو فوقِ تَوهُّم و خیالی وان وَهْم و خیالْ تشنهٔ توست ای داده تو آب را زُلالی این هر دو در آبِ جانْ دَهَن خُشک در عالَمِ پُر، زِ خویش خالی باقیِّ غَزَل، وَرایِ پَرده مَحجوب زِ تو که در مَلالی t.me/InSoo 📻 گزیده‌ی غزلیاتِ شمسِ تبریزي با دکلمه‌ی عبدالکریم سروش. هر روز، ساعتِ هفتِ صبح در «این‌سو».

‍ مولانا جلال‌الدین محمد بن محمد، غزلیات شمس تبریزی، غزل شماره‌ی ۲۷۰۹: دِلاراما چُنین زیبا چرایی؟ چُنین چُست و چُنین رَعنا چرایی؟ گرفتم من که جانیّ و جهانی چُنین جان و جهانْ آرا چرایی؟ گرفتم من که اِلْیاسیّ و خِضْری چو آبِ خِضْر عُمراَفْزا چرایی؟ گرفتم من که دنیاییّ و دینی چو دنیا مایهٔ سودا چرایی؟ گرفتم گنجِ قارونی به خوبی چو موسی با یَدِ بَیضا چرایی؟ زِ رَشکَت دوستْ خونِ دوست ریزد بدین حَد شَنگ و سَرغوغا چرایی؟ چو نورِ تو گرفت از قافْ تا قاف نَهان از دیده چون عَنْقا چرایی؟ ندارد هیچ حَلْوا طَبْعِ صَهْبا تو هم حَلْوا و هم صَهْبا چرایی؟ زِ عشقِ گفتِ تو با خود به جنگَم که پیشِ چون وِیْ‌یی گویا چرایی؟ t.me/InSoo 📻 گزیده‌ی غزلیاتِ شمسِ تبریزي با دکلمه‌ی عبدالکریم سروش. هر روز، ساعتِ هفتِ صبح در «این‌سو».

‍ مولانا جلال‌الدین محمد بن محمد، غزلیات شمس تبریزی، غزل شماره‌ی ۲۷۰۷: کجایید ای شَهیدانِ خدایی؟ بَلاجویانِ دشتِ کربلایی کجایید ای سَبُک روحانِ عاشق؟ پَرنده‌‌تَر زِ مُرغانِ هوایی کجایید ای شَهانِ آسْمانی؟ بِدانسته فَلَک را دَرگُشایی کجایید ای زِ جان و جا رَهیده؟ کسی مَر عقل را گوید کجایی؟ کجایید ای دَرِ زندان شِکَسته؟ بِداده وام داران را رَهایی کجایید ای دَرِ مَخْزَن گُشاده؟ کجایید، ای نَوایِ‌ بی‌نَوایی؟ دَران بَحْرید کین عالَمْ کَفِ اوست زمانی بیش دارید آشنایی کَفِ دریاست صورت‌‌هایِ عالَم زِ کَفْ بُگْذَر، اگر اَهْلِ صَفایی دِلَم کَف کرد کین نَقْشِ سُخَن شُد بِهِل نَقْش و به دل رو، گَر زِ مایی بَرآ ای شَمسِ تبریزی زِ مَشرق که اصلِ اصلِ اصلِ هر ضیایی t.me/InSoo 📻 گزیده‌ی غزلیاتِ شمسِ تبریزي با دکلمه‌ی عبدالکریم سروش. هر روز، ساعتِ هفتِ صبح در «این‌سو».

‍ مولانا جلال‌الدین محمد بن محمد، غزلیات شمس تبریزی، غزل شماره‌ی ۲۶۷۴: هَلا ای آبِ حیوان، از نَوایی هَمی‌گَردان مرا چون آسیایی چُنین می‌کُن، که تا بادا چُنین باد پَریشانْ دل به جایی، من به جایی نَجُنبَد شاخ و بَرگی جُز به بادی نَپَرَّد بَرگِ کَهْ بی‌کَهْرُبایی چو کاهی جُز به بادی می‌نَجُنبَد کجا جُنبَد جهانی بی‌هوایی؟ همه اَجْزایِ عالَم عاشقانند وَهر جُزوِ جهانْ مَستِ لِقایی وَلیک اسرارِ خود با تو نگویند نَشایَد گفت سِرِّ جُز با سِزایی چَراخواران چَراشان هم چَراخوار زِ کاسه و خوانِ شیرین کَدخدایی نه موران با سُلَیمان راز گفتند؟ نه با داوود می‌زَد کُهْ صَدایی؟ اگر این آسْمانْ عاشق نَبودی نَبودی سینهٔ او را صَفایی وَگَر خورشید هم عاشق نَبودی نَبودی در جَمالِ او ضیایی زمین و کوه اگر نه عاشق اَنْدی نَرُستی از دلِ هر دو گیایی اگر دریا زِعشقْ آگَهْ نَبودی قَراری داشتی آخِر به جایی تو عاشق باش، تا عاشقْ شِناسی وَفا کُن تا بِبینی باوَفایی نَپَذْرفت آسْمانْ بارِ اَمانَت که عاشق بود و تَرسید از خَطایی t.me/InSoo 📻 گزیده‌ی غزلیاتِ شمسِ تبریزي با دکلمه‌ی عبدالکریم سروش. هر روز، ساعتِ هفتِ صبح در «این‌سو».

سلام و احترام. متاسفانه برای من مشکلی پیش آمده و امروز و فردا امکان آپلودِ غزلیات را ندارم. به امید خدا از روز چهارشنبه روند انتشار ادامه خواهد داشت.

‍ مولانا جلال‌الدین محمد بن محمد، غزلیات شمس تبریزی، غزل شماره‌ی ۲۶۷۳: سوالی دارم ای خواجه‌یْ خدایی که امروز این چُنین شیرین چرایی؟ کِه باشد مَهْ که گویم ماه رویی که باشد جان که گویم جانْ فَزایی مِثالی لایِقِ آن رویِ خوبَت بَسی شب‌ها زِ حَق کردم گدایی رَها کُن این همه، با ما تو چونی؟ تو جانیّ و به چونی دَرنیایی تو صد ساله رَه از چونی گُذشتی میانِ موج‌‌هایِ کِبْریایی هَوای خویشتن را سَر بُریدی زِ مَیْلِ نَفْسِ خود کردی جُدایی همه مَیْلِ دلِ معشوق گَشتی به تَسلیم و رضا و مُرتَضایی ازین هم دَرگُذشتم، چونی ای جان؟ که این دَم رَستْخیزِ سِحْرهایی هَمی‌پیچی به صد گون چَشمِ ما را به صد صورتْ جهان را می‌نِمایی زمانی صورتِ زندان و چاهی زمانی گُلْسِتان و دِلْرُبایی همان یک چیز را گَهْ مار سازی گَهی بَخشی درختیّ و عَصایی به دستِ توست بوقَلْمونْ همه چیز زِانسان و زِحیوان و نَمایی گَهی نیل است و گاهی خونِ بَسته گهَی لَیْل است و گَه صُبحِ ضیایی بِدینْ خوف و رَجاها مُنْعَقِد شُد که از هر ضِدِّ ضِد بَر می‌گُشایی سوالی چند دارم از تو، حَل کُن که مُشکل‌‌هایِ ما را مُرْتَجایی سوالِ اوَّل آن است ای سُخَن دان که هم اوَّل، هم آخِر جانِ مایی چو اوَّل هم تویی و آخِر تویی هم زِ کِه دانم وَفا و بی‌وَفایی؟ دُوُم آن است ای آن کِت دُوُم نیست که رنجِ اَحْوَلی را توتیایی t.me/InSoo 📻 گزیده‌ی غزلیاتِ شمسِ تبریزي با دکلمه‌ی عبدالکریم سروش. هر روز، ساعتِ هفتِ صبح در «این‌سو».

‍ مولانا جلال‌الدین محمد بن محمد، غزلیات شمس تبریزی، غزل شماره‌ی ۲۶۷۰: خوشی آخِر؟ بِگو ای یار چونی؟ اَزین اَیّامِ ناهَموار چونی؟ به روز و شب مرا اندیشهٔ توست کَزین روز و شبِ خونْ خوار چونی؟ ازین آتش که در عالَم فُتاده‌ست زِ دودِ لشکرِ تاتار چونی؟ دَرین دریا و تاریکیّ و صد موج تو اَنْدَر کَشتیِ پُربار چونی؟ مَنَم بیمار و تو ما را طَبیبی بِپُرس آخِر که ای بیمار چونی؟ مَنَت پُرسَم اگر تو می‌نَپُرسی که ای شیرینِ شیرین کار چونی؟ وجودی بین که بی‌چون و چگونه‌ست دِلا دیگر مگو بسیار چونی؟ بگو در گوشِ شَمسُ الدّینِ تبریز که ای خورشیدِ خوب اسرار چونی؟ t.me/InSoo 📻 گزیده‌ی غزلیاتِ شمسِ تبریزي با دکلمه‌ی عبدالکریم سروش. هر روز، ساعتِ هفتِ صبح در «این‌سو».

‍ مولانا جلال‌الدین محمد بن محمد، غزلیات شمس تبریزی، غزل شماره‌ی ۲۶۶۱: کجا شُد عَهد و پیمانی که کردی؟ کجا شُد قول و سوگندی که خوردی؟ نگفتی چَرخ تا گَردان بُوَد گِرد ازین سَرگشته هرگز بَرنگَردی؟ نگفتی تا بُوَد خورشیدْ دِلْگَرم نَکاهَد گَرمِ ما را هیچ سردی؟ نگفتی یک دل و مَردانه باشیم به جانِ جُمله مَردان و به مَردی؟ مرا گویی اگر من جور کردم بِدان کردم که پیش از من تو کردی چرا شاید که با چون من گدایی چو تو شاهَنْشَهی گیرد نَبَردی؟ میانِ ما و تو سِرکَنْگَبین است زِ من سِرکه، زِ تو شِکَّرنَوَردی چو من سِرکه فُروشم، پس تو شِکَّر بِیَفْزا، چون به شیرینی تو فردی مَنَم خاک و چو خاکی باد یابَد تو عُذْرَش نِهْ، مگویَش گَرد کردی نباشد راه را عار، از چو من گَرد که زَر را عار نَبَود رنگِ زَردی شِهابِ آتشِ ما زنده بادا چو اَلْقابِ شِهابِ سُهروَردی t.me/InSoo 📻 گزیده‌ی غزلیاتِ شمسِ تبریزي با دکلمه‌ی عبدالکریم سروش. هر روز، ساعتِ هفتِ صبح در «این‌سو».

‍ مولانا جلال‌الدین محمد بن محمد، غزلیات شمس تبریزی، غزل شماره‌ی ۲۶۵۵: تو نَقْشی، نَقْش بَندان را چه دانی؟ تو شکلی، پیکری، جان را چه دانی؟ تو خود می‌نَشْنوی بانگِ دُهُل را رُموزِ سِرِّ پنهان را چه دانی؟ هنوز از کافِ کُفرَت خود خَبَر نیست حَقایق‌‌هایِ ایمان را چه دانی؟ هنوزت خار در پای است، بِنْشین تو سَرسَبزیِّ بُستان را چه دانی؟ تو نامی کرده‌یی این را و آن را ازین نگذشته‌یی، آن را چه دانی؟ چه صورت‌هاست مَر بی‌صورتان را تو صورت‌‌هایِ ایشان را چه دانی؟ زَنَخ کَم زن، که اَنْدَر چاهِ نَفَسی تو آن چاهِ زَنَخْدان را چه دانی؟ درختِ سَبز داند قَدْرِ باران تو خُشکی، قَدْرِ باران را چه دانی؟ سِیَه کاری مَکُن با بازِ چون زاغ تو بازِ چَترِ سُلطان را چه دانی؟ سُلَیمانی نکردی در رَهِ عشق زبانِ جُمله مُرغان را چه دانی؟ نگهبانی‌‌‌ست حاضر بر تو سُبحان تو حیوانی، نگهبان را چه دانی؟ تو را در چَرخ آورده‌‌‌ست ماهی تو ماهِ چَرخِ گَردان را چه دانی؟ تَجَلّی کرد این دَم شَمسِ تبریز تو دیوی، نورِ رَحْمان را چه دانی؟ t.me/InSoo 📻 گزیده‌ی غزلیاتِ شمسِ تبریزي با دکلمه‌ی عبدالکریم سروش. هر روز، ساعتِ هفتِ صبح در «این‌سو».

‍ مولانا جلال‌الدین محمد بن محمد، غزلیات شمس تبریزی، غزل شماره‌ی ۲۶۵۳: گَرین سُلطانِ ما را بَنده باشی همه گِریَند و تو در خنده باشی وَگَر غَم پُر شود اطرافِ عالَم تو شاد و خُرَّم و فَرخُنده باشی وَگَر چَرخ و زمین از هم بِدَرَّد وَرایِ هر دو، جانی زنده باشی به هفتم چَرخ، نوبَتْ پنج داری چو خیمه‌یْ شش جِهَت بَرکَنده باشی همه مُشتاقِ دیدارِ تو باشند تو صد پَرده فرواَفکَنده باشی چو اندیشه، به جاسوسیِّ اسرار درونِ سینه‌ها گَردنده باشی دِلا بر چَشمِ خوبانْ چهره بُگْشا که اندیشد که تو شَرمنده باشی؟ بدیشان صَدقه می‌دِه، چون هِلالَند تو بَدْری، از کجا گیرنده باشی؟ اگر خالی شَوی از خویشْ چون نِی چو نِی پُر از شِکَر، آکَنده باشی بُرو، خِرقه گِرو کُن در خَرابات چو سالوسانْ چرا در ژَنده باشی؟ به عشقِ شَمسِ تبریزی بِدِه جان که تا چون عشقِ او، پاینده باشی t.me/InSoo 📻 گزیده‌ی غزلیاتِ شمسِ تبریزي با دکلمه‌ی عبدالکریم سروش. هر روز، ساعتِ هفتِ صبح در «این‌سو».

‍ مولانا جلال‌الدین محمد بن محمد، غزلیات شمس تبریزی، غزل شماره‌ی ۲۶۱۴: ما می‌نَرَویم ای جان، زین خانه دِگَر جایی یا رَب چه خوش است این جا، هر لحظه تماشایی هر گوشه یکی باغی، هر کُنجْیکی لاغی بی‌وَلوَلهٔ زاغی، بی‌گُرگِ جِگَرخایی اَفکَند خَبَر دشمن، در شهرْ اَراجیفی کو عَزمِ سَفَر دارد، از بیمِ تقاضایی از رَشکْ هَمی‌گوید وَاللّهْ که دروغ است آن بی‌جان کِه رَوَد جایی؟ بی‌سَر کِه نَهَد پایی؟ من زیرِ فَلَک چون او، ماهی زِ کجا یابَم؟ او هر طَرَفییابَد، شوریده و شَیدایی مَهْ گِردِ دَرَت گَردد، زیرا که کجا یابَد چو چَشمِ تو خَمّاری، چون رویِ تو صَحرایی؟ این عشق، اگر چه او پاک است زِ هر صورت در عشقْ پدید آید هر یوسُفِ زیبایی بی‌عشق نه یوسُف را اِخْوانْ چو سگی دیدند؟ وَزْ عشقْ پدر دیدش زیبا و مُطَرّایی گَر نامِ سَفَر گویم، بِشْکَن تو دَهانَم را دوزخ کِه رَوَد آخِر، از جَنَّتِ مَاوایی؟ من بی‌سَر و پا گشتم، خوش غَرقهٔ این دریا بی‌پایْ هَمی‌گردم چون کَشتیِ دریایی از در اگَرَم رانی، آیم ز رَهِ روزَن چون ذَرّه به زیر آیَم در رَقص زِ بالایی چون ذَرّه رَسَن سازم از نور و رَسَن بازم در روزَنِ این خانه، در گَردشِ سودایی بِنْشین، که دَرین مَجْلِس، لاغَر نَشَود عیسی بَرگو، که دَرین دولت، تیره نشود رایی بَربَند دَهان، بَرگو در گُنبَد سِرِّ خود تا ناله در آن گُنبَد یابی تو مُثَنّایی شَمسُ الْحَقِ تبریزی، از لُطفِ صِفاتِ خود از حَرفْ هَمی‌گردد این نُکته مُصَفّایی t.me/InSoo 📻 گزیده‌ی غزلیاتِ شمسِ تبریزي با دکلمه‌ی عبدالکریم سروش. هر روز، ساعتِ هفتِ صبح در «این‌سو».

‍ مولانا جلال‌الدین محمد بن محمد، غزلیات شمس تبریزی، غزل شماره‌ی ۲۵۹۳: گَر شَمس و قَمَر خواهی، نَکْ شَمسِ و قَمَر، باری وَرْصُبح و سَحَر خواهی، نَکْ صُبح و سَحَر، باری ای یوسُفِ کَنْعانی، وِیْ جانِ سُلَیمانی گَر تاج و کَمَر خواهی، نَکْ تاج و کَمَر، باری ای حَمْزهٔ آهنگی، وِیْ رُستَمِ هر جنگی گَر تیغ و سِپَر خواهی، نَکْ تیغ و سِپَر، باری ای بُلبُلِ پوینده، وِیْ طوطیِ گوینده گَر قَند و شِکَر خواهی، نَکْ قَند و شِکَر، باری ای دشمنِ عقل و هُش، وِیْ عاشقِ عاشق کُش گَر زیر و زَبَر خواهی، نَکْ زیر و زَبَر، باری ای جانِ تماشاجو، موسیِّ تَجَلّی جو گَر سَمْع و بَصَر خواهی، نَکْ سَمْع و بَصَر، باری ای دیوِ پُر از کینه، وِیْ دشمنِ دیرینه گَر فِتْنه و شَر خواهی، نَکْ فِتْنه و شَر، باری خاموش مگو چندین، بَرخیز، سَفَر بُگْزین گَر یارِ سَفَر خواهی، نَکْ یارِ سَفَر، باری شَمسُ الْحَقِ تبریزی، از حُسن و دلاویزی گَر خسته جِگَر خواهی، نَکْ خسته جِگَر، باری t.me/InSoo 📻 گزیده‌ی غزلیاتِ شمسِ تبریزي با دکلمه‌ی عبدالکریم سروش. هر روز، ساعتِ هفتِ صبح در «این‌سو».

‍ مولانا جلال‌الدین محمد بن محمد، غزلیات شمس تبریزی، غزل شماره‌ی ۲۵۸۷: ای ساکِنِ جانِ من، آخِر به کجا رفتی؟ در خانه نَهان گشتی، یا سویِ هوا رفتی؟ چون عَهدِ دِلَم دیدی، از عَهد بِگَردیدی چون مُرغ بِپَرّیدی، ای دوست کجا رفتی؟ در روحْ نَظَر کردی، چون روحْ سَفَر کردی از خَلْقْ حَذَر کردی، وَزْ خَلْقْ جُدا رفتی رفتی تو بدین زودی، تو بادِ صَبا بودی مانندهٔ بویِ گُل، با بادِ صَبا رفتی نی بادِ صَبا بودی، نی مُرغِ هوا بودی از نورِ خدا بودی، در نورِ خدا رفتی ای خواجهٔ این خانه، چون شمعْ دَرین خانه وَزْنَنگِ چُنین خانه، بر سَقفِ سَما رفتی t.me/InSoo 📻 گزیده‌ی غزلیاتِ شمسِ تبریزي با دکلمه‌ی عبدالکریم سروش. هر روز، ساعتِ هفتِ صبح در «این‌سو».

‍ مولانا جلال‌الدین محمد بن محمد، غزلیات شمس تبریزی، غزل شماره‌ی ۲۵۷۷: هم رَنگِ جَماعَت شو، تا لَذَّتِ جانْ بینی در کویِ خَرابات آ، تا دُردکَشان بینی دَرکَش قَدَحِ سودا، هِل تا بِشَوی رُسوا بَربَند دو چَشمِ سَر، تا چَشمِ نَهان بینی بُگْشایْ دو دستِ خود، گَر مَیلِ کِنارَسْتَت بِشْکَن بُتِ خاکی را تا رویِ بُتان بینی از بَهرِ عَجوزی را تا چند کَشی کابین؟ وَزْ بَهرِ سه نان تا کِی شمشیر و سِنان بینی؟ نَکْ ساقیِ‌‌ بی‌جوری، در مَجْلِسِ او دوری در دورْ دَرآ، بِنْشین، تا کِی دَوَران بینی؟ این جاست رِبا نیکو، جانی دِهْ و صد بِسْتان گُرگیّ و سگی کَم کُن، تا مِهْرِ شَبان بینی شبْ یار هَمی‌گردد، خَشْخاش مَخور امشب بَربَند دَهان از خَور، تا طَعْمِ دَهان بینی گویی که فُلانی را بُبْرید زِمن دشمن رو تَرکِ فُلانی گو، تا بیست فُلان بینی اندیشه مَکُن اِلّا، از خالِقِ اندیشه اندیشهٔ جانان بِهْ، کَانْدیشهٔ نان بینی با وسعَتِ اَرْضُ اللَّهْ بر حَبْس چه چَفْسیدی؟ زَانْدیشه گِرِه کَم زن، تا شرحِ جِنان بینی خامُش کُن ازین گفتن، تا گفتْ بَری باری از جان و جهان بُگْذر، تا جان و جهان بینی t.me/InSoo 📻 گزیده‌ی غزلیاتِ شمسِ تبریزي با دکلمه‌ی عبدالکریم سروش. هر روز، ساعتِ هفتِ صبح در «این‌سو».

‍ مولانا جلال‌الدین محمد بن محمد، غزلیات شمس تبریزی، غزل شماره‌ی ۲۵۷۳: در پَردهٔ خاک ای جان؟ عیشی‌‌ست به پنهانی وَنْدَر تُتُقِ غَیبی، صد یوسُفِ کَنْعانی این صورتِ تَن رفته، وان صورتِ جان مانده ای صورتِ جانْ باقی، وِیْ صورتِ تَنْ فانی گَر چاشْنی‌یی خواهی، هر شب بِنِگَر خود را تَن مُرده و جان پَرّان، در روضهٔ رضوانی ای عشقْ که آن داری، یارَب، چه جهان داری چندان صِفَتَت کردم، وَاللَّهْ که دو چندانی اَلْمؤمن حُلْوی، وَالْعاشِقُ عُلوی با تو چه زبان گویم، ای جان که نمی‌دانی؟ چندان بِدَوان لَنْگان، کین پایْ فرو ماند وان گَهْ رَسَد از سُلطان صد مَرکَبِ میدانی می مُرد یکی عاشق، می‌گفت یکی او را در حالَتِ جان کَندن، چون است که خندانی؟ گُفتا چو بِپَردازم، من جُمله دَهان گردم صد مَرده هَمی‌خَندم،‌‌ بی‌خندهٔ دندانی زیرا که یکی نیمَم، نِی بود شِکَر گشتم نیمِ دِگَرم دارد عَزمِ شِکَراَفْشانی هر کو نَمُرد خندان، تو شمع مَخوان او را بو بیش دَهَد عَنْبَر، در وَقتِ پَریشانی ای شُهره نَوایِ تو، جان است سِزایِ تو تو مُطربِ جانانی، چون در طَمَعِ نانی؟ کَس کیسه مَیَفشان گو، کَس خِرقه مَیَفکَن گو اومیدِ کِه ضایع شُد از کیسهٔ رَبّانی؟ از کیسهٔ حَقْ گَردون صد نور و ضیا ریزد دریا زِعَطایِ حَق، دارد گُهَراَفْشانی نان ریزهٔ سُفره‌‌ست این، کَزْ چَرخْ هَمی‌ریزد بُگْذر زِفَلَک، بَررو، گَر دَرخورِ آن خوانی گَر خسته شود کَفَّت، کَفّی دِگَرت بَخشَد وَرْ خسته شود حَلْقَت، در حَلقهٔ سُلطانی بَرگو غَزَلی، بَرگو، پامُزدِ خود از حَقْ جو بر سوخته زن آبی، چون چَشمهٔ حیوانی t.me/InSoo 📻 گزیده‌ی غزلیاتِ شمسِ تبریزي با دکلمه‌ی عبدالکریم سروش. هر روز، ساعتِ هفتِ صبح در «این‌سو».

‍ مولانا جلال‌الدین محمد بن محمد، غزلیات شمس تبریزی، غزل شماره‌ی ۲۵۷۲: جانا به غَریبِسْتانْ چندین به چه می‌مانی؟ بازآ تو ازین غُربَت، تا چند پَریشانی؟ صد نامه فرستادم، صد راه نشان دادم یا راه نمی‌دانی، یا نامه نمی‌خوانی گَر نامه نمی‌خوانی، خود نامه تو را خواند وَرْ راه نمی‌دانی، در پَنجهٔ رَه‌دانی بازآ که در آن مَحْبَس، قَدْرِ تو نَدانَد کَس با سَنگ‌دلان مَنْشین، چون گوهرِ این کانی ای از دل و جان رَسته، دست از دل و جان شُسته از دامِ جهان جَسته، بازآ، که زِ بازانی هم آبی و هم جویی، هم آب هَمی‌جویی هم شیر و هم آهویی، هم بهتر ازیشانی چند است زِتو تا جان، تو طُرفه‌تَری یا جان؟ آمیخته‌یی با جان، یا پَرتوِ جانانی؟ نورِ قَمَری در شب، قَند و شِکَری در لب یارَب چه کسی، یارَب، اُعْجوبهٔ رَبّانی هر دَم زِتو زیب و فَر، از ما دل و جان و سَر بازار چُنین خوش‌تَر، خوش بِدْهی و بِسْتانی از عشقِ تو جان بُردن، وَزْ ما چو شِکَر مُردن زَهر از کَفِ تو خوردن، سَرچَشمهٔ حیوانی t.me/InSoo 📻 گزیده‌ی غزلیاتِ شمسِ تبریزي با دکلمه‌ی عبدالکریم سروش. هر روز، ساعتِ هفتِ صبح در «این‌سو».