🚩شاهنامه فــــردوسے

بس دل نگرانِ وضعِ موجود شدیم محدود به اشعارِ غم آلود شدیم ما با قلم از نوشتنِ دردِ وطن در آتشِ غم سوخته و دود شدیم رباعی؛حسن قربانی گل(باغدشتی @dQORBNi

بر کوهۂ رَخش، هرکه رستم را دید در خویش، فرو ریختنِ غم را دید از هیبتِ آن سوار، با من می گفت جانش رُخِ خورشیدِ دو عالم را دید رباعی؛حسن قربانی گل(باغدشتی @dQORBNI

ای دوست دلم به عشقِ میهن بند است دریای خزر به کامم آبش قند است سرچشمه ی اَروند، که آید به خروش گوشم شِنَوَد روحم ازان خرسند است رباعی از حسن قربانی گل باغدشتی @dQORBNI

این مادرِ پیر و خسته دل ایران است اَفسُرده روان شکسته دل ایران است بر ما که فقط دَم به دَم ازُردیمَش باز از سرِ مِهر بسته دل ایران است رباعی:حسن قربانی گل(باغدشتی @dQORBNI🌺

از شهرِ سرخس تا ارسباران را آن سویِ خلیجِ پارس تا گیلان را دیدیم چه با غرور فریاد زدند هر مرد و زنی سرودِ ای ایران را حسن قربانی گل باغدشتی @dQORBNi

از بس دل و چشمم گُلِ پَرپَر دیدند بر خاک که بادهای وحشی چیدند دردا چه کنم یکی یکی چشمه ی شعر در سینه ی من از غمِ شان خشکیدند رباعی حسن قربانی گل باغدشتی @dQORBNi

اکنون دلِ من بلبلِ فروردین است یارِ وطنش بابکِ خُرَّمدین است شوریده به غنچه ها که آن دلبرِ من اَبروی کجَش راست تَرَاز هر دین است هفدهم دی ماه بزرگداشت بابک خرمدین گرامی باد رباعی ازحسن قربانی گل(داریوش) @dQORBNI🌺

‍ آنان که جدا زِ دردِ این خانه شَوَند با مردمِ خود غریب و بیگانه شَوَند اما دلِ آنکه سوخت از عشقِ وطن شمعی ست که گِردَش همه پروانه شَوَند رباعی ازحسن قربانی گل(داریوش) @dQORBNI🌺#اوا ماهور

❤️🤍💚 " پیام من به مام میهن " از استاد # رسام ارژنگی بده پیغام من بر مام میهن که دارم زندگی بر نام میهن هزاران هم چو من ناکام رفته مگر آید زگردون کام میهن مرام من بود ایران پرستی ندارم خواهشی جز این ز هستی نمی گیرد به دل نیرنگ دشمن شود تا کور چشم تنگ دشمن من از روز ازل ایران پرستم چرا گردم چرا؟ همرنگ دشمن مخوان بیهوده بر گوشم فسانه ببر بر مرغ دیگر دام و دانه که ایران خونبهای جد و آباست مزار جمله ی آنان در اینجاست به زیر هر وجب خاکش هزاران جوان پاکرو و خوب سیماست ز گیتی رخت بسته آرمیدند به شکل لاله از تربت دمیدند به من این لاله های داغدیده ز ناکامی به کام دل رسیده کفن کرده زخون خویش گلگون چو سربازی سر از سنگر کشیده همه گویند ایرانت عزیز است به راهش جان و سر، ناچیز، چیز است اگر خواهی که ایران گردد آباد، وگر خواهی که ایرانی شود شاد، مبین خود را ببین هم میهنان را بنه بر داد، دل بر کن ز بیداد ز سربازان ایران پیروی کن به قلب بینوایان خسروی کن من و تو رهرو این رهگذاریم بسان رفتگان بی شماریم بود پاینده و جاوید ایران که ما مانند گل ناپایداریم خزان گردد بهار این گلستان بماند تا ابد پاینده ایران (تهران ، ١٦/٠٢/١٣٣٠