غزل آرامش

اوج می‌گیرم به ترفندی که در شأن من است می کشم سر تا دماوندی که در شأن من است رونوشت دردهای داغ را در چهره‌ام می‌گذارم زیر روبندی که در شأن من است مثل فولادی که در حین گدازِش آبدید زنده ماندم با فرآیندی که در شأن من است باغبان هستی‌‌ام محصول نو می‌پروَرَد از میان زخمِ پیوندی که در شأن من است بوته‌‌ی اندوه من آبستن حال خوش است میوه‌اش شادی‌ست؛ فرزندی که در شأن من است زندگى افسانه ام را مى نويسد بر زمان با سرانگشت هنرمندى كه در شأن من است در گلوی قصه‌گویی لال، پنهان می‌شود داستان بی‌همانندی که در شأن من است شک ندارم لحظه‌ی پرواز مهمان می‌کنم خاک گورم را به لبخندی که در شأن من است... #غزل_آرامش @ghazalaramesh

شب آشیانه می‌شود که نور را بغل کنی خیال ماه و برکه‌ی بلور را بغل کنی شبیه بچه‌ماهیان، هوای رقص می‌کنی به دوشِ موج می‌خزی، که تور را بغل کنی لحاف مِه کشیده‌ای به چشمهای ابری‌ات فراغتی که خاطرات دور را بغل کنی بخارِ آه، می‌وزد که در هوای داغی‌اش سکوت واژه‌های ناصبور را بغل كنى در ازدحام بی‌کسی، به خود پناه می‌بری که وسعتِ نبودِ یک حضور را بغل کنی به عرش می‌کشد تو را،حَرای سینه‌ات،اگر رسول دردهای نوظهور را بغل کنی رفیق پابرهنه‌ی سکوت سنگ و صخره‌ها بمان؛ که قله‌های بی‌عبور را بغل کنی هنوز خام مانده‌ای تو از هراسِ سوختن کجای قصه حاضری تنور را بغل کنی؟ #غزل_آرامش @ghazalaramesh

شب کویریِ تقدیرم اسیر هجمه‌ی باداباد سپاهِ آبیِ بارانى نکرده از عطشم آزاد به نخلهای بلندِ صبر نگاه آخته‌ام بند است تنور دلخوشی‌ام روشن حریم سادگی‌ام آباد در اوج پهنه‌ی تنهایی عقاب زنده به پروازم که بر فراز خیالاتش سپرده بال به دستِ باد نه اهل وادی نابودم نه از ولایت مانایان تریشی از پرِ ققنوسم که روی شعله‌ی شعر افتاد شبیه نقشه‌ی آزادی که در اسارت یک قاب است دو دست حک شده در سُربم دو پای کاشته در فولاد به خاک ضجّه نپاشیدم شراب کهنه‌ی دردم را نگاهبان کلامم شد گلوی خمره‌ی هر فریاد همیشه شاهد خاموشم که پشت پنجره‌ی هر زخم نشسته‌ام که مگر خورشید نماید از شب دردم یاد میان سال بلا باید، به هر دقیقه بیاویزم نه لنگِ معجزه‌ای باشم که رخ نداد و نخواهد داد... #غزل_آرامش @ghazalaramesh

غزل آرامش

‍ شاعر : بانو غزل آرامش اجرای مشترک : احمد و گلرخ پارسا @ghazalaramesh @avayegolrokh @avayeparsa

‍ ‍ ‍ ‍ من مسخِ پریشانیِ اقبال نماندم در بند رجَزخوانیِ رمال نماندم زنجیریِ زنگار زمان، باخت جهان را آواره‌ی این هفته و آن سال نماندم مؤمن به پرِ زخمىِ خود ماندم و هرگز کافر نشدم؛ در کفِ آمال نماندم یک قطره‌ی عمرم به لبِ خاک، حرام است یک لحظه کمربسته‌ی اِهمال نماندم از تلخیِ هر حادثه‌ای قند سرودم در کشور لب‌دوخته‌‌ها لال نماندم با جاریِ گلرنگ دلم غسل مباح است خشكيده سرِ پنجه‌ی غسّال نماندم می‌تاخت به آبادیِ دل، وحشتِ فردا در زیر سُمِ ترس، لگدمال نماندم هنگام رسیدن،  به زمین خوردم اگر، شُکر... خوب است که بر شاخه، گَس و کال نماندم! #غزل_آرامش ✍️ @ghazalaramesh #پیشوا🎙️ @sher_deklameh #محسن_اونیکزی🎶

‍ ‍ ‍ ‍ من مسخِ پریشانیِ اقبال نماندم در بند رجَزخوانیِ رمال نماندم زنجیریِ زنگار زمان، باخت جهان را آواره‌ی این هفته و آن سال نماندم مؤمن به پرِ زخمىِ خود ماندم و هرگز کافر نشدم؛ در کفِ آمال نماندم یک قطره‌ی عمرم به لبِ خاک، حرام است یک لحظه کمربسته‌ی اِهمال نماندم از تلخیِ هر حادثه‌ای قند سرودم در کشور لب‌دوخته‌‌ها لال نماندم با جاریِ گلرنگ دلم غسل مباح است خشكيده سرِ پنجه‌ی غسّال نماندم می‌تاخت به آبادیِ دل، وحشتِ فردا در زیر سُمِ ترس، لگدمال نماندم هنگام رسیدن،  به زمین خوردم اگر، شُکر... خوب است که بر شاخه، گَس و کال نماندم! #غزل_آرامش ✍️ @ghazalaramesh #پیشوا🎙️ @sher_deklameh #محسن_اونیکزی🎶

خلوتِ خاموش جانم خانه‌ی پروانه‌هاست قصه‌ام آغشته با افسانه‌ی پروانه‌هاست بال ذهنم مستِ پروازی بدونِ مقصد است صاحبی دارد که بد، دیوانه‌ی پروانه هاست مى‌درخشد بر پرِ اندیشه‌ام نقشِ نشاط شادمانی وعده‌ی روزانه‌ی پروانه‌هاست روزها سیّاحِ شرحِ سیرِ سرگردانی‌ام شب، خیالِ خسته ام کاشانه‌ی پروانه‌هاست بار اندوه جهان را بالهایم می‌کشد تا سرِ تنهایی‌ام بر شانه‌ی پروانه‌هاست بارها باغ گل ابريشمم آتش گرفت باز اما شاخه‌هایش لانه‌ی پروانه‌هاست ساحتِ امنی برای بال و پر گستردنم آتشم؛ چون سینه‌ام پایانه‌ی پروانه‌هاست زندگی درکِ جهان در پیله‌ای خاکستری‌ست گرچه در چشمانمان ويرانه‌ى پروانه هاست... #غزل_آرامش @ghazalaramesh