Vedagh29

♈️ نگاهی کوتاه به #دانش و #شکوفه؛ اولین و دومین نشریه زنان در ایران ✍ ابراهیم جعفری 🌍 دهکده جهانی @dehkade_jahan ✅ در جریان انقلاب مشروطه، زنان ایران دوشادوش مردان پا به عرصه اجتماعی و سیاسی نهادند و در وقایع متعدد مانند تظاهرات و تشکل‌های آزادی‌خواهی شرکت نموده و به ستیز با استبداد محمدعلی‌شاه برخاستند تا این که شاه از سلطنت خلع و مشروطیت به وقوع پیوست. از آن پس به مشارکت در امور اجتماعی، سیاسی و فرهنگی پرداختند که توسعه روزنامه‌نگاری از جمله آن هاست.  ✅ اولین نشریه زنان ایران در سال ۱۹۰۷ میلادی توسط یک بانوی پزشک در حالی انتشار یافت که در منطقه خاورمیانه و جهان اسلام نمونه آن را نمی‌توان یافت؛ دوره‌ای که زنان ایران در شمار متجددترین زنان دنیا درآمدند. 🔹امتیاز نشریه دانش در ۸ شهریور ۱۲۸۹ هجری شمسی به‌ نام خانم دکتر سمیه کحال صادر شد و مفاد آن به‌ ترتیب شامل نسوان و دوشیزگان، علم خانه‌داری، بچه‌داری و مسئله بهداشت و سلامت زنان و اطفال بود. ✅ هفته نامه دانش که در هشت صفحه منتشر می‌شد، علاوه بر تهران و سایر شهرهای ایران، در ممالک دیگر نیز انتشار می یافت. گواه آن سرصفحه مجله است که قیمت اشتراک سالانه در بلاد خارجه را ۷ فرانک اعلام کرده است. 🔹دکتر کحال در پیشگفتار اولین شماره، منظور از چاپ و انتشار مجله را «تحصیل اخلاق حسنه خانم‌های محترمه» بیان می‌کند. از این رو دانش که اطلاعات پزشکی را در اختیار خوانندگان خود قرار می‌داد، آنان را هر چه بیشتر مجذوب می‌ ساخت. 🔸نخستین بانوی روزنامه‌نگار ایرانی به دلیل انجام فعالیت‌های اجتماعی نزد میسیونرهای آمریکایی که در ایران به امور خیریه می‌پرداختند، پزشکی آموخت و از سوی آنان اجازه یافت به مداوای چشم بیماران بپردازد؛ به گونه ای که می توان او را اولین چشم پزشک زن ایران قلمداد کرد. 🔹از آنجا که با مباحث پزشکی آشنایی داشت، مقالاتی در زمینه های حفظ الصحه هنگام شیوع وبا و سرما خوردن اطفال منتشر کرد. از نمونه‌های جالب توجه تاکید او بر حفاظت از دندان کودکان است: «چیزی که در خصوص اطفال بسیار اهمیت دارد، این است که باید کمال مواظبت را در حفظ دندان‌های آنان بنمایند. گمان نکنید که با کِرم خوردگی دندان، فقط درد دندان عارض می‌شود، بلکه اسباب خرابی مزاج او نیز می‌شود. دندان که فاسد شد، سردرد و سقوط اشتها و بی‌خوابی و نداشتن میل به کار و شغل شده و تمام حالات ما فاسد خواهد شد». ✅ دکتر کحال با چاپ مطالبی مانند: «خطاب به دوشیزگان» و «کلمات حکمت آمیز» به آموزش و پرورش آنان همت گمارده و سوادآموزی و تحصیل علم را امری واجب برای زنان برمی‌شمرد. 🔹در یکی از مقالات مجله آمده است: «خانم نجیبه محترمه اگر سواد ندارد، باید فوراً در پی تحصیل سواد برآید و درس بخواند؛ زیرا زن بی‌سواد صاحب عقل و تمیز نخواهد شد و اگر سواد دارد، باید بیشتر اوقات خویش را مصروف روزنامه خواندن نماید؛ زیرا کسی که روزنامه می‌خواند، همه چیز می‌داند». 🔸در پایان سرمقاله شماره نخست این نشریه تأکید شده است: «خانم‌هایی که سواد خواندن ندارند، بر آقایان محترم فرض است که این جریده را برای آنان هر هفته بخوانند تا از این فیض محروم نمانند، بلکه همین معنی سبب شود که تحصیل سواد نیز بفرمایند». 🔻نشریه «دانش» با وجود آن که نخستین تجربه زنان در عرصه روزنامه‌نگاری به‌ شمار می‌رفت، در تحقق اهداف آموزشی و اجتماعی خود تا حد زیادی موفق عمل کرد و در شناساندن زنان به جامعه گام‌های مؤثری برداشت. ✅ اگرچه دانش نخستین نشریه زنان بود؛ اما نشریه «شکوفه» با سردبیری مریم عمید را می‌توان نخستین روزنامه مصور زنان، از لحاظ کیفیت و حجم معرفی کرد. 🔻جریده ای که صفحه آخر آن به کاریکاتورهای طنز اختصاص داشت، با این بیت آغاز می‌شد: باد آمد و بوی عنبر آورد بادام شکوفه بر سر آورد. تصاویر طنز شکوفه باعث شد تا این نشریه بین زنان طرفدار پیدا کند؛ تصاویری همچون دعوای عروس و مادر شوهر، رسم چهارشنبه‌سوری، گفتگوی زنان با یکدیگر و... 🔹این نشریه علاوه بر موضوع های روزمره زندگی زنان، برای اولین بار به مسائل سیاسی نیز پرداخت. مریم عمید در شکوفه، مقالاتی درباره آموزش مردان و این که چگونه باید با زنان رفتار کنند چاپ می‌کرد و به مردان تأکید می‌کرد این نشریه را برای زنانی که سواد ندارند، بخوانند. ✅ از فحوای نشریه شکوفه آشکار است که خانم عمید به شکلی دلسوزانه به نقد مشکلات اجتماعی پرداخته و به جای لحن خشک و بی روح و پند آموزی‌ های متکبرانه، به همدلی با بانوان مخاطب خود نشسته و به نصیحت عالمانه ایشان همت گماشته است. 🔹با این وصف به نظر می‌آید که حساسیت ها و دید نقادانه وی، دقیق تر از اغلب مردان هم‌طراز عصر خود بوده است. 🔸در عشق و علاقه مریم عمید به روزنامه نگاری، همین بس که او یک بار تمام جا استکان های نقره خود را فروخت تا بتواند مخارج چاپ نشریه شکوفه را بپردازد. 🔻یادشان گرامی باد

♈️ نگاهی کوتاه به #دانش و #شکوفه؛ اولین و دومین نشریه زنان در ایران ✍ ابراهیم جعفری 🌍 دهکده جهانی @dehkade_jahan

♈️ تبریک کسب عنوان نمونهِ «#خانه_ریاضیات_گلپایگان» برای دومین بار ✅ «خانه ریاضیات گلپایگان» به عنوان یک کانون مردم نهاد علمی، برای دومین سال متوالی، عنوان «#خانه_ریاضیات_نمونه_کشوری» را با گرید A کسب کرد. ✅ کارنامه درخشان این نهاد علمی و مردمی در جذب دانش آموزان و پیوند با خیران و سایر مجامع، نشانگر آن است که از ظرفیت بالایی برای نهادینه ساختن علم در شئون زندگی همشهریان؛ به ویژه نوجوانان و جوانان برخوردار است. 🔹باشد که با توسعه فعالیت «خانه ریاضیات گلپایگان»، خصوصیت برجسته و والای این دانش یعنی #منطق و #استدلال، در گفت و گو های روزمره مردم زادگاه مان، جاری و ساری گردیده و #عقلانیت به جای احساس فراگیر شود. ✅ با عرض تبریک به دست اندرکاران خانه ریاضیات گلپایگان، توفیق روزافزون شان را از خداوند متعال خواستاریم.     علی اکبر جعفری               ابراهیم جعفری

سلام،صبح بخیر👇

بخش دوم خانم به او گفت: «ما پسری داشتیم که یک سال در هاروارد درس خواند. وی اینجا راضی بود. اما حدود یک سال پیش فوت کرد. شوهرم و من دوست داریم بنایی به یادبود او در دانشگاه بنا کنیم». رییس با غیظ گفت:«خانم محترم ما نمی توانیم برای هر کسی که به هاروارد می آید و می میرد، بنایی بر پا کنیم. اگر این کار را بکنیم، اینجا مثل قبرستان می شود». خانم به سرعت توضیح داد: «آه... نه.... نمی خواهیم مجسمه بسازیم. فکر کردیم بهتر باشد ساختمانی به هاروارد بدهیم». رییس لباس کتان راه راه و کت و شلوار دست دوز و کهنه آن دو را برانداز کرد و گفت: «یک ساختمان! می دانید هزینه ی یک ساختمان چقدر است؟ ارزش ساختمان های موجود در هاروارد هفت و نیم میلیون دلار است.» خانم یک لحظه سکوت کرد. رییس خشنود بود. شاید حالا می توانست از شرشان خلاص شود. زن رو به شوهرش کرد و آرام گفت: «آیا هزینه راه اندازی دانشگاه همین قدر است؟ پس چرا خودمان دانشگاه راه نیندازیم؟» شوهرش سر تکان داد. رییس سردرگم بود. آقا و خانمِ " لیلاند استنفورد" بلند شدند و راهی کالیفرنیا شدند، در آن جا دانشگاهی ساختند که تا ابد نام آن ها را برخود دارد:  دانشگاه استنفورد از بزرگترین دانشگاههای جهان، یادبود پسری است که هاروارد به او اهمیت نداد. ✅ خوشبختانه در کشور ما رد پای خیران در احداث شهرک دانشگاهی از ۸۰۰ سال پیش تا کنون در حومه شهر تبریز آشکار است. 🔻خواجه رشیدالدین فضل الله همدانی وزیر دانشمند سلطان محمد خدابنده، پزشک و تاریخ دان جهان اسلام، با ثروت و درآمد شخصی خود در این شهرک دانشگاهی، چهار رشته راه اندازی کرد که به «رَبع رشیدی» معروف شد و علاوه بر امکان تحصیل ۶۰۰۰ دانشجو یا بیشتر، امکان اسکان آنان و استادان را نیز فراهم نمود. ✳️ از این رو رَبع رشیدی را می توان اولین مجتمع دانشگاهی جهان قلمداد کرد. ✅ در راستای تنوع بخشی و ابتکار عمل در رابطه با سنت زیبای وقف، ذکر دو نمونه از زادگاه ما گلپایگان خالی از لطف نیست. 🔹سال ۱۴۰۴ خورشیدی خیر بزرگوار حاجیه خانم مریم سمیعی نژاد ۳۰۰ متر زمین با ارزش سه میلیارد تومان را وقف آموزش و ترویج شیوه های مبارزه با بیماری های مشترک انسان و دام کرد که برای بنده شگفتی آور بود. 🔸اینجانب که تا آن مقطع با چنین انتخابی برای وقف مواجه نشده بودم، با خانم سمیعی نژاد تماس گرفتم و فلسفه این اقدام را جویا شدم. ایشان گفتند: «با توجه به این که بیش از ۲۵ سال در روستاها معلم بودم، از نزدیک با افراد روستایی که گرفتار این بیماری ها شده بودند، آشنا گردیده و لزوم «پیشگیری قبل از درمان» را با تمام وجود احساس نمودم. به همین خاطر زمین را به اداره دامپزشکی شهرستان واگذار کردم تا به نحو مقتضی در جهت آموزش و ترویج مبارزه با بیماری های مشترک انسان و دام هزینه کند. 🔻از او تقدیر کردم و نگاه بلند و راهبردی او را ستایش نمودم. 🔸حدود ۱۰ سال قبل نیز یکی از همشهریان ما که اهل روستای سرآور می باشد، با توجه به خشکسالی و کمبود آب و علوفه، چند تُن علوفه را نذر آهوان دشت موته کرد که اقدامی نوآورانه و منحصر به فرد از سوی این خیر بزرگوار در راستای حفظ تنوع زیستی بود. ✅ اهمیت کار خیران به حدی است که پنجم سپتامبر هر سال میلادی (۱۴ شهریور) را به مناسبت سالروز درگذشت مادر ترزا، روز جهانی خیریه نام نهاده اند. 🔻مادر ترزا چهره نیکوکار هندی بود که در سال ۱۹۷۹ به خاطر فعالیت های بی شمار در زمینه فقرزدایی و کار خیر، جایزه صلح نوبل را دریافت کرد و از محبوبیت ویژه ای در میان جهانیان برخوردار است. ✅ در جمع بندی نهایی به خیران پیشنهاد کردم از خیر مدرسه ساز به خیر توسعه ساز تبدیل شوند. 🔻با این رویکرد خیران برای توانمند شدن نسل فردا، سرمایه گذاری نموده و از تأمین کننده ساختمان به شریک آموزش و پرورش تبدیل می گردند. 🔸از آنجا که جمعی از خبرنگاران نیز در این نشست حضور داشتند، بر لزوم آگاه سازی و اقناع مردم از طریق انتشار اخبار با معیارهای توسعه تأکید نمودم و خاطرنشان ساختم که فعالیت خیران را به روایت های ماندنی و اثرگذار تبدیل نمایند. ✅ در پایان با درخواست از حاضران برای سلامتی عاجل خیر ارجمند و استاد گرانقدر، جناب آقای حاج مهدی صحت که بانی ساخت و ساز تعداد قابل توجهی از مراکز آموزشی و بهداشتی در گلپایگان بودند و اکنون در بستر بیماری هستند، طلب دعا نموده و با دو بیت از اشعار حضرت حافظ مطالب خود را به پایان رساندم. راهی‌ست راهِ عِشْق که هیچَش کِنارِه نیست آن‌جا جُز آن‌ که جان بِسِپارَنْد، چارِه نیست هر گَه که دِل به عِشْق دِهی، خوش دَمی بُوَد در کارِ خِیْر، حاجَتِ هیچ اِسْتِخاره نیست

♈️ از #خیر_مدرسه_ساز تا #خیر_توسعه_ساز ✳️ گزارشی از مواردی که در نشست هم اندیشی با #خیران_آموزشی مطرح نمودم ✍ ابراهیم جعفری 🌍 دهکده جهانی @dehkade_jahan بخش اول ✅ اول و سوم شهریورماه ۱۴۰۵ در دو نشست هم اندیشی خیران زادگاه مان از سوی موسسه خیریه حضرت فاطمه زهرا (س) و اداره آموزش و پرورش شرکت نموده و با یادآوری تجربه سایر کشورها مطالبی را به شرح زیر تقدیم نمودم؛ با این توضیح که در گردهمایی دوم علاوه بر کادر آموزشی شهرستان و خیران آموزشی، جمعی از خبرنگاران نیز حضور داشتند. ✅ یکی از مهم ترین عوامل توسعه کشورها در زمینه های مختلف، کنش‌گری خیرانی است که با مساعدت مالی خود به یاری دولت ها می شتابند. 🔹در زمان های گذشته اغلب نیکوکاران سرمایه خود را وقف حسینیه ها و مساجد می نمودند که با مرور زمان به احداث مراکز آموزشی و درمانی نیز روی آوردند. 🔻خوشبختانه امروز در میان خیران، اُفق های جدیدی گشوده شده است که به نمونه های آن خواهم پرداخت. ✅ آلوین تافلر اندیشمند آمریکایی که با کتاب های «شوک آینده»، «موج سوم» و «جابجایی در قدرت»، اذهان دانش پژوهان را به سوی آینده معطوف کرد، خاطرنشان ساخت که اگر در عصر کشاورزی (موج اول) و در عصر صنعت (موج دوم) قدرت در توان بدنی و ماشین متجلی بود، عصر الکترونیک (موج سوم) بر مغزهای خلاق و دانا استوار است؛ همان گونه که مولوی و فردوسی دو تن از شاعران بلند آوازه ایرانی، قرن ها قبل بر آن تاکید نموده بودند. ای برادر تو همه اندیشه ای مابقی را استخوان و ریشه ای گر بود اندیشه ات گل، گلشنی ورنه خاری، تو هیمه گلخنی جان نباشد در خبر جز آزمون هر که را افزون خبر، جانش فزون «مولوی» توانا بود هر که دانا بود ز دانش دل پیر بُرنا بود «فردوسی» 🔹علاوه بر آلوین تافلر، اندیشمندان دیگری نیز با نامگذاری های متفاوت، هزاره سوم (سال های ۲۰۰۰ میلادی به بعد) را با عناوین جامعه اطلاعاتی، جامعه پساصنعتی، جامعه شبکه ای، جامعه معرفتی و جامعه نظارتی از قرن بیستم متمایز کرده اند. ✅ در این میان «جامعه معرفتی» (مطرح شده از سوی یونسکو) که بر دانایی محوری استوار است، بیشتر و بهتر از سایر نامگذاری ها قادر به توصیف وضعیت کنونی جوامع است. 🔻«جامعه معرفتی» اندیشه محور است و به صورت مُشاع در جهان قرار دارد؛ به گونه ای که قادر است ظرفیت های بسیاری را برای تولید دانش و بهره گیری از آن در جهت توسعه پایدار ایجاد نماید. 🔹در چنین وضعیتی که با اقتصاد دانش بنیان، صنعت دانش بنیان، کشاورزی دانش بنیان و خدمات دانش بنیان مواجهیم، انسان های بامهارت، فکور و فرهیخته موتور محرکه توسعه به شمار می روند و بدیهی است که «آموزش و پرورش» جایگاه بالایی را در این روند به خود اختصاص می دهد؛ زیرا در بستر آموزش و پرورش، انسان ها به خود شکوفایی می رسند. ✅ با این وصف اگرچه از سده های گذشته تا کنون، خیران جامعه جهانی در جهت احداث و تجهیز مراکز آموزشی گام برداشته اند؛ اما در وضعیت کنونی رسالت بیشتری بر دوش دارند؛ به گونه ای که می توان آنان را یکی از مهم ترین ارکان توسعه علمی به شمار آورد. 🔸۴۰۰ سال قبل با همت جمعی از خیران و با سردمداری یک روحانی مسیحی به نام «جان هاروارد»، کالجی برای تعلیمات آیین مسیحیت در آمریکا تشکیل شد که به پاس کمک های موثر آن روحانی نام «هاروارد» را بر آن نهادند. با گسترش آن کالج اولیه در طول چهار قرن، امروز دانشگاه هاروارد در جهان یکی از مهم ترین نمادهای اعتبار علمی آمریکاست. 🔹تا کنون ۱۲۱ نفر از فارغ التحصیلان هاروارد برنده جایزه علمی نوبل و ۱۸ نفر برنده جایزه فیلدز شده اند که زنده یاد پروفسور مریم میرزاخانی در زمره آنان است. 🔻جالب توجه این که در حال حاضر نیز ۴۸ درصد بودجه این دانشگاه توسط خیران تأمین می گردد. ⬅️ ماجرای تاسیس دانشگاه استنفورد ✅ خانمی با لباس کتان راه راه و شوهرش با کت و شلوار دست دوز و کهنه در شهر بوستن از قطار پایین آمدند و بدون هیچ قرار قبلی راهی دفتر رییس دانشگاه هاروارد شدند. منشی فوراً متوجه شد این زوج روستایی هیچ کاری در هاروارد ندارند و احتمالاً اشتباهی وارد دانشگاه شده اند. مرد به آرامی گفت: «مایل هستیم رییس را ببینیم.»  منشی با بی حوصلگی گفت: «ایشان امروز گرفتارند.»  خانم جواب داد: « ما منتظر خواهیم شد.» منشی ساعتها آنها را نادیده گرفت و به این امید بود که بالاخره دلسرد شوند و پی کارشان بروند. اما این طور نشد. منشی که دید زوج روستایی پی کارشان نمی روند سرانجام تصمیم گرفت برای ملاقات با رییس از او اجازه بگیرد و رییس نیز به ناچار پذیرفت. رییس با اوقات تلخی آهی کشید و از دل رضایت نداشت که با آنها ملاقات کند. به علاوه از اینکه اشخاصی با لباس کتان و راه راه وکت و شلواری دست دوز و کهنه وارد دفترش شده، خوشش نمی آمد.

♈️ از خیر #مدرسه_ساز تا خیر #توسعه_ساز ✳️ گزارشی از مواردی که در نشست هم اندیشی با #خیران_آموزشی مطرح نمودم ✍ ابراهیم جعفری 🌍 دهکده جهانی @dehkade_jahan