بوطیقای فضا

🔴 سوم اردیبهشت، «روز ملی معمار» مبارک باد. ‌ ◼️🔖به امید آن‌که سرانجام پس از سال‌ها، روزی برای معماران در تقویم رسمی کشور درنظر گرفته شود. @PoeticsofSpace‌

⭕️ به مناسبت «روز معمار» 🔻 شش تعریف درخشان دربارۀ معماری: ◾️ دیبیدو فرانسیس کِر ◾️ میس ون‌درروهه ◾️ پیتر زومتور ◾️ لارس لروپ ◾️ ویلیام ورستر ◾️ آرین اوسترمن @PoeticsofSpace

یکی از جذابیت‌های معماری این است که شما به‌عنوانِ معمار باید در زمان حال، با آگاهی از گذشته، برای آینده‌ای نامعلوم طراحی کنید. - نورمن فاستر @PoeticsofSpace

مستند "رنه مگریت: مردِ کلاه‌پوش"/ با اجرای ویل یانگ/ ساخته‌ی مایکل بِرک/ سال ۲۰۱۴/ ۴۸ دقیقه/ ترجمه نرگس حسن‌لی (نسخه کم‌حجم) @herfeh_honarmand

◾️Golconda (1953), oil painting on canvas by Belgian surrealist René Magritte ⭕️ در این اثر هنریِ سوررئالیستی، رنه ماگریت با استفاده از تکثیرِ تصویری مشابه از مردانی هم‌لباس و ظاهراً شبیه به یکدیگر، سعی در القای فضایی فاقد شخصیتیِ منفرد و حسی فردگرایانه دارد. او بارانی از هنجارهای بورژوایی را در یک بعدازظهرِ سرد و ملالت‌آور در زندگی ماشینی امروز به تصویر کشیده است. @PoeticsofSpace‌

#یادداشت_هفدهم #هزار_و_یک_یادداشت_معماری 🔴 یکی از بزرگ‌ترین معضلات معماری معاصر، عدم تشخیص مسائلِ واقعی معماری است. ◼️پرسش واقعی ما در طراحی چیست؟ ابتدا فهم مسأله، سپس حمل مسأله، و درنهایت، حل مسأله. @PoeticsofSpace‌

⭕️ استیون هال: «در بخش پایانیِ کارمان برای تأکید بر رنگ‌ها، از ایدۀ آندری تارکوفسکی در فیلمِ «آندری روبلف» استفاده کردیم که در آن، سه ساعت از فیلم سیاه‌وسفید است و در ده دقیقۀ پایانی، شاهد انفجار رنگ هستیم. سه بخش نخست از کارِ ما نیز سیاه‌وسفید و بخش پایانی‌اش رنگی است. کنتراستی که ایجاد می‌شود، جلوه‌ای بسیار تکان‌دهنده به رنگ‌ها می‌بخشد. ما با رقصندگانی با لباس‌های سیاه شروع می‌کنیم که زیر نورِ بسیار کم، به‌سختی دیده می‌شوند و درعین‌حال، دوست‌داشتنی‌اند. سپس به بخش پایانی با جلوۀ خیره‌کننده‌اش می‌رسیم. امروزه معماری دچار نوعی سردرگمی شده است. به‌عقیدۀ من، معماری ازطریق پیوند دوباره با هنرهای دیگر می‌تواند قدرت حقیقی‌اش را بازیابد. معماری می‌تواند از سایر هنرها الهام بگیرد چراکه اگر به تاریخ بنگرید، همیشه پیوندهایی را میان معماری با هنرهایی مثل مجسمه‌سازی، نقاشی، شعر، موسیقی و رقص را مشاهده می‌کنید.» @PoeticsofSpace‌

📽◼️گفتگوی استیون هال و جسیکا لنگ دربارۀ زبان مشترکِ معماری و دیگر هنرها (رقص،سینما، موسیقی)، با عنوان: “Tesseracts of Time: A Dance for Architecture” @PoeticsofSpace‌

#یادداشت_شانزدهم #هزار_و_یک_یادداشت_معماری 🔴«مسیر را هموار کنید، معمارشدن خودش اتفاق می‌افتد.» ‌ ◼️معمارشدن فرایندی آرام و تدریجی دارد و تجربه نشان داده که تقلا برای پیشرفت در معماری، اغلب نتیجه‌ای معکوس می‌دهد. @PoeticsofSpace‌

🔴◼️مرکز وکسنر (Wexner Center for the Arts)، اثر پیتر آیزنمن، که در سال‌های ۱۹۸۹-۱۹۸۲ طراحی و ساخته شده است. @PoeticsofSpace‌

🔴 #معرفی_کتاب 📚📖 «پیتر آیزنمن در گفتگو با معماران و فیلسوفان» ◼️ ترجمه: احسان حنیف 🔶انتشارات فکرنو ◻️همان‌طور که از نام این کتاب پیداست، مهم‌ترین تلاشش گره‌زدن حوزهٔ اندیشه به حوزهٔ عمل است. این کتاب حاصل کنفرانسی است با عنوان «مسائل؟ حول پروژه‌های پیتر آیزنمن» که در سال۲۰۱۳ در دانشگاه بلگراد برگزار شد. اهمیت این کنفرانس نه صرفاً در حضور آیزنمن به عنوان اندیشمندی عمل‌گرا بلکه در حضور معماران/فیلسوفانی است که همه به نوعی تحت تأثیر کار او قرار گرفته‌اند. آیزنمنِ معمار/فیلسوف در اینجا به‌عنوانِ یکی از سردمداران راه اندیشه، تلاش دارد توجه ما را از خود به سمت فرزندان فکری‌اش و در واقع ادامهٔ مسیر اندیشه جلب کند. او سیمایی از اندیشه را برای ما ترسیم می‌کند که رفعتش نه به شخص بلکه به جریان است و به شکلی کنایی شاید همین مهم‌ترین نکتهٔ این کتاب باشد؛ اینکه چطور باید نگاه‌مان را از نسل آیزنمن‌ها به سمت نسل‌های بعدتر سوق دهیم. @PoeticsofSpace‌

⭕️ ماریو کارپو خطاب به پیتر آیزنمن و گرگ لین می‌گوید: «اگر بخواهیم نقطۀ زمانی دقیقی را پیدا کنیم که در آن کامپیوتر به‌عنوان یک ابزار شروع به خلق اَشکال و فرم‌های حقیقاً تازه کرد، زمانی‌که کاملاً ریشه دواند و به‌واسطۀ یک نظریۀ جدید به پایداری رسید، باید بگوییم سال‌های ۹۲، ۹۳ و ۹۴ میلادی بود. قهرمانان و سردمداران این جریان در این زمان، دیگر مغزهای سایبرنتیک دهه‌های ۷۰ و ۸۰ نبودند، بلکه این شما دو نفر بودید که کم‌وبیش این نقش‌ها را برعهده گرفته بودید.» - «آیزنمن در گفتگو با معماران و فیلسوفان»، ترجمۀ احسان حنیف، نشر فکر نو. پ‌ن: طراحی و ساخت مرکز وکسنر (Wexner Center for the Arts) در سال‌های ۱۹۸۹-۱۹۸۲ انجام گرفته است. @PoeticsofSpace‌

📽🎬🔴 معرفی هفت فیلم که تاکنون دربارۀ زندگی ونسان ون‌گوگ، نقاش بزرگ هلندی، به نمایش درآمده است. (به ترتیب سال اکران) ◾️At Eternity's Gate (2018) ◾️Loving Vincent (2017) ◾️Vincent: The Full Story (2005) ◾️Dreams (1990) ◾️Vincent & Theo (1990) ◾️Vincent (1987) ◾️Lust for Life (1956) @PoeticsofSpace‌

#یادداشت_پانزدهم #هزار_و_یک_یادداشت_معماری 🔴 «خِرد را می‌توان یافت. می‌توان در آن زیست. می‌توان با آن و از آن نیرومند شد. می‌توان با آن کارهای شگفت کرد؛ اما نمی‌توان آن را به دیگری آموخت.» - هرمان هسه، سیذارتا ◼️در حوزۀ معماری، یوهانی پالاسما احتمالاً بیش از سایر نظریه‌پردازان، به بحث دربارۀ خِرد پرداخته است و می‌گوید: «ساختمان‌های شگرف حاصل خردِ معماری هستند، نه دانشِ آن.» @PoeticsofSpace‌

⭕️◼️ تاکنون ۱۴ یادداشت معماری در کانال منتشر شده است. از طریق کلیک بر روی هشتگِ #هزار_و_یک_یادداشت_معماری می‌توانید به‌آسانی به این یادداشت‌ها دسترسی پیدا کنید.

#یادداشت_چهاردهم #هزار_و_یک_یادداشت_معماری ‌ 🔴 قطعاً شیوه‌های گوناگونی برای معمارشدن وجود دارد. ما فقط یکی از آن‌ها را اینجا آورده‌ایم که احتمالاً مؤثرترین راه است. ‌@PoeticsofSpace‌

⭕️ حیات و سرزندگی بیش‌تر در امور عادی و معمولیِ زندگی روزمرۀ انسان‌ها به چشم می‌خورد. 🔶در شعبۀ همبرگرفروشی مک‌دونالد و یا در ویلاهای پُرادعای امروزی یا در آسمان‌خراشی در توکیو، آن‌گونه که ما تجربه کرده‌ایم، شاید احساسی از راحتی و رضایت‌مندی وجود داشته باشد، شاید بر بیماری‌ها غلبه کرده باشیم، شاید از مصالحی استفاده کرده باشیم که گرم‌تر و گران‌قیمت‌تر باشند، اما در آنجا پیامی از قلب‌مان نمی‌شنویم. اما حتی همین‌الان از در کلبه‌های چوبی محقر بانکوک، خانۀ گِلی یک هندوی روستایی، و از خانه‌های استیجاری فقیرنشین لیما در پرو صدای تپش قلب شنیده می‌شود. این حیات است. حتی وادارهای برجستۀ درهای خانه‌های روستایی در تبت، همگی پیوندی مستقیم با حیات و قلب ما دارند. چیزی که امروزه در محیط زندگی‌مان به‌ندرت یافت می‌شود. - کریستوفر الکساندر، سرشت نظم @PoeticsofSpace‌

⭕️ رمان «سبُکی تحمل ناپذیرِ هستی» که در ایران بیش‌تر با نام «بارِ هستی» شناخته می‌شود، از مشهورترین آثار میلان کوندرا است. ‌ ◼️میلان کوندرا در این رمان می‌نویسد: «در زندگی با همه‌چیز برای نخستین‌بار مواجه می‌شویم مانند هنرپیشه‌ای که بدون تمرین وارد صحنه می‌شود. اما اگر اولین تمرینِ زندگی، خودِ زندگی باشد، پس برای زندگی چه ارزشی می‌توان قائل شد؟ زیرا هیچ ملاکی برای مقایسه و تشخیص تصمیم درست وجود ندارد.» ‌ 🔶امروزه بیش از هر زمان دیگری، این پرسش مطرح می‌شود که چرا باید برای «شاعرانگیِ معماری» کوشید؟ زیرا به نظر می‌رسد که معماری از شرایطِ بی‌وزنی برخوردار شده و آزادی کاملی برای بازی‌های فرمی یافته است. ‌ میلان کوندرا، سبُکی را نه یک مزیت، بلکه تهدید می‌داند. ازنظر او، سبکی به‌معنای رهایی نیست بلکه برعکس، «بارِ وحشتناکی است که نباید حتی لحظه‌ای آن را تحمل کرد.» در رمان او، شخصیت‌های اصلی مدام به این نتیجه می‌رسند که وعدۀ بی‌وزن‌کردنِ جهان، به شرایطی هولناک می‌انجامد. ‌ اگر کنش‌های ما تمام مرجع‌های خود را ازدست بدهند آنگاه وحشت واقعی، ناشی از سنگینیِ بار مسئولیتِ کارهای‌مان نیست، بلکه به‌خاطر «تحمل‌ناپذیربودنِ بی‌وزنیِ» آن‌هاست. 🔮📙 این نوشته، برگرفته از مقالۀ پروفسور کلایو دیلنات در شماره‌ای از مجلۀ Platform با موضوع شاعرانگی بناهاست. -Clive Dilnot, "Poetics, Dwelling, Imagination, Politics: Why Poetics in an Age of Formal Invention?" @PoeticsofSpace‌