خوشه چین

می‌دانم که پایان‌ها همیشه بوی اندوه می‌دهند؛ می‌دانم که پذیرفتن‌شان زخمی است که دیر بهبود می‌یابد. اما آنچه این زخم را در من عمیق‌تر می‌کند، این حسِ همیشگی است که بارِ این اندوه تنها بر شانه‌های من افتاده. انگار دیگران آمده‌اند تا ببرند و بروند، و من مانده‌ام با ویرانه‌ای از خودم؛ انسانی که نه از بیرون، که از درون غارت شده است.

بر صلح و جنگ اهلِ جهان اعتماد نیست چون صلح می‌کنند مهیّای جنگ باش

تو در غیاب آنکه دوستش داری یتیم خواهی ماند حتی اگه تمام دنیا تورا در آغوش بگیرند.

اما عزیز من... من از امیدوار شدن می‌ترسم! حقیقت این است که از امیدواری‌هایم بیش از ناامیدی ها زجر کشیدم.

ولی سرنوشت آدمی را جغرافیا می‌سازد؛ یکی در جایی متولد می‌شود که رویا حق طبیعی اوست و دیگری در جایی که حتی امید داشتن هم شجاعت می‌خواهد.

"سنَحیا بعد کُرباتنا ربیعا، کاننا لم نذق بالأمس مُراً" پس از اندوه‌هایمان همچون بهار زنده خواهیم شد، انگار که هرگز مزه‌ی تلخی را نچشیدیم.

من هرگز نمی‌توانم نوشتن و گریستن درباره‌ی دو چیز را متوقف کنم؛ «تو» و این «سرزمین».

‏توی داستان ها، عشق باعث میشه حس شجاعت و نجابت به آدم دست بده. اما توی زندگی واقعی، عشق فقط یه عذرِ بدتر از گناه واسه تمام رفتارهای خودخواهانه‌ست. میتونی دروغ بگی، عذاب بدی و بهشون آسیب بزنی و آخرش بهشون بگی بذار رو حساب عشق و دوست داشتن!

من انسانِ خوبی نیستم نمی‌توانم بابت آسمانِ آبی ذوق‌زده شوم وقتی شپش‌ها در جیبم می‌لولند. مثبت‌اندیش نیستم، نمی‌توانم صدای گنجشک‌ها را بشنوم و شکرگزارِ موهبت زندگی باشم وقتی در سرما، کودکانِ کار نان‌آورِ خانواده‌اند. از تمام نسخه‌های جهان‌شمولِ «لبخند بزن» عذر می‌خواهم. من لبخندهایم را فروخته‌ام تا نان به دست آورم… #فاطمه_اندربای (گریزان)

مگر چه می‌خواهم از وطن؟ جز لقمه‌ای نان و خیالی آسوده. چه می‌‌خواهم؟ جز تکه‌ای آ‌فتاب و بارانی که آهسته ببارد. جز پنجره‌ای که رو به عشق و آزادی گشوده شود؟! مگر چه خواستم از وطن که از من دریغش کرد؟

شیرکو بیکس