Too Loud a Solitude

میخواستم به تو بگویم که به جز تو از همه نا امید گشته ام و می‌ترسم، اما پیش از آن که به تو بگویم تو نیز نا امیدم کردی… محمود درویش https://t.me/ToooLoud

اما “رفتن” به هر طریق، محزون است … https://t.me/ToooLoud

«یک فرد منتظر جهان را کندتر تجربه می‌کند، به ساعتش نگاه می‌کند، به در و دیوار، به آدم‌هایی که در گذر هستند و خودش که در سکون به سر می‌برد تا انتظارش به پایان برسد. در هنگام انتظار، زمان وارد بدن ما می‌شود و ما خود به زمانی تبدیل می‌شویم که می‌گذرد. حتی اگر به انتظارمان آگاه نباشیم هم در حال انتظار کشیدن هستیم.» •در ستایش مقام صبر https://t.me/ToooLoud

من گاهی زنی موهوم هستم همچون قهرمانان داستان‌هایم که نزدیک است طوفان های یخین شمال رگ و پی‌اش را بزداید گاهی زنی خسته‌ام که سگان خشمگین قبیله زمانی طولانی تعقیبش می‌کنند و او همچون دوندگان المپیک قهرمانانه می‌تازد و ادامه می‌دهد من اما همواره بر این پای می‌فشارم که بر ضد حرکت امواج شنا کنم و گواهی دهم برخلاف باد و همواره بدانم که واژه‌ی« نه »را چگونه بنویسم با خطی روشن و با دستی استوار و نستوح زیرا من زنی هستم که عشق به آزادی و صداقت و عشقی عظیم به اندازه حجم زخمم مرا رویین تن کرده است…. غاده السمان| عاشق آزادى https://t.me/ToooLoud

Friday night MOoD

دلم می‌خواهد خودم را تکرار کنم. اساس این جهان بر تکرار بنا شده است و حتی خورشیدش هم، با آن‌همه جلال، هر روز خودش را تکرار می‌کند. از شرق حضور به هم می‌رساند و از غرب مرخص می‌شود. من که جای خودم را دارم. هزار سال پیش یک پلِ بد بدن و کلفت، ته ایالت نیویورک فرو ریخت. دو هفته بعد هم گزارشش آمد بیرون و کارشناس‌های محترم گفتند که دلیل فرو ریختن پل فَتیگ است. همان خستگی سازه در اثر بارگذاری متناوب. هیچ کدام از این بارگذاری‌ها به تنهایی خارج از توان سازه نیست. اما متناوب بودن‌شان است که خسته‌اش می‌کند. طاقتش تمام می‌شود و می‌ریزد. همه‌ی این‌ها را هزار سال پیش نوشتم و حالا هم روا دیدم که دوباره خودم را تکرار کنم و فَتیگ را به خودم یادآوری کنم. چرا یادم افتاد؟ چون امروز صبح دو کیلو کاغذِ نقشه را گذاشتم روی صندلی گوشه‌ی اتاقم و زِرت، صندلی شکست. همان صندلی‌ای که شش سال میزبان باسن‌های جورواجور دوست و دشمن بود. روزی چهار بار دیوید صد و سی‌کیلویی را تحمل می‌کرد وقتی که داشت به رکیک‌ترین شکل ممکن غیبت کارفرما را می‌کرد. ناتاشا هم گاهی وقت‌ها روی آن صندلی می‌نشست. مخصوصا وقتی که می‌خواست ماجراهای گربه‌اش را تعریف کند. چون ماجراهای گربه را حتما باید از زمان نبوت موسی و دودمان دوم مصر و میزان اهمیت گربه‌ها نزد مصریانِ باستان شروع می‌کرد. همین بود که وسط کار پاهایش خسته می‌شد و از رنسانس به این طرف را مجبور بود روی همین صندلی ادامه بدهد. این صندلی باسن هزار مراجع سبک و سنگین را تحمل کرده بود. اما امروز زیر بار دو کیلو کاغذ جر خورد. فتیگ، بابت تکرار باسن‌ها. بابت تکرار بارهای کوچکی که تمام نمی‌شوند اما تمام می‌کنند. همین شد که دوباره یاد این ماجرا افتادم. یاد خستگی‌هایی که تک‌تک‌شان در بازه‌ی تحمل آدم هستند اما تکرارشان خارج از توان او. اشکال صندلی هم این است که بلد نیست حرف بزند وگرنه می‌توانست بگوید: «داداش، دو تا پونز بکار توی دلم که هر کی نشست، دهنش آسفالت بشه و زود بره». یا حالا کمی مودبانه‌تر. اگر صندلی حرف می‌زد، احتمالا من از فرط تعجب تلف می‌شدم اما خودش به این روز نمی‌افتاد. هر چه می‌کشیم از همین حرف نزدن‌ است. حرف مهمی نبود به هر حال. تکرار خودم بود. تکرار جهت یادآوری به خودم بابت مراقبت از تکرارِ بارهای تکراری. چقدر تکرار داشت این جمله. حالا می‌خواهم زنگ بزنم به تدارکات‌چی شرکت و ازش استدعا کنم که یک صندلی جدید برایم سفارش بدهد. این بار قول می‌دهم بیشتر مواظبش باشم. روزی چند ساعت لنگ‌هایش را بدهم هوا و بگذارمش روی میز. مثل صندلی‌های کافه‌ها بعد از ساعت کاری. فهیم عطار https://t.me/ToooLoud

There is no exception. All people will leave without caring about the pain they left in you and will forget what memory they left behind... I know that people leaving is inevitable, but how to leave is more important than leaving_

There is no exception. All people will leave without caring about the pain they left in you and will forget what memory they left behind... I know that people leaving is inevitable, but how to leave is more important than leaving_