رادیو پلی‌تکنیکوم

قسمت تازهٔ رادیو پلی‌تکنیکوم را در کست‌باکس بشنوید! پیشنهاد مطالعه در حوزهٔ گیمیفیکیشن: - تعریفِ بازی‌وارسازی - خوبی‌ها و بدی‌های یک فرهنگِ کاریِ بازی‌وار - مقاله: بازی‌وارسازیِ سیاست

💢 شمارهٔ جدید رادیو پلی‌تکنیکوم: «گیمیفیکیشن» 🔺گیمیفیکیشن، یا بازی‌وارسازی، یا بازی‌کاری، به معنی بازی‌گونه نگریستن به مسائل و اموریه که اساساً دخلی به بازی ندارن و حتی شاید خیلی جدی‌ان! این واژه به‌مرور سر از خیلی حوزه‌ها در آورد. ایدهٔ گیمیفیکیشن به بچه‌ها یاد داد که درس‌شون رو به شکل یه نمایش اجرا کنن، یا این فکر رو توی سر مدیران شبکه‌های اجتماعی انداخت که در قالب افزودن امکانی برای گذاشتن یک نوار کنار عکس پروفایل کاربران، تشویق‌شون کنن به مشارکت در انتخابات پیش رو. ایده‌ای که در بدو امر با هدف افزایش تعامل انسانی وارد زندگی روزمرهٔ ما شد و حالا سر از جاهای بعضاً ترسناکی در آورده... 🔺تشکر می‌کنیم از یاران رادیو پلی‌تکنیکوم در این شماره: هومن هاشمی‌نژاد، فرگل نصیری، پویا سجادی، مسعود میرنوری، سامان حیدرآبادی، یاسمن حسینی، نوید گلکار و امیر ناصری 🔹برای ارائه نظرات، پیشنهادها و همچنین در صورتی که دوست دارید با ما همکاری کنید، به شناسهٔ @KanoonAUT پیام بدید. @RadioPolytechnicum

رادیو پلی‌تکنیکوم؛ فرداشب، همین‌جا!

#پیشنهاد #تکمیلی #ترجمه «وقت آن است که قرار عاشقانهٔ میان سرمایه‌داری و پلاستیک را بر هم بزنیم» * نوشتهٔ Amy Leather قسمت دوم – ریشه‌های نفتی در همین حال، کاربردهای پرشمار نفت در حال کشف‌شدن بود. آن‌گونه که ایان انگس در یادداشت «مواجهه با آنتروپوسن» [۱] (Monthly Review Press, 2016) خاطرنشان می‌کند، درحالی‌که شرکت‌های نفت مشغول به برپا ساختن بازار برای نفت به‌عنوان سوخت بودند، و همین امر راه را برای تولید انبوه اتومبیل‌ها تسهیل کرد، صنعت شیمیایی در حال توسعهٔ مواد تماماً نویی با استفاده از محصولات جانبی فرآیند تصفیهٔ نفت بود. نقل‌های غیررسمی، بنا به گفتهٔ سوزان فراینکل (پلاستیک: یک داستان عاشقانه)، حکایت می‌کنند از موقعی که جان د. راکفلر در حال نظارت بر یکی از تصفیه‌خانه‌های نفت خود بود که متوجه متصاعدشدن شعله‌هایی از بعضی دودکش‌ها شد. وقتی که پرسید آنجا چه چیز در حال سوختن است، به او گفته شد که شرکت در حال سوزاندن گاز اتیلن، یکی از محصولات جانبی فرآیند تصفیه، است. راکفلر ظاهراً پاسخ داده که «من اعتقادی به دورریختن چیزی ندارم. فکری به حال این موضوع کنید.» این داستان، چه واقعی چه غیر آن، خاستگاه صنعت پتروشیمی مدرن را خلاصه می‌کند – اصلی که می‌گوید هر هیدروکربن خارج‌شده از زمین می‌تواند برای خلق سود استفاده شود. «فکری» که می‌شد به حال موضوع سوزاندن اتیلن کرد، پلی‌اتیلن بود که در سال ۱۹۳۳ کشف شد. پلی‌اتیلن متفاوت بود از هر پلیمر شناخته‌شده‌ای که می‎شد برای آن استفاده‌ای تصور کرد. اما این مادهٔ غیرگران، بادوام و شکل‌پذیر به‌مرور تبدیل به رایج‌ترین پلیمر شد. در ابتدای قرن بیستم، شرکت‌های نفتی و شیمیایی کم‌کم به فکر معاهده و اتحاد و ادغام عمودی افتادند. امروزه بزرگترین بازیگران این عرصه – داو دوپون، اکسان‌موبیل، شل، شورون، بی‌پی و ساینوپک – شرکت‌های ادغام‌شده‌ای هستند که هم به تولید سوخت فسیلی و هم پلاستیک می‌پردازند. تولید پلاستیک در دههٔ سی میلادی پا گرفت، ولی این جنگ دوم جهانی بود که صورت دیگری به تولید آن بخشید و استفادهٔ گسترده از پلاستیک را در زندگی روزمرهٔ دورهٔ پساجنگ آسان کرد. جنگ به پلاستیک اجازه داد تا تطبیق‌پذیری‌اش را به رخ بکشد. پلاستیک‌های عمده‌ای که امروزه می‌شناسیم – پلی‌اتیلن، نایلون، آکریلیک، پلی‌استایرن – برای استفاده‌شدن در جنگ کنار گذاشته می‌شدند. دولت آمریکا بیش از ۳ میلیارد دلار خرجِ ساختن یا گستراندن گیاهان پتروشیمیایی حین جنگ کرد، و همین باعث چهاربرابر شدن تولید پلاستیک تا سال ۱۹۴۵ شد. در حدود سال ۱۹۴۳ دوپون یک بخش کامل به آماده‌سازی نمونه‌های اولیه از لوازم خانگی که قابلیت ساخته‌شدن توسط پلاستیک را داشتند اختصاص داده بود، بخشی که پیش از آن تحت امر فرماندهان جنگی بود و حالا دیگر سنگ بنای انفجار پلاستیکیِ پس از جنگ شده است. پلی‌استایرن، به‌عنوان یک عایق خوب و دارای خاصیت شناوری، که در حال به‌کاررفتن در قایق‌های نجات گارد ساحلی آمریکا بود، حال دیگر برای فنجان‌های پیک‌نیک و کولرها استفاده می‌شد. ظرفیت فوق‌العادهٔ پلی‌اتیلن برای عایقِ فرکانس‌های بالا بودن به کنار نهاده شد و از آن برای بسته‌بندی ساندویچ و خشک‌شویی استفاده شد. پس از پایان جنگ، آن‌طور که یکی از مدیران اجرایی صنعت اولیهٔ پلاستیک خاطرنشان می‌کند، بدیهی بود که «عملاً هیچ چیز از پلاستیک ساخته نشده بود و همچنان همه‌چیز را می‌شد با آن ساخت.» همچنین روشن بود که با فزونی‌یافتن محصولات ساخته‌شده از پلاستیک سود وسیعی را می‌شد خلق کرد. بدین‌ترتیب پلاستیک وارد خانه‌های ما، اتومبیل‌های ما، لباس‌های ما، ابزار بازی ما، محیط کار ما و حتی بدن‌های ما شد. * ترجمه‌شدهٔ متن موجود در لینک زیر: https://bit.ly/2HWPYii: "It’s Time to Break-Up Capitalism’s Love Affair With Plastic" [۱]: «دور انسان» (human epoch) یا «آنتروپوسن» (Anthropocene) اصطلاحی در زمین‌شناسی است که به آخرین دور از آخرین دورهٔ (period) زمین‌شناسی که اکنون در آن به سر می‌بریم اشاره می‌کند و علت نام‌گذاری آن این است که برای اولین‌بار در تاریخ زمین، انسان‌ها تأثیر محسوسی بر اکوسیستم زمین می‌گذارند و نمی‌توان بدون در نظر گرفتن این تأثیر دربارهٔ زمین‌شناسی صحبت کرد. دربارهٔ آغازِ آنتروپوسن یعنی آغاز شدت‌گرفتن تأثیر انسان بر اکوسیستم زمین اختلاف نظر است. عده‌ای از دانشمندان آغاز آن را همزمان با شروع انقلاب صنعتی (۱۷۵۰ تا ۱۸۰۰) در نظر می‌گیرند، در حالی که برخی دیگر آغاز آن را با ظهور تمدن کشاورزی (چندهزار سال اخیر) مصادف می‌دانند. (اخذشده از وبسایت یوتوپیا)

راستی، اگر قصد ارائه نظر یا نقد یا پیشنهاد دارید می‌تونید با شناسه @KanoonAUT حرفتون رو در میون بگذارید. در ضمن اگر علاقه به همکاری با رادیو پلی‌تکنیکوم (در قالب گردآوری و نگارش مطلب، ضبط و ویرایش صدا، گویندگی و...) دارید هم حتماً به ما پیغام بدید.

#پیشنهاد #تکمیلی #ترجمه «وقت آن است که قرار عاشقانهٔ میان سرمایه‌داری و پلاستیک را بر هم بزنیم» * نوشتهٔ Amy Leather قسمت اول - مقدمه پلاستیک بد است، مگر نه؟ مسلماً این یک وفاق جمعی است. هیچ هم عجیب نیست که دارد کم‌کم داد همه را در می‌آورد. بسیاری از ما از دیدن تصاویری همچون یک نهنگ عنبر با شکمی پر از پلاستیک، آلباتروس‌هایی که به نوزادان خود پلاستیک می‌خورانند یا لاک‌پشت‌هایی که در کیسه‌های پلاستیک گیر افتاده‌اند بهت‌زده شده‌ایم؛ از آن تصاویری که مستند سیارهٔ آبی به ما نشان می‌دهد. گزارش آماده‌شده در سال ۲۰۱۶ برای میلیاردرهایی که در مجمع جهانی اقتصاد در داووس سوئیس شرکت می‌کنند، نشان می‌دهد بیش از ۱۵۰ میلیون تن پلاستیک هم‌اکنون در اقیانوس‌هاست، با در نظر گرفتن افزایش سالانه‌ی ۸ میلیون تن به آنها. بیش از ۵ تریلیون تکهٔ پلاستیکی در اقیانوس آرمیده است. اگر با همین نرخ تا سال ۲۰۵۰ ادامه دهیم، پلاستیک‌های موجود در اقیانوس از ماهیان ساکن در آن وزن بیشتری اختیار خواهند کرد. اما یک تناقض اینجاست. پلاستیک در حال واردکردن صدمات شدیدی به محیط زیست است، و البته ماده‌ای شگفت‌انگیز است که باعث پیشرفت قابل‌تأملی در حوزهٔ دارو، سلامت، نگه‌داری غذا، حمل آب و حوزه‌های بسیار دیگری شده است. اولین گام ما در بحث باید این باشد که پلاستیک ایزوله و جداافتاده از جهانی نیست که در آن تولید می‌شود و به وجود می‌آید. داستان پلاستیک از راه‌های مختلفی سر از آنجا در می‌آورد که قلب مشکلات اساسی سرمایه‌داری است. پلاستیک محصول جانبی صنعت سوخت فسیلی است – ۹۹ درصد تمام پلاستیک‌ها از مواد شیمیایی استخراج‌شده از نفت و گاز تولید می‌شوند. تولید آن توسط میل بی‌امان موجود در دل سیستم برای بیشینه‌سازی نفع به پیش رانده شد. جنگ، آتشِ پیش‌رویِ تولید آن را سوزان‌تر کرد، همچنان که سرمایه‌گذاری دولتی به افزایش تولید آن منتج شد، و البته پیش از همه منافع شخصی ما را به استفادهٔ هرچه بیشتر از آن ترغیب کرد. حتی امروز، آن هم وقتی میلیون‌ها نفر تصمیم به کاستن مصرف پلاستیک می‌گیرند، تولید پلاستیک‌های تازه‌نفس عملاً در حال افزایش است. بیش از اینکه این روند تولید توسط «تقاضای مصرف‌کننده» به پیش رانده شود – و آخر کار هم همان مصرف‌کننده مقصر انگاشته شود – به دست اقتصاد سوخت فسیلی‌محور سرمایه‌داریِ صنعتیِ مدرن قبضه شده است. اینجا جایی‌ست که باید به ریشهٔ بحران آب‌وهوایی نگاه کنیم. تولید پلاستیک از میانهٔ سدهٔ نوزدهم و با سلولوئید، به‌عنوان یک انشقاق از پلیمر سلولوز طبیعی موجود در گیاهان و در قالب یک جایگزین برای عاج، آغاز شد. اولین پلاستیک سنتزی، باکالیت بود که در سال ۱۹۰۷ و به‌عنوان بدیلی برای شلاک معرفی شد. همین امر راه را برای تولید انبوه هموار کرد، آن هم از آنجا که دانشمندان دیگر تلاشی برای تقلید از طبیعت نمی‌کردند بلکه در حال رفتن به سوی «بازآرایی طبیعت به شیوه‌های نو و خلاقانه» بودند. در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، جهان شاهد سرریز عظیمی از مواد جدید در آزمایشگاه‌ها بود. * ترجمه‌شدهٔ متن موجود در لینک زیر: https://bit.ly/2HWPYii :"It’s Time to Break-Up Capitalism’s Love Affair With Plastic"

💢 شمارهٔ جدید رادیو پلی‌تکنیکوم: «پسماند پلاستیکی» 🔺توی این قسمت قراره خیلی کوتاه و مختصر به بررسی ورود آهستهٔ یه مهمان ناخوانده (یعنی پسماند پلاستیکی!) به زندگی روزمره‌مون بپردازیم٬ و اینکه چی باعث موندنش شد. در ادامهٔ این راه از دفتر توسعهٔ پایدار دانشگاه امیرکبیر کمک می‌گیریم و طی یک پرسش و پاسخ، با دقت بیشتر به این مسئله در دانشگاه خودمون خواهیم پرداخت... 🔺موسیقی‌های به‌کاررفته در این قسمت: «زندگی شهری» ساختهٔ استیو رایش، «سوناتا الکترونیکا» ساختهٔ علیرضا مشایخی، «چه باید کرد؟» ساختهٔ فرید زلاند و سرودهٔ اردلان سرفراز، Bleu از Komiku و Hymn to a Great City از آروو پرت. 🔺تصویر استفاده‌شده برای پادکست عکسیه از آقای جاستین هافمن. 🔸اگر از وبسایت یا اپلیکیشن Castbox برای گوش دادن به پادکست استفاده می‌کنید، می‌تونید از طریق این لینک به شماره جدید رادیو پلی‌تکنیکوم دسترسی راحت‌تری داشته باشید و مشترک کانال ما بشید. 🔺تشکر می‌کنیم از یاران رادیو پلی‌تکنیکوم در این شماره: هومن هاشمی‌نژاد، حدیثه عباس‌پور، یاسمن حسینی٬ هومن آهنی، پارسا خالقی، نوید گلکار، هادی خاشعی 🔹برای ارائه نظرات، پیشنهادها و همچنین در صورتی که دوست دارید با ما همکاری کنید، به شناسهٔ @KanoonAUT پیام بدید. @RadioPolytechnicum

رادیو پلی‌تکنیکوم؛ فرداشب، همین‌جا!

🔹 #فهرست این شماره از پادکست: 🔻مقدمه 00:40 🔻 شناخت اجمالی هنر خیابانی 02:00 🔻بررسی موضوع اصلی این شماره 03:10 🔻فرهنگ خیابانی، تعاریف آن و ورودش به ایران 05:35 🔻مصاحبه با پروفسور کیلومیناتی 31:15 🔻مصاحبه با تعدادی از هنرمندان خیابانی 44:00 🔻نقش خیابان در سینما 49:20 🔻پایان‌بندی 56:35

💢 شماره جدید رادیو پلی‌تکنیکوم با موضوع «فرهنگ خیابانی» رو می‌تونید از همین الان گوش کنید... 🔺همراه با صحبت در مورد اجزاء مختلف فرهنگ خیابونی و ورودش به ایران، مصاحبه‌ای با اشکان (ملقب به پروفسور کیلومیناتی یا همون Prof. K) از فعالان هنر خیابونی، صحبت با چند نوازنده خیابونی و بررسی تاثیر خیابون بر جریان‌های مهم سینمایی ایران و جهان * مصاحبه‌ها شامل نظرات شخصی افراد است و الزاما مورد تایید دست‌اندرکاران رادیو پلی‌تکنیکوم نیستند. 🔺موسیقی‌های استفاده شده در این قسمت: یه روز خوب میاد، پا بر جا، خلافکارای اصلی، واقعی‌تر از مستند، هر طور شده میگم و یه مشت سرباز از هیچکس؛ جالبه و منو ببخش از بهرام؛ مریم از علی سورنا؛ کندو از ابی؛ Ambitionz Az a Ridah از توپاک 🔺تصویر کاور این قسمت هم از یکی از گرافیتی‌های a1one (تنها) برگرفته شده 🔸اگر از وبسایت یا اپلیکیشن Castbox برای گوش دادن به پادکست استفاده می‌کنید، می‌تونید از طریق این لینک به شماره جدید رادیو پلی‌تکنیکوم دسترسی راحت‌تری داشته باشید و مشترک کانال ما بشید (قسمت‌های قبلی رو به زودی اونجا هم آپلود می‌کنیم). 🔺تشکر می‌کنیم از یاران رادیو پلی‌تکنیکوم در این شماره: سینا پورعسگری، مسعود میرنوری، هادی خاشعی، سپهر مؤیدی، سامان حیدرآبادی، علی فقیهی، میثم غضنفری، احسان صدرایی، یاسمن حسینی، پویا سجادی 🔹برای ارائه نظرات، پیشنهادها و همچنین در صورتی که دوست دارید با ما همکاری کنید، به آی‌دی @KanoonAUT پیام بدید. @RadioPolytechnicum

🛑 فردا منتظر شماره جدید رادیو پلی‌تکنیکوم باشید! 🔹در این برنامه رفتیم سراغ بخشی از فرهنگ که کمتر بهش توجه شده، فرهنگ و مخصوصا #هنر_خیابانی، فرهنگی که شاید بیشتر از هر چیزی با هیپ‌هاپ و گرافیتی برامون معنی پیدا کرده 🔸درباره‌ی اجزاء مختلف فرهنگ خیابونی و ورودش به ایران صحبت می‌کنیم، مصاحبه‌ای با اشکان (ملقب به Prof. K) از فعالین هنر خیابونی داریم، پای صحبت چند نوازنده خیابونی می‌شینیم و در مورد تاثیر خیابون در جریان‌های مهم سینمایی هم حرف‌هایی خواهیم داشت ▫️منتظرمون باشید...

امیدواریم سال خوبی رو شروع کرده باشید. رپرتوار موسیقی‌های استفاده شده در ویژه‌برنامه نوروزی رو می‌تونید در کانال کانون موسیقی با هشتگ #پادکست گوش بدید و با انرژی بیشتری برید سر درس و مشقتون @AUT_MUSIC

🎧 #رپرتوار #پادکست 🔹تم گیلکی - آهنگ‌ساز: مسلم رسولی 🔸تصنیف «گل‌پونه نعناپونه» - خواننده: جواد بدیع‌زاده - شعر: سید غلامرضا روحانی - آهنگ‌ساز: اسماعیل مهرتاش 🔹موزیقا (Musiqa) - اثر گروه توت أرض (TootArd) - از آلبوم Laissez Passer 🇾🇪 🔸سرناد (Serenade) - اثر فرانز شوبرت (Franz Schubert) - نوازندگان: ویُلُن🎻 هومن هاشمی‌نژاد، گیتار🎸 پویا سجادی 🔹رِنگ #چهارگاه - اثر دوئت فرح-استرانز [ اردشیر فرح و خورخه استرانز (Jorge Strunz) ] 🔸لنج و بیوه - اثر گروه داماهی - ترانه‌سرا و آهنگ‌ساز: علیخان حبیب‌زاده - تنظیم: حمزه یگانه - نوازندهٔ گیتار: ماهان میرعرب - نوازندهٔ نی‌جفتی: قنبر راستگو 🔹چهارمضراب کردبیات - اثر #پرویزمشکاتیان - نوازندهٔ سنتور: نوید گل‌کار 🔸بداهه‌نوازی جَز و بلوز - نوازندگان: پیانو🎹 محمدهادی خاشعی و سپهر مؤیدی 🔹نوبهاری - شعر: #سعدی - آهنگ‌ساز و خواننده: محسن #نامجو - تنظیم: جولیان اشنیمن (Julian Schneemann) 🔸چاپ سویی (!Chop Suey) - اثر گروه System of a Down - نوازندگان: گیتار: امیر ناصری، سه‌تار: پویا سجادی، تمبک: هومن هاشمی‌نژاد، سنتور: نوید گل‌کار