کولی

اصن قرار نبود از اول باشن اینجا. اینستاگرام پس برای چیه؟ مشکل از اونجا شروع شد که از بقیه می‌شنیدن و می‌خواستن که باشن و یهو تقریبا همه بودن. نه اینکه حس بدی تو بیان احوالاتم در حضورشون داشته باشم، ولی تو منطق ذهنیم هرطوری نگاه می‌کردم، اینکه من بگم و اونا نگن، نمی‌شد. اینطوری یکم راحت‌ترم.

اینستاگرام رو بستم و اغلب دوستام رو از کانال برای مدتی ریمو کردم. حس می‌کنم یه چی درست نیست و سرجاش نیست. پس از چیزای کوچیک شروع می‌کنیم به خراب کردن و دوباره ساختن، که این بین، چیزی که درست و سرجاش نیست، شاید مشخص شد.

عمیق‌ترین موضوعیه که به واسطه هنر، باهاش درگیر شدم. لذت می‌برم و مصطفی خیلی ساده و درست می‌گفت که، طرفدار‌های #وان_پیس خیلی خوشبختن.

نازنین هم رفتنی شده و امروز واسه آخرین بار دیدیمش. خوشحالم که تو مسیر دلخواهشه و خوشحالم که دوستی چند ساله بین ما، سفر و لحظات خوش زیاد داشت، رشت زیاد داشت. با اضافه و کم شدن آدم‌ها و دوست‌هامون به جریان عادی زندگیمون، دریچه‌های دریافت و ارتباطمون هم با خود زندگی دچار تغییر میشه و این بین، انقدی کانادا ازمون دوست گرفته که، «کاناداد!».

و همزمان نسبت به تمام فعالیت‌هایی که قبلاً بهم احساس خوبی می‌دادن، ولی الان حسی رو ایجاد نمی‌کنن، فکر می‌کنم. کم جون شدنی که حتی به لبه‌ی صخره‌ی سبز هم نمیشه رسید تا حداقل رود رو تجربه کرد. علی‌الحساب توقف و فکر کردن و بیشتر فکر کردن نیازه به گمونم.

و من کیف می‌کنم.

سلام وحید! به نظرت بین فیلم‌های کیارستمی بعد طعم گیلاس کدوم‌و ببینم؟

از نسبت‌های خویشاوندی، همسر، پدر، پدر شوهر، پدر زن و پدربزرگ شدن، باقی مونده.

و چیزی تا به دنیا اومدن برادرزاده‌ام باقی‌ نمونده. خورشید که طلوع کنم، #عامو شدم.

دخترعموم با سرطان از دنیا رفت و دوباره حجم زیادی سوال و ترازو گذاشتن و خاطره و کودکی، تو سرم جولون می‌ده.

من بودم و گریه بود و تاریخ و دوتار.

و داستان همچنان، بدون ذره‌ای قابلیت پیش‌بینی بودن، عمیق و جذاب، ادامه داره. #وان_پیس

خیلی کار نابیه‌.