مکتب فرهنگ‌فر

استاد محمدرضا شجریان و آرش فرهنگ‌فر کنسرت با گروه آوا امرداد ۱۳۷۷ تالار وحدت عکس : عبدالنبی نعیمایی @nfarhangfar

همچو فرهاد بوَد کوه‌کنی پیشه‌یِ ما کوهِ ما سینه‌یِ ما ناخنِ ما تیشه‌یِ ما بهرِ یک جرعه‌یِ مِی منّتِ ساقی نکشیم اشکِ ما باده‌یِ ما دیده‌یِ ما شیشه‌یِ ما ادیب نیشابوری @nfarhangfar

کنسرت گروه عارف اجرای همایون مرکب فرهاد عندلیبی، آرش فرهنگ‌فر، رضا آبایی، کورش بابایی، استاد پرویز مشکاتیان، حمیدرضا نوربخش، بهداد بابایی و بهرام ساعد امرداد ۱۳۷۷ تالار رودکی اصفهان @nfarhangfar

خوش خبر باشی ای نسیمِ شِمال که به ما می‌رسد زمانِ وصال قصّةُ الْعِشق لَا اِنْفِصامَ لَها فُصِمَت ها هُنا لسانَ القال ما لِسَلمی و من بِذی سَلَمٍ أینَ جِیرانُنا و کَیفَ الْحال عَفَتِ الدارُ بَعدَ عافیةٍ فَاسألوا حالَها عَنِ الاَطْلال فی جَمالِ الکمالِ نِلتَ مُنی صَرَّفَ اللهُ عَنکَ عَینَ کمال یا بَریدَ الْحِمی حَماکَ الله مرحباً مرحباً تَعال تَعال عرصه‌یِ بزمگاه خالی ماند از حریفان و جامِ مالامال سایه افکند حالیا شبِ هجر تا چه بازند شبرُوانِ خیال تُرکِ ما سویِ کس نمی‌نِگرد آه از این کبریا و جاه و جلال حافظا عشق و صابری تا چند ناله‌یِ عاشقان خوش است بِنال حافظ شیرازی @nfarhangfar

کنسرت گروه عارف اجرای همایون مرکب بهداد بابایی،حمیدرضا نوربخش،استاد مشکاتیان،کورش بابایی،رضا آبایی و آرش فرهنگفر امرداد ۱۳۷۷ تالار رودکی اصفهان @nfarhangfar

آمدی رفت ز دل صبر و قرارم بنشین بنشین تا به خود آید دلِ زارم بنشین دین و دل بردی و اکنون پیِ جان آمده‌ای بنشین تا به تو آن هم بسپارم بنشین ملا میرک داعی‌انجدانی @nfarhangfar

نشسته از راست: باقرخان رامشگر، حسین طاهرزاده و غلامحسین درویش‌خان ایستاده از راست: عبدالله دوامی، ابوالحسن اقبال‌آذر عکس یادگاری در سفر تفلیس که برای پر کردن صفحه رفته بودند. سپاس از مهندس محسن عزیزی که عکس را بازسازی کردند. @nfarhangfar

آفتاب است آن پری‌رخ یا ملائک یا بشر قامت است آن یا قیامت یا الف یا نیشکر هَدَّ صَبری ما تَوَلّیٰ رَدَّ عَقلی ما ثَنیٰ صادَ قَلبی ما تَمَشّیٰ زادَ وَجدی ما عَبَر گُلبُن است آن یا تنِ نازک‌نهادش یا حریر آهن است آن یا دلِ نامهربانش یا حَجَر تِهْتُ و المَطلوبُ عِندی کَیفَ حالی إِنْ نَأیٰ حِرْتُ وَ المَأمولُ نَحوی مَا احْتِیالی إِن هَجَر باغِ فردوس است گلبرگش نخوانم یا بهار جانِ شیرین است خورشیدش نگویم یا قمر قُلْ لِمَن یَبغِی فِراراً مِنهُ هَل لی سَلْوَةٌ أَم عَلَی التَّقدیرِ أَنّی أَبْتَغِي أَینَ الْمَفَر بر فرازِ سرو سیمینَش چو بخرامد به ناز چشمِ شورانگیز بین تا نَجم بینی بر شجر یَکرَهُ الْمَحبوبُ وَصلِی أَنْتَهِي عَمّا نَهیٰ یَرسِمُ المنظورُ قَتلی أَرتَضِی فی ما أَمَر کاش اندک‌ مایه نرمی در خطابش دیدمی وَر مرا عشقش به سختی کُشت سهل است این‌ قَدَر قِیلَ لی فِی ‌الحُبِّ أَخطارٌ و تَحصیلُ المُنیٰ دُولَةٌ أَلقِی بِمَن‌ أَلقیٰ بِروحِی فِی ‌الْخَطر گوشه گیر ای یار یا جان در میان آور که عشق تیرباران است یا تسلیم باید یا حَذَر فَالتَّنائی غُصَّةٌ ما ذاقَ إِلّا مَن صَبا و التّدَانِی فُرصةٌ ما نالَ إِلّا مَن صَبَر دخترانِ طبع را یعنی سخن با این جمال آبرویی نیست پیشِ آنِ آن زیبا پسر لَحْظُکَ ‌القَتّالُ یَغْوِی فی هَلاکی لا تَدَعْ عِطْفُکَ ‌المَیّاسُ یَسْعیٰ فی بَلائی لا تَذَرْ آخر ای سروِ روان بر ما گذر کن یک زمان آخر ای آرامِ جان در ما نظر کن یک نظر یا رَخیمَ الْجِسمِ لَوْلا أَنتَ شَخصی مَا انْحَنیٰ یا کَحیلَ ‌الطَرفِ لَوْلا أَنتَ دَمعِی مَا انْحَدَر دوستی را گفتم اینک عمر شد گفت ای عجب طُرفه می‌دارم که بی دلدار چون بردی به سر بَعضُ خِلّانِی أَتانِی سائِلاً عَن قِصَّتی قُلتُ لا تَسأَلْ صُفارُ الْوَجهِ یُغْنِی عَنْ خَبَر گفت سعدی صبر کن یا سیم و زر ده یا گریز عشق را یا مال باید یا صبوری یا سفر سعدی شیرازی @nfarhangfar

نشسته از راست : حسین کریم‌کور، قلی خان، سماع حضور، محمدصادق‌خان (سرور الملک)، آقا حسینقلی، میرزا عبدالله، آقا مطلب ( پسر محمدصادق خان )، و آقا غلامحسین ایستاده از راست : ابراهیم کربلایی‌سعید، میرزا ابوالقاسم ضرب‌گیر (خواننده)، یوسف خان معیری و عبدالله ( پسر محمدصادق‌خان ) سپاس از مهندس محسن عزیزی که عکس را بازسازی کردند. @nfarhangfar

دوش پروانه نه شاگردِ منِ سوخته بود شمع هم از دلِ من سوختن آموخته بود از تن من به در آورد و به بر کرد ایوب جامه‌یِ صبر که خیّاطِ ازل دوخته بود فرخ همدانی @nfarhangfar

غلامحسین درویش‌خان سپاس از دوست گرامی جناب مهندس محسن عزیزی که عکس را بازسازی کردند. @nfarhangfar

دلنوشته‌ای درباره‌ی آلبوم دونوازی سال ۱۳۶۱، پدرم و استاد پرویز مشکاتیان، آلبومی را در استودیو بل، با صدابرداری جناب ایرج حقیقی، در دستگاه سه‌گاه ضبط کردند. در این اثر، قطعاتی چون پیش‌درآمد «درغم»، درآمد، نغمه، کرشمه، مویه، مخالف، چهارمضراب مخالف، آواز مخالف، نغمه‌ی مخالف، فرود و چهارمضراب «پگاه» اجرا شده بود. پیش‌درآمد «درغم» به یاد استاد عبدالله دوامی ساخته شده بود. چهارمضراب مخالف، از جمله چهارمضراب‌های پرتحرک و پرانرژی استاد مشکاتیان بود که با گذشت سال‌ها، همچنان طراوت و زیبایی خود را حفظ کرده است؛ چهارمضراب «پگاه» نیز از همین ویژگی برخوردار است. در بخش دوم نوار کاست، اجرای تکنوازی سنتور استاد مشکاتیان در کانون چاووش قرار داشت که در سال ۱۳۶۰ اجرا شده بود. این بخش شامل پیش‌درآمد «سرو ناز» در بیات ترک (زند)، گوشه‌های آوازی، چهارمضراب «سرانداز»، فرود به دستگاه شور و قطعه‌ی «شورانگیز» بود. این قطعات را استاد مشکاتیان با توانایی و ظرافتی مثال‌زدنی نواخته بودند؛ اما در مقایسه با آثاری چون چهار مضراب شورانگیز در آلبوم «مرا عاشق»، «سروناز» و «سرانداز» در آلبوم «آستان جانان»، نبودِ همراهی تنبک و جای خالی آن، بسیار احساس می‌شد. سال ۱۳۶۲، پدرم و استاد پرویز مشکاتیان در مدرسه‌ی ژاپنی‌ها به اجرای کنسرت پرداختند و قطعاتی چون پیش‌درآمد همایون، چهارمضراب چکاوک (بیات اصفهان) و چهارمضراب همایون را اجرا کردند. این اجرا بعدها در سال ۱۳۷۱ در آلبوم «خلوت گزیده» منتشر شد. همین قطعات همایون را استاد مشکاتیان همراه با جناب جمشید محبی در کانون چاووش نیز اجرا کردند که در سال ۱۳۶۴ در آلبوم «دونوازی» منتشر شد؛ بخش نخست در دستگاه سه‌گاه ( ۱۳۶۱ ) با همراهی تنبک پدرم و بخش همایون ( ۱۳۶۲ ) با همراهی تنبک جناب جمشید محبی اجرا شده است. با مهر و ارادت آرش فرهنگ‌فر ۱۴۰۵/۶/۲۷ @nfarhangfar

ای دلِ ریشِ مرا با لبِ تو حقِّ نمک حق نگه دار که من می‌روم الله مَعَک تویی آن گوهرِ پاکیزه که در عالمِ قدس ذکرِ خیرِ تو بُوَد حاصلِ تسبیحِ مَلَک در خلوصِ مَنَت ار هست شکی تجربه کن کس عیارِ زرِ خالص نشناسد چو محَک گفته بودی که شَوَم مست و دو بوست بدهم وعده از حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یَک بگشا پسته‌یِ خندان و شِکَرریزی کن خلق را از دهنِ خویش مَیَنداز به شک چرخ برهم زنم ار غیرِ مرادم گردد من نه آنم که زبونی کشَم از چرخِ فلک چون بَرِ حافظِ خویشش نگذاری باری ای رقیب از برِ او یک دو قدم دورتَرَک حافظ شیرازی @nfarhangfar