مکتب فرهنگ‌فر

Iran Daily - Number Eight Thousand Two Hundred and Sixty - 09 November 2026 - Page 5 https://newspaper.irandaily.ir/8260/5 گفتگوی علیرضا سپهوند با آرش فرهنگ‌فر این گفتگو در روزنامه ایران دیلی چاپ و منتشر شده است. @nfarhangfar

Iran Daily - Number Eight Thousand Two Hundred and Sixty - 09 November 2026 - Page 4 https://newspaper.irandaily.ir/8260/4 گفتگوی علیرضا سپهوند با آرش فرهنگ‌فر این گفتگو در روزنامه ایران دیلی چاپ و منتشر شده است. @nfarhangfar

Iran Daily - Number Eight Thousand Two Hundred and Sixty - 09 November 2026 - Page 1 https://newspaper.irandaily.ir/8260/1 گفتگوی علیرضا سپهوند با آرش فرهنگ‌فر این گفتگو در روزنامه ایران دیلی چاپ و منتشر شده است. @nfarhangfar

ابوعطا بداهه‌نوازی سنتور و تنبک سنتور : مسعود آرامش تنبک و صدای : آرش فرهنگ‌فر تصنیف پیر می فروش ساخته : استاد ناصر فرهنگ‌فر شعر : فروغی بسطامی آدینه ۱۴۰۳/۸/۱۸ کاف کتاب آیین رونمایی از کتاب سیاه مشق یک دوره آموزشی مکتب فرهنگ‌فر سپاس از آوا آرامش برای فیلمبرداری با موبایل @nfarhangfar

برآمد بادِ صبح و بویِ نوروز به کامِ دوستان و بختِ پیروز مبارک بادت این سال و همه سال همایون بادت این روز و همه روز چو آتش در درخت افکند گلنار دگر منقل مَنِه آتش میفروز چو نرگس چشمِ بخت از خواب برخاست حسد گو دشمنان را دیده بردوز بهاری خرّم است ای گل کجایی که بینی بلبلان را ناله و سوز جهان بی ما بسی بوده‌ست و باشد برادر جز نکونامی میندوز نکویی کن که دولت بینی از بخت مبر فرمانِ بدگوی بدآموز منه دل بر سرایِ عمر سعدی که بر گنبد نخواهد ماند این گوز دریغا عیش اگر مرگش نبودی دریغ آهو اگر بگذاشتی یوز سعدی شیرازی @nfarhangfar

خیالِ نقشِ تو در کارگاهِ دیده کشیدم به صورتِ تو نگاری ندیدم و نشنیدم اگرچه در طلبت هم عِنانِ باد شِمالم به گَردِ سروِ خرامانِ قامتت نرسیدم امید در شبِ زلفت به روزِ عمر نبستم طمع به دورِ دهانت ز کامِ دل بِبُریدم به شوقِ چشمه‌یِ نوشت چه قطره‌ها که فشاندم ز لَعلِ باده‌فروشت چه عشوه‌ها که خریدم ز غمزه بر دلِ ریشم چه تیرها که گشادی ز غصّه بر سرِ کویت چه بارها که کشیدم ز کویِ یار بیار ای نسیمِ صبح غباری که بویِ خونِ دلِ ریش از آن تراب شنیدم گناهِ چشمِ سیاهِ تو بود و گردنِ دلخواه که من چو آهویِ وحشی ز آدمی بِرَمیدم چو غنچه بر سرم از کویِ او گذشت نسیمی که پرده بر دلِ خونین به بویِ او بِدَریدَم به خاکِ پایِ تو سوگند و نورِ دیده‌یِ حافظ که بی رخِ تو فروغ از چراغ دیده ندیدم حافظ شیرازی @nfarhangfar

بزرگ دولت آن کز درش تو آیی باز بیا بیا که به خیر آمدی کجایی باز رخی کز او متصوّر نمی‌شود آرام چرا نمودی و دیگر نمی‌نمایی باز درِ دو لختی چشمانِ شوخِ دلبندت چه کرده‌ام که به رویم نمی‌گشایی باز اگر تو را سرِ ما هست یا غمِ ما نیست من از تو دست ندارم به بی‌وفایی باز شرابِ وصلِ تو در کامِ جانِ من ازلی‌ست هنوز مستم از آن جامِ آشنایی باز دلی که بر سرِ کویِ تو گم کنم هیهات که جز به رویِ تو بینم به روشنایی باز تو را هر آینه باید به شهرِ دیگر رفت که دل نماند در این شهر تا ربایی باز عوامِ خلق ملامت کنند صوفی را کز این هوا و طبیعت چرا نیایی باز اگر حلاوتِ مستی بدانی ای هشیار به عمر خود نبری نامِ پارسایی باز گرت چو سعدی از این در نواله‌ای بخشند برو که خو نکنی هرگز از گدایی باز سعدی شیرازی @nfarhangfar

دونوازی و بداهه‌نوازی زنده‌یاد داریوش زرگری و آرش فرهنگ‌فر با تمبکهای کوکی دکترمهندس حسین عمومی تالار رودکی ۱۳۷۸/۷/۲۸ @nfarhangfar

درگذشت هنرمند گرامی دکترمهندس حسین عمومی را به هنرمندان، هنردوستان و خانواده‌ی گرامی ایشان تسلیت و آرامش‌باد می‌گویم و برای بازماندگان صبر و شکیبایی آرزومندم. با اندوه فراوان آرش فرهنگ‌فر ۱۴۰۵/۸/۱۵ @nfarhangfar

غذایِ روح بُوَد باده‌یِ رَهیق الحَق که رنگِ او کُنَد از دور رنگِ گل را دَق به رنگ زنگ زُداید ز جانِ اندُهگین همای گردد اگر جرعه‌ای بنوشد بَق به طعم تلخ چو پندِ پدر ولیک مفید به پیشِ مُبطِل باطل به نزدِ دانا حق مِی از جهالتِ جُهّال شد به شرع حَرام چو مَه که از سببِ منکرانِ دین شُد شَقّ حلال گشته به فَتوایِ عقل بر دانا حرام گشته به اَحکامِ شرع بر احمق شراب را چه گنه زان که ابلهی نوشد زبان به هرزه گُشاید دَهَد ز دست وَرَق حلال بر عُقَلا و حَرام بر جُهّال که مِی‌ مَحَک بُوَد و خیر و شر از او مُشتَق غلامِ آن مِیِ‌ صافم کز او رخِ خوبان به یک دو جُرعه برآرَد هزار گونه عَرَق چو بوعلی مِیِ‌ناب ار خوری حکیمانه به حقِّ حقّ که وجودت شَوَد به حق مُلحَقّ حکیم پور سینا ( بوعلی سینا ) @nfarhangfar

هر چند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم هر گه که یادِ رویِ تو کردم جوان شدم شکرِ خدا که هر چه طلب کردم از خدا بر مُنتهایِ همّتِ خود کامران شدم ای گُلبُن جوان بَرِ دولت بخور که من در سایه‌یِ تو بلبلِ باغِ جهان شدم اوّل ز تحت و فوقِ وجودم خبر نبود در مکتبِ غمِ تو چُنین نکته‌دان شدم قسمت حوالتم به خرابات می‌کند هر چند کاین‌چنین شدم و آنچنان شدم آن روز بر دلم درِ معنی گشوده شد کز ساکنانِ درگهِ پیرِ مغان شدم در شاه‌راهِ دولتِ سرمد به تختِ بخت با جامِ مِی به کامِ دلِ دوستان شدم از آن زمان که فتنه‌یِ چشمت به من رسید ایمن ز شرِّ فتنه‌یِ آخر زمان شدم من پیرِ سال و ماه نیَم یار بی‌وفاست بر من چو عمر می‌گذرد پیر از آن شدم دوشم نوید داد عنایت که حافظا بازآ که من به عفوِ گناهت ضَمان شدم حافظ شیرازی @nfarhangfar

از چپ : زمان خیری، استاد اکبر گلپایگانی، سیدبهزاد طیبی، محمدرضا گلچین‌زند و آرش فرهنگ‌فر دولت‌سرای استاد اکبر گلپایگانی ۱۴۰۱/۳/۱۷ عکس : ناهید جباری @nfarhangfar

متقلّب درونِ جامه‌یِ ناز چه خبر دارد از شبانِ دراز عاقل انجامِ عشق می‌بیند تا هم اوّل نمی‌کند آغاز جهد کردم که دل به کس ندهم چه توان کرد با دو دیده‌یِ باز زینهار از بلایِ تیرِ نظر که چو رفت از کمان نیاید باز مگر از شوخیِّ تذروان بود که فرودوختند دیده‌یِ باز محتسب در قفایِ رندان‌ست غافل از صوفیانِ شاهدباز پارسایی که خمرِ عشق چشید خانه گو با معاشران پرداز هر که را با گل آشنایی بود گو برو با جفایِ خار بساز سپرت می‌بباید افکندن ای که دل می‌دهی به تیرانداز هر چه بینی ز دوستان کرَم‌ست گر اهانت کنند و گر اعزاز دستِ مجنون و دامنِ لیلی رویِ محمود و خاکِ پایِ ایاز هیچ بلبل نداند این دستان هیچ مطرب ندارد این آواز هر متاعی ز معدنی خیزد شکر از مصر و سعدی از شیراز سعدی شیرازی @nfarhangfar