از نور می‌نویسم.

من دیشب یا شایدم چند سال پیش کفش‌هایم را در یکی از رویاهایم جا گذاشتم .

ماهِ من پایین بیا امشب، بیا نزدیک‌تر. دل به دریا می‌زنم، شاید کمی هم پیش‌تر.

سنگی است زیر آب، در گود شب گرفتهٔ دریای نیلگون تنها نشسته در تک آن گور سهمناک خاموش مانده در دل آن سردی و سکون او با سکوت خویش از یاد رفته‌ای‌ست در آن دخمهٔ سیاه هرگز بر او نتافته خورشیدِ نیم‌روز هرگز بر او نتافته مهتاب شامگاه بسیار شب که ناله برآورد و کس نبود کان ناله بشنود بسیار شب که اشک برافشاند و یاوه گشت در گود آن کبود. - هوشنگ ابتهاج

هنوز دو روز مونده تا فرای‌دی که. اِی بابا.

چرا فکر می‌کردم جمعه‌ست؟

زندگیم رو خیلی مرور می‌کنم؛ دوره‌های مختلف، آدم‌هایی که اومدن و رفتن، چیزی که ازشون جا مونده و من که به مرور زمان تبدیل به چه چیزی شدم. سخته؟ صد البته. تلخه؟ گاهی. گریزی ازش هست؟ قطعا نه.

جان لنون میگه: «زندگی چیزیه که برای شما اتفاق می‌افته در حالیکه شما مشغول برنامه‌های دیگه‌ای هستید.» یعنی فکر نکن قراره هیچ اتفاقی نیفته تا تو بتونی پیشرفت کنی ، ادامه بدی و برنامه‌هاتو پیش ببری تا به خواسته‌ات برسی! منتظر نشین تا فرصتش برسه، تا مشکل فعلی تموم شه، راهتو برو. منتظر نمون که این روزا برن و روزای بهتر بیان. چیزی که داری رو استفاده کن. اون یه روز خوب که همه چی رواله تا تو بتونی به راحتی به برنامه‌هات برسی هیچوقت نمیاد! چون زندگی در جریانه. جریان یعنی اتفاق. @Nahaalchannel