ایران ارتدوکس

یکی از پدران روحانی درگذشتهٔ ما می‌گفت: «وقتی من بمیرم، زبانم خاموش خواهد شد و اعمالم سخن خواهند گفت.» اعمال... اما این پیروزی‌ها پیش از هر چیز باید در درون خود انسان تحقق پیدا کنند. چه سودی برای من دارد اگر نیمی از جهان را بسازم، اما خودم را از دست بدهم؟ البته اعمال الهی و کارهایی که برای خدا انجام می‌شوند وجود دارند و هیچ‌کس آنها را انکار نمی‌کند. اما نخستین میدان عمل انسان، خودِ اوست. انسان پیش از هر چیز باید خود را در مسیح پرورش دهد. قدیس سرافیم نیز می‌گوید: «روح‌القدس را به دست آور، و در اطراف تو هزاران نفر نجات خواهند یافت.» یعنی نخست خودت را نجات بده و آنگاه در اطراف تو نیز هزاران نفر نجات خواهند یافت. کار اصلی انسان در این جهان این است که پاک شود، از هوس‌ها و امیال نفسانی شفا یابد، شرارت را از خود دور کند و به قامت و بلوغ مسیح برسد. اما این بلوغ با تعداد سال‌ها اندازه‌گیری نمی‌شود. اینکه بگویم: «بیست سال است که عضو جماعت کلیسا هستم»، یا «سی سال است که به کلیسا می‌روم»، یا «من دیگر همه‌چیز را می‌دانم»، نشانهٔ بلوغ روحانی نیست. ممکن است انسانی سی سال در کلیسا باشد و همچنان از نظر روحانی کودک و بی‌تجربه باقی بماند و نتواند به سوی پاکی و تقدس پیش برود. مسئله این است که آیا انسان واقعاً از این میدان و مراحل روحانی عبور کرده است یا نه. انسان ممکن است بلغزد؛ اما در لغزش خود، خویشتن را می‌بیند. دوباره می‌لغزد و باز خود را می‌بیند. هر لغزش می‌تواند سبب شود که انسان وضعیت واقعی خود را بهتر بشناسد. هرچه بیشتر خود را می‌شناسد و می‌بیند که واقعاً در چه وضعیتی قرار دارد، محکم‌تر به خدا می‌چسبد تا او را از دست ندهد. ممکن است لغزش‌هایی وجود داشته باشد؛ اما مهم این است که جهت درونی انسان به سوی خدا باشد و در درون خود چنین بگوید: «تو را رها نخواهم کرد.» این همان نگرشی است که انسان باید در رابطهٔ خود با خدا داشته باشد. ~ پدر گیورگی 💎ORTHODOX IRAN MINISTRY پیشروِ ارتدوکسی در جامعه پارسی زبانان دنیا