پوران فرخ زاد

در دیار عاشقان ،حسرت و اکراهی نیست آنکه ،دل در گرو یار نهاد ، در همان جا پیداست هر چند ،ازدحام یاران ،در ظهیرالدوله ، گرمی آنجا بود ، شور و عشقی دیگر ،همچنان، بر پا بود ، و‌در آن جا، مهرِ مادر دلسوزی به افق پیچیده بود (بانو افسانه جان) تو‌همانجا بودی با همان حسِ لطیف با همان شور و شعف از نگاهت ،همچنان، ،پیدا بود ... دلنوشته ای تقدیم عاشقانی که دیروز نتوانستند ،در جمع یاران ،حضور یابند . ارادتمند :پورمهدیان 🙏❤️

همراه بانوی دوستداشتنی افسانه بهمن نازنین ❤⚘

وجودتون گرمابخش دلهای عاشقه بانو دلهایی که به عشق فروغ ،در کنار شما افسانه جان ،همچون رودی خروشان ،در تلاطم وصل آمدند .. همگی یک صدا بودند و هم نوا و ترانه ای ساختند به نام فروغ جاویدان ❤️❤️❤️❤️❤️❤️

سلام و‌شب بخیر خدمت همه ی عزیزانی که امروز از نقاط دور و‌نزدیک قدم رنجه کرده و در مراسم فروغ عزیزمان ،شرکت داشتند . امروز نود و یکمین زادروز فروغ عزیزمان بود .در محفلی گرم و‌ دلهایی آکنده از عشق و‌محبت ،شعر خواندیم و‌سرودیم نوای دوست داشتن را ... خوشحال و‌خرسند ،از حضور مهربانو افسانه ی بهمن (خواهرزاده ی فروغ عزیز) که ،با کلمات پُر مهرشون ،جان دوباره ای به برنامه دادند و همیشه با نگاه محبت آمیزشون ،عرصه را برای قلیان احساس ما ،در جمع شاعران و‌دوست داران فروغ عزیز ، فراهم می سازند ..کسی که ،نامش را سلاله ی عشق خواندم ... آری ،امروز در هوای سرد زمستان ،به دور از هیاهوی شهر ،در ظهیرالدوله گرد هم آمدیم تا تجدید کنیم عهد و‌پیمانمان را تا یاد آور شویم فروغ جانم ،از دریچه ی نگاهت ،چه خوب میشود غرق آرامش بود و احساس ... چه خوب میشود آفتاب بار دیگر ،شکوه قدرتمندش را بر پهنه ی زمان بگستراند و مهر جاویداتش ،همه ی غم ها را ز دل بزداید... در آخر تشکر ویژه ای داشته باشم از عزیزان خانم فاطمه حسنلوی عزیز ،خانم فروغ حاجی وند عزیز و‌آقای دکتر که تمهیدات و‌تدارکات مراسم را به عهده داشتند ... آنان که هر سال با عشق ،بی هیچ منتی ،در راه فروغ قدم میگذارند ... اینجانب ،به نوبه ی خودم ،از همگی عزیزانی که در اجرای برنامه ،از خوانش شعر گرفنه تا آواز و نوازندگی موسیقی ،تشکر و قدردانی می نمایم ... عزیزان ،بابت عکس و‌فیلمهای های بینظیری مه خاطره ساختید ممنونم شادی قرین لحظه هاتون معصومه پورمهدیان ❤️❤️❤️❤️🙏

"من از گیلانم، سرزمین سبز و بارانی، و نام فروغ فرخزاد برایم مانند نغمه‌ای جاودانه است که دل را به تپش وامی‌دارد. هر بار که به یاد او می‌افتم، احساس می‌کنم باران غم بر صورتم می‌بارد و دلم پر از اشک می‌شود. امروز، با دیدن عکس‌هایش، زخم‌های ناپیدای وجودم دوباره باز شدند و چشمانم از یادش غرق اشک گشت. ای کاش روزی بتوانم آغوشم را به مزارش بگشایم و در سکوت آنجا، با روحش گپ بزنم. به راستی، او شعری از زندگی است که هرگز فراموش نمی‌شود.