Rahimnavaz Artworks

آهنگِ درازِ شبِ رنجوریِ مشتاق با آن نتوان گفت که بیدار نباشد... سعدی . 📻 #گلچین_قدیمی نوارِ یکم 🎶 | @Rahimnavaz |

زِ «خود جداشُدگان» پُرس دردِ تنهایی که هر که دور زِ مردم فتاده، تنها نیست! صائب تبریزی #شعرنامه 🗞 |@Rahimnavaz |

در سیاره‌ی کوچک ما، عقاید بیش از طاعون و زلزله موجبِ بلایا شده‌اند. فرانسوا ولتر ✅ | @Rahimnavaz |

نامه بنویسم و خود از پیِ قاصد بروم آن‌قدر صبر ندارم که خبر گردد باز طالب آملی 💌 | @Rahimnavaz |

. نه شیخ می‌دهدم توبه و نه پیرِ مُغان، می! زِ بس که توبه نمودم... زِ بس که توبه شکستم... . یغمای جندقی 🎨 | @Rahimnavaz |

...غیر تو نیست سودِ من مولانا 🌱 | @Rahimnavaz |

و گفت: به صحرا شدم. عشق باریده بود و زمین تر شده. چنان‌که پای مرد به گِلزار فرو شود، پای من به عشق فرو می‌شد. . عطار از #کتاب تذکره‌الاولیا ذکر بایزید بسطامی 📚 | @Rahimnavaz |

مرا هزار امید است و هر هزار تویی! شروع شادی و پایانِ انتظار، تویی! بهارها که ز عمرم گذشت و بی تو گذشت چه بود غیر خزان‌ها اگر بهار تویی؟ دلم ز هرچه به غیر از تو بود، خالی ماند در این سرا تو بمان! ای که ماندگار تویی شهاب زودگذر لحظه‌های بوالهوسی است؛ ستاره‌ای که بخندد به شام تار تویی! جهانیان همه گر تشنگانِ خونِ من‌اَند چه باک زان همه دشمن؟ چو دوستدار تویی! دلم صراحیِ لبریزِ آرزومندی است ...مرا هزار امید است و هر هزار تویی! سیمین بهبهانی 🌿 | @Rahimnavaz |

من آن نی‌ام که به افسونِ عیش و سِحرِ نشاط بدل به خنده کنم گریه‌های رنگین را طالب آملی #شعرنامه 🗞 |@Rahimnavaz |

اگر به زلف درازِ تو دستِ ما نرسد گناهِ بختِ پریشان و دستِ کوتهِ ماست... حافظ 🎨 | @rahimnavaz |

نویسم شرحِ درد و سایمش بر چهره‌ی پرخون! چو بیند نامه خون‌آلود، خواهد یافت مضمون را... 💌 | @Rahimnavaz |

. هیچ‌چیز به اندازه‌ی غمِ مشترک، آدم‌ها را به این سرعت به‌هم‌نزدیک نمی‌کند... . میلان کوندرا ✅ | @Rahimnavaz |

آه ا آن رفتگانِ بی‌برگشت... 🎬 | @Rahimnavaz |

باد تنهاست و هر چه را بیشتر می‌خواهد بیشتر از خود دور می‌کند . سروده‌ی مهدی اشرفی از #کتاب اتاق پُرُو . 📚 | @Rahimnavaz |

. از من عبور می‌کنی و دم نمی‌زنی تنها دلم خوش است که شاید ندیده‌ای! . قیصر ایمن‌پور 🎨 | @rahimnavaz |

وقتی شما به دنبالِ تایید دیگران نیستید و نیازی به آن ندارید، در قوی‌ترین حالتِ ممکنِ خود قرار دارید. کارولین میس ☑️ | @Rahimnavaz |

. دوشنبه‌ها رو دوست داشتم. کُلِ هفته، پول‌تو‌جیبی‌هامو جمع می‌کردم و دست بهشون نمی‌زدم واسه اینکه دوشنبه‌ها بعدِ مدرسه، یه حالِ حسابی به خودم بدم و تموم‌شون رو خرج عشق و حالم بکنم. یه‌وقتایی می‌رفتم جگرکیِ آقا سعید؛ چندباری هم خودمو مهمون فالوده‌بستنی‌های مغازه‌ی سرکوچه کردم؛ اما بیشتر وقت‌هایی که پولم می‌رسید، یه‌راست از مدرسه بدوبدو می‌رفتم ساندویچیِ دور میدون. اونجا، تهِ مغازه یه میز داشتش که پاتوقِ خودم کرده بودمش. می‌رفتم پشتش، تکیه می‌دادم به دیوار، پاهامو دراز می‌کردم و دستامو سنگین می‌ذاشتم رو میز، یه‌جوری که انگاری پشت میز ریاست نشستم و همه‌ی مغازه و میدون و محله، مالِ منه! یادمه یه وقتایی که میز پُر بود، هزاربار دور میدون راه می‌رفتم و می‌چرخیدم تا بالاخره مشتری‌ها برن. دوشنبه‌ها پشتِ اون میز، صاحبِ تمومِ دنیا بودم. . دوشنبه‌هارو دوست داشتم. یادمه تموم غُرغُرها و کتک‌های خونه رو به جون می‌خریدم اما اون یه‌روزِ هفته‌رو تا آخر شب بیرون می‌موندم. آخه دوشنبه‌ها همه‌چی قشنگ بود؛ ...خاطره‌های عباس چاخان قشنگ بود، دعواهای مَش‌قربون قشنگ بود، توپِ دولایه قشنگ بود، تیله‌های کف‌کوچه، صورتِ آقا ماشالله، نگاهِ سیدخانم،... همه‌چی قشنگ بود! کم‌کم بزرگ‌تر که شدم دیگه زودتر می‌اومدم خونه. دیگه دوره‌ی توپ و تیله و ساندویچ‌های یواشکی تموم شده بود اما هنوز دوشنبه‌ها برام جذاب بود. شب‌ها جلوی یه کوه خوردنی می‌شستم و یه کم «نود» می‌دیدم و بعدش تا دم‌دمای صبح غرق فیلم‌ دیدن می‌شدم. . اون وقت‌ها دوشنبه‌ها رو قشنگ می‌شناختم اما این روزا باید روزشمارِ تاریخِ گوشی‌م بهم کمک کنه تا بفهمم کجام. یه وقت‌هایی که اون بالای گوشی، کلمه‌ی «دوشنبه» رو می‌بینم دلم می‌گیره. کاش هنوز حاج‌عبدالله بستنی می‌فروخت؛ کاش ساندویچیِ دورِ میدون، میزِ تهِ مغازه‌شو این‌قدر راحت دور نمی‌نداخت؛ کاش مَش‌قربون باز هم با عصاش دنبال‌مون می‌کرد و سرتاپامون رو به فحش می‌بست؛ کاش هنوز آقا ماشالا، سر همون کوچه، رو صندلی آهنی‌ش لم می‌داد و مثل همه‌وقتایی که یه رهگذر خسته می‌دید، از جاش بلند می‌شد و صدام می‌کرد که «بیا بشین بچه‌جان! بشین خسته‌ای...؛ خیلی خسته‌ای...!» #محمد_رحیم_نواز . 🖋 | @Rahimnavaz |

. جایِ یک زخم دگر در همه اعضایم نیست! بعد از این تیغ بینداز و نمکدان بردار... . فطرت مشهدی 🎨 | @rahimnavaz |

ما از زند‌گی مشترک، مثل یک دست لباس استفاده کردیم. ما زندگی را، و عشق را، یک دست لباس دانستیم. زمانی که خریدیمش، نو بود و زیبا و مناسب؛ جذاب و توجه‌برانگیز؛ خیره‌کننده در هر محفل و میهمانی. آهسته‌آهسته اما، کهنه شد، ساییده شـد، رنگ و رویش رفت، از شکل افتاد، مستعمل و بی مصرف شد. چرا؟ چرا فرصت دادیم که زمان، با عشق، با زندگی، همان‌گونه رفتار کند که با آن پیراهنِ سُرمه‌ای تو کرد که من آن‌قدر دوستش ‌داشتم... . نوشته‌ی نادر ابراهیمی از #کتاب یک عاشقانه‌ی آرام . 📚 | @Rahimnavaz |