SabZone

بت کجاست؟ صدای روز بلند است اما کوتاه است دنیا درست یک واژه مانده‌ است تا جمله پایان پذیرد و هر چه گوش می‌ سپارم تنها سکوت خود را می‌ آرایم و آفتاب لب بام هم‌چنان سوتش را می‌ زند شکسته پل‌ ها پشت سر و پیش رو شنهایی که خاکستر جهان است غروب ممتد در سایه‌ ی درون جا خوش کرده است و شب که تا زانو می‌ رسد تحمل را کوتاه می‌ کند چگونه است لبت؟ که انفجار عریانی، سنگ می‌ شود در بی تابی‌ های خاموش هوای قطبی انگار انگار فرش ایرانی را نخ نما کرده است نشانه‌ یی نیست نگاه می‌ کنم اگر که تنها آن واژه می‌ گذشت به طرفه العینی طی میشد راه کودک باز می‌ گشت تا بازیگوشی و در چهارراه دست می‌ انداخت دور گردنت لبت کجاست؟ که خاک چشم به راه است... #محمدمختاری

‌ وقتی دلتنگ کسی می‌شوی دلتنگ چه چیزی از او هستی؟ دلتنگ شیوه‌ی حرف زدن یا تُن بخصوص صدایش وقتی که نامت را صدا می‌کرد... دلتنگ بوی عجیب تنش یا آنجور که چای‌اش را مزه مزه می‌کرد یا دلتنگ حالِ خودت وقتی کنارش بودی... دلتنگ یک نفر شدن، دلتنگی برای یک سبک خاص زندگی است که فقط متعلق به اوست، یا حتی سخاوتی که وقت مهربانی خرج می‌کند... دلتنگی گاهی چاره ندارد.. خوب است اگر دلتنگ می‌شوید و مورد دلتنگی‌تان در نزدیک‌ترین فاصله یا در امیدوارترین فاصله از شما حضور دارد و می‌توانید برای دیدنش روز و ساعت تعیین کنید... دلتنگی وقتی که چاره ندارد بیچاره‌کننده‌ترین است و قلب آدم را جوری می‌گزد که انگار دردش تمامی ندارد... 👤صباصفری Cargo @kafiha

ق که ندانی که چیست گرفتم دق که ندانی تو خانم زیبا حال تمامَم از آن تو بادا گر چه ندارم خانه در این جا خانه در آن جا سَر که ندارم که طشت بیاری که سر دَهَمَت سر با توام ایرانه خانم زیبا! شانه کنی یا نکنی آن همه مو را فرق سرت باز منم باز کنی یا نکنی باز آینه بنگر به پشت سر آینه بنگر به زیرزمین با تو منم خانم زیبا چهره اگر صد هزار سال بماند آن پشت با تو که من پشت پرده‌ام آنجا کاکل از آن سوی قاره‌ها بپرانی یا نپرانی با تو خدایی برهنه‌ام آنجا بی‌تو گدایم ببین گدای کوچه‌ی دنیا با توام ایرانه خانم زیبا! با تو از آن جا که سینه به پهلو شود مماس‏ می‌زنم این حرفها با تو از آن جا که خیسی شبنم به روی ز‌ِهار آرزو بنشاند با تو از آن جا که گوش‏ و دگمه‌ی پستان به ماه نشینند با تو از آن جا که می‌شوم موازی تو فاصله یک بوسه بعد فاصله‌ها هیچ چشم یکی داری حالا بکن دو چشمی‌اش‏ متوازی آهان متوازی آها خواب نبینم تو را که خواب ندارم نخفته خواب نبیند با توام ایرانه خانم زیبا! شانه کنی جعدها به سینه‌ی من هیچ نگویم نگویمَمَ گُمَمَم! فکر نباشد که فکر کنم فکری هیچم که خوب بگویم نگویمَمَ گُمَمَم خاک نگویم به گاوها و پرستوها ابر نگویم ابر نگویم به شب‌پره‌ها جغدها و شانه به سرها فکری هیچم شعر نگویم به چشم باز ماه نگویم که ذوذنقه ماه نگویم هیچ نگویم نگویَمَم گُمَمَم زانو اگر زن نباشد اگر زن پهلو اگر زعفران نباشد اگر زن هیچ نگویم وای که از شکل شکلدار چه بیزارم شانه‌ی آشفتنم کجاست خانم زیبا؟ با توام ایرانه خانم زیبا! غم که قلندر نشد همیشه‌ی زخمی رو که به دریا نشد صبح که خونین نشد آن همه سر آن همه سینه خود نه چنانم طشت بیارید سر که به جنگل زند برگ به اجساد رو که به دریا نشد حال که فرخنده باد خنجر تبعید و داغگاه گلویم جای گُمَمگاه خون که سرایم کشته که بودم تو را چرا دوباره کشتی‌ام آخر، فلان فلان شده خانم خانم زیبا با توام ایرانه خانم زیبا! گوش‏ چه کوچک شود که آب بخوابد سپیده باز بداند مثل دو شب چشم خانم زیبا هیچ نگویم که خوب بداند فکری هیچم که سوت زنم جا شانه‌ی آشفتنم که شنیدی روحِ برآشفتنم که گوشه‌های سقف تو لیسیدنم که شیشه شکست واژه به بالا فکندنم به یاد نداری؟ زیرِزمین روی سرم گذاشتنم چشم تو را دیدن از پس‏ شانه پشت به دریا و فرش‏ متنهای چه شادی پس‏ بتوان! آه! باز هم بتوان! خویش‏ را بتوانان! زیرِزمین روی من همه بو مویه‌ی بوسم حرفِ ندانَم پس‏ بتوانان مرا که هیچ می‌چَمَدم سوی فکری هیچم باغ دگر شد مرغ سخر خواند خانم زیبا با توام ایرانه خانم زیبا! عادت این پشت سر نِگهیدن، خانم زیبا! هیچ نمی‌افتد از سرم عادت این پرده را کنار زدن از پنجره دیدن آنها آنها آنها خنجرشان گورزاد خدایی چگونه هیچ نمی‌افتد از سرم عادت این جیغهای تیزِ به پایان نیامده که سر بدهم سر من مگر این مرگهای جوان را مُردَم؟ من مگر این خونِ ریخته‌ام؟ جنگل درندگان محاصره در خواب چشم غزالی من مگر این؟ عادت این گونه گفتن این حرفها به شیوه‌ی این شیوه‌های نگفتن باز چگونه؟ که هیچ به هرگز که خاک به خورشید و من به زن و زن او آن جا با توام ایرانه خانم زیبا! خواستنی‌تر شدم درون خویش‏ تا که بیایی که عشق بیاید محو شدم چون کف دریا که خفته سر دَهَم آواز مثل نهنگی به رنگ غایبِ مخفی ماه شناور به کفه‌های سُرینش‏ بی که بداند ماهی از آن رو به شکل چشم تو باشد گفتن این مردن زیبا در اوج در آن زیر زیر‌ِ جهان راز که سبابه‌ای است بر آن لهله حلقه گوشت که حلقه من که نخواهم نوشت که مُردَم خویشتنیدی مرا که خوب بنوشم زیر زمین را من که نخواهم نوشت خانم زیبا! با توام ایرانه خانم زیبا!

لااقل دوهزار و پنجاه بار این آهنگ رو گوش کردم

✅سرزمین دوچرخه؛ ۱۷ میلیون جمعیت‌ آدم‌ها - ۲۳ میلیون جمعیت دوچرخه‌ها! 🔹دولت هلند اعلام کرده است 390 میلیون دلار معادل 345 میلیون یورو برای زیر ساخت‌های مربوط به دوچرخه سواری سرمایه گذاری می‌کند تا در مدت سه سال 200 هزار نفر بیشتر از مردم فعلی رفت و آمد خودشان را با دوچرخه انجام بدهند/سازندگی 🆔 @eslahat_net

راک اند رول آلودگی صوتی نیست