نوشتگاه

عکسهای زیبای آقا پویا از ایتالیا

Dolomiti Italia 21.08.2021

#استوری 🦒 @Zarafe_Artwork

. انسان سقوط کرده کابل سقوط کرده و ششصد و پنجاه و پنج نفر در تهران. انسان سقوط کرده از خنده‌ی دخترانِ هرات تا هراسِ دیدنِ دو مردِ به دار آویخته‌ در قندهار درست شبیه رحمِ امنِ مادران در جنگ‌های مردانِ دو قبیله. شهر سقوط کرده شبیه شعر در حافظه‌ی زندانبانان‌ درست شبیه تیربارانِ مردان، در یک شبِ تاریک. کنار چشم یک زندانی رباب سقوط کرده از ناله‌ی دخترِ همسایه تا دستی که بر دهانش گذاشته‌اند آن هنگام که به چند درخت و جرعه‌ای آب فروخته شد در روزی که نه روشن بود نه تاریک در روزی که هیچ‌چیز نبود جز ضجه‌‌های طولانی. رقص سقوط کرده از شُکوه به شِکوه از لاله به خون از شادی به اندوه از خنده به سیلی از کلمه به گلوله. سقوط کرده‌ایم در خود تن به تن بر هم انباشته شده‌ایم در میدانِ اصلیِ جهان صورتی عیان از خاورمیانه‌ایم. عریان درست شبیه تجسمِ سنگسارِ دخترانمان در کابوس‌های همیشگی. ما را دور می‌زنند با ما عکس می‌گیرند و در عکس‌هاشان سیاهی‌ها را روشن می‌کنند آنقدر روشن که دشمن، دوست جلوه کند و درد‌هامان، به زیباترین‌ اندوه جهان بدل شود. زیباییِ ناب اندوهِ جانانه اثری ماندگار در موزه‌های پُر آوازه. شهر سقوط کرده همسایه چون ما در خود. #سید_محمد_مرکبیان @morakabian

@Ehatee که من هنوزم و در من همیشه‌وار، تویی - حسین منزوی

یه صحنه‌ای تو سریال چرنوبیل بود که نیروگاه هسته‌ای منفجر شده بود و مردم روی پل نشسته بودن به تماشا، بدون این‌که بدونن چه بلایی همون لحظه سرشون اومده. این روزها احساس می‌کنم همه‌ی ما، اون مردمی هستیم که روی پل به تماشای فاجعه نشستیم. @chehrehsanmashianehart

امروز آمدم،نهار را با پدر و مادرم خوردم، قیمه‌ی نذری بود.آن‌ها همیشه خوابند.هر دو از افسردگی رنج می‌برند،مادرم داشت، حالا پدرم هم به آن اضافه شده. قوز بالای قوز همین است دیگر اگر این نباشد پس چیست؟واقعا نمیدانم.روزهای خیلی بدیست اگر کسی بیماری در خانه نداشته باشد حتما درد دیگری دارد که ما نمیدانیم.پدرم روزها از ترس بیماری از خانه بیرون نمی‌رود،عصر‌ها هم که به پیاده روی می‌رفت،دیگر نمی‌رود.می‌گوید دوست‌هایی که هر روز آن‌ها را در پارک میدیده دیگر نمی‌آیند.حتی برای تهیه‌ی نان روزانه هم تدبیری کرده،یک روز می‌رود و چند نان می‌خرد.و تمام روز روی تختش خواب است،حتی اجازه نمی‌دهد یک باریکه‌ی نور وارد اتاقش شود.یک روز پرده‌ی ضخیمی از انباری آورد و آن را به پنجره اتاقش زد.پرده برای پنجره‌ی این خانه نیست. سالها‌ی دور وقتی در جایی دیگر زندگی می‌کردیم،زمستان‌ها از شدت سرما،مادرم آن را به پنجره‌ی سرتاسری اتاق می‌زد.تا از نفوذ سرما کم شود.پرده آنقدر بزرگ و سنگین است که اگر کمی آن را تکان دهی ممکن است چوب پرده کنده شود.پرده را تا کرده و با سنجاق اندازه‌ی قاب پنجره درآورده.یکبار سوزنش در دستم فرو رفت؛تنها چیزی که در پشت پرده‌ی اتاق پدر افسرده‌ام خودنمایی میکند پیچ‌های پتوس است.آن‌ها را خودم با نخِ قر‌قره به سمت چوب پرده هدایت کردم و یک گلدان قاشقی.

یک درخت می‌تواند شروع یک جنگل باشد. یک لبخند می‌تواند آغازگر یک دوستی باشد. یک دست می‌تواند یاری‌گر یک انسان باشد. یک شمع می‌تواند پایان تاریکی باشد. یک خنده می‌تواند فاتح دلتنگی باشد. یک جمله می‌تواند نجات‌بخش روح باشد. یک نوازش می‌تواند باعث دلگرمی باشد. امروز، تو آن "یک" باش… @payamsoufi

من آدم خاصی نیستم! یه زن معمولی با افکار معمولی، یه زندگی معمولی رو گذروندم. مجسمه ای ازم به عنوان یادبود ساخته نمیشه و اسم من بعد از مرگم به زودی فراموش میشه. اما از یه لحاظ من به اندازه ی تمام آدمهایی که تا حالا زندگی کردن توی زندگیم موفق بودم. من یه نفر رو با تمام قلب و روحم دوست داشتم. برای من همیشه این توی زندگیم از همه چیز مهمتر و کافی بوده... #انجمن_چهره_سان_مشیانه @chehrehsanmashianehart

این کاری‌ست که انجام میدهیم به هنگام ناامیدی و امید را با اینکار به قلب‌هایمان برمیگردانیم!

@Ehatee اونجايي كه محمود دولت آبادى ميگه: درون من را هيچكس نميتواند ببيند حتى نزديكترين كسانِ من ، تازه چه مي توانند بكنند؟ در نهايت احساس همدردى، چقدر منم

بهشتی که می‌گویند درخت دارد و رود و شراب، شوقی در دل انسان تنهای امروز نمی‌اندازد! اگر می‌خواستند ایمان بیاوریم، باید می‌گفتند‌: «سوگند به بهشت، سرزمینی که در آن هیچ‌گاه "دلتنگ" نمی‌شوی …» @payamsoufi

پزشكم تو باشى، من هر روز را برايت تب خواهم كرد #طاها_رحيميان #روز_پزشك_مبارك @myfaancyworld

@zhuanchannel ماه ترین ها ،بی نظیرا،شهریوریا تولدتون مبارک باشه ❤️