Мени киноямдан Ойбек хузур қилиб кулди. Мен эса ўриндиққа ўзимни ташладимда, ғашим келганидан тишларим ғижирлаб кетди.
"Бу Судир деган ифлос болалигимдан бери менга тинчлик бермайди, менинг бу ҳаётдаги энг ноёб дурдонамни, йўлчи юлдузимни йўқотишимга сабаб бўлган маҳлуқ!” Титраб кетдим. “Мен яна шу билан тўқнашаманми!?”- деб ўйладимда, унчалик олис бўлмаган болалик хотираларимга берилдим.......
Болалигим ўтган қишлогим. Сержаҳл бобом, мехрибон бувижоним... Бизнинг кичкинагина қишлоғимизда хамма бир бирига яқин ва жуда иноқ яшашар эди... Уйимиздан икки уй нарида Тўра исмли қўшнимиз бўлиб, уни оз эмас кўп эмас, накд тўққиз нафар фарзанди бўлишига қарамай, ҳеч жойда ишламас эди... Лекин казо казо "ошна"лари бўлиб, ойида тўрт-беш кун уйида "зиёфат" бўлар эди.... Катта катта одамлар, атирлари бутун маҳаллани тутиб кетадиган, антиқа кийимли аёллар ташриф буюришар, эрталабгача қах-қаха, ўйин кулгу авжига чиқар эди. Ичиб олган эркаклар ва аёлларнинг қўшиқ айтишлари олис олисларгача эшитилиб турар эди. Бола эканмизми, қизиқиб, ҳали дарвозадан, ҳали деразадан мўралаб юрганимизни кўрган бобом, бутун маҳалла болаларини олдига солиб қувларди. Зиёфат тугагач, Тўра кун ўзоғи уйидан чиқмай ухлаб ётарди... Ўзи ёмон одам эмасди, лекин негадир уни кўпчилик ёқтирмас, аёлини эса аксинча эди. Шу аёлни эсласам, кўз олдимга тиламчи келади. У аёл ҳар доим бувимга келиб: "Холажон, уйимизда ёғ қолмабди, бир пиёлагина ёғ бериб туроласми? Магазиндан дадаси олиб келгандан ўзим келтириб бераман! Холажон, уйимизда нон тугаб қолибдида, биттагина.... Овқат қилаятувдим, шундай сувини солиб карасам, уйда гуруч қолмабди, шунга бир пиёлагина гуруч...олиб келганимиздан қайтараман!" Хуллас, қўшни аёлларни бувимга айтиши бўйича: “Қўни-қўшнилардан нарса олиб кечқурунга бир нарса тайёрлаб, болаларини боқармиш”. Ғийбатни жини суймайдиган бувим эса, “ҳаа” деб қўяверар, эшигимизга тиланиб келган холанинг қўлини ҳеч бўш қайтармас эди. Бу нарса қўшниларга ёқмай, янги янги хабарлар билан бувимни таништиришар эди. Бувим хўп дерди-ю, лекин ҳар сафар индамай сўраган нарсасини бериб юбораверарди. Ақлимни таниб ўйлаб кўрсам, ўша аёл бирон марта остонамиздан бўш қўл билан чиқмаган экан. Бувимнинг бу қилиғи нафакат қўшниларга, балким, тоғамларга, янгаларимга ҳам ёқмас эди. Бобом Тўрани ёмон кўргани учун унга "Судир" деб лақаб қўйиб олгани камдай, мабодо Судирни томида адашиб, соялаб юрган итимизнида, уйга киритмай, жазолайдиган одати бор эди... Кунлардан бир куни мен ва Судирни болалари сабаб уйимизда жуда хунук воқеа рўй берди....
Қиш кунлари, совуқ жон-жондан ўтиб кетади. Мактабдан қайтиб, нари бери чой ичган киши бўлдимда, иссиқ ўрнимга чўзилиб, ухлаб қолибман. Бобом уйда йўқ вақтида мени уйқудан уйғотишга янгаларимни ҳадди сиғмас, бувижоним бўлса, кўп уйқу менга фойдалигини уқдириб чарчамас эди. Кимларнидир ғўнғир-ғўнғир товушидан уйғониб кетдим. Иссиқ ўрнимдан қўзғалгим келмай ётавердим... Гаплашаётганларни бири бувим, иккинчиси Судирни хотини Мастура хола экан...
-Амакингиз келиб қоладилар, келинжон,- бувим астагина пичирлади...
- Раҳмат холажон, дунё тургунча туринг.
Мастура холам дуо қила-қила чиқиб кетди...
- Буви нима бериб юбордиз?
- Вой, мени хон болам турдиларми?- бувижоним юзларига сохта кулгу бериб, менга юзланди. Лекин кулгуси айбдорона бўлиб, юз ифодасига мос эмас эди. -Болажоним, сени эски курткангни бериб юбордим. Зокирни кийими йўқ эканда...
-Қайси курткамни? - ҳовлиққанча савол бердим.
-Қизилнимииии?
- Ҳа...
- Нега ахир? - алам қилганидан чинқириб юбордим...
Чунки курткам мен учун жуда азиз эди, ўзи ҳам аллатовур бошқача бўлиб, чўнтагида иккита қўнғироқчаси бор эди. Кўпчиликни ҳавасини келтирган курткамни, олинганидан бери бир марта ҳам ювилмаган курткамни, доим кир чир бўлиб юрадиган, юзи минг йилдан бери сув кўрмагандай исқирти чиқиб юрадиган. Ҳамма гоҳ Зокир сассиқ, гоҳ Зокир Судир деб чақирадиган Зокирни кийишини уйлаб...
- Нега?
Кўрпани алам билан муштладим ва бувимга ўдағайладим...
-Қайтариб олиб келасиз.. Топиб беринг курткамни!
Ўтирган жойимда кўрпани муштлаб, бувимга зуғум қила бошладим.