Шоирахон ташқаригчиқмай,
бор алам-дардини ичига ютиб, чилла сақлаётган кунларнинг бирида меҳмон бўлиб Муяссархон келиб қолди. Шоирахон тилини тишлаб, бир муддат сабр қилиб ўтирди. Меҳмон гапни келинчак томонга бургач эса, худди вулқондай отилиб, ичидаги бор дарди тўкилди.
Мени кимларга рўпара қилдинга, кимларга? Мўмин-мусича бўлиб юрган бу гўрсўхта балонинг уяси эканку? Дўсту душман олдида неча пуллик одам бўлдим?
Топган келининг андак-мундак гапни эшитолмайди, гаранг экан, гаранг…
Муяссар неча йиллик димоғдор, бор вужудидан кибр ёғиладиган
дугонасининг фавқулодда попуги пасайганини, мулойимлашиб, ҳатто йиғи-сиғи қилишгача боришини кўриб, алланечук бўлди. Унинг юзларига қарашга ботинолмай, дастурхон четини ғижимлаб ўтирди.
Ҳамма айб ўзимда, ҳуснига
қараб, ёпишиб олибман. Касал-пасал эмасми, айби йўқми, деб сўрамабман. Мана энди… шу ерга келганда овози ўзгариб, йиғлаб юборди. Камзули чўнтагидан бежиримгина
дастрўмолчасини чиқариб, ёшларини артди.
Қўй, хафа бўлма, тузалиб кетар. Чаққонлигини қара, дастёрнинг ўзгинаси… Бунисидан нолимайман,
ҳамма иш қўлидан келади, аммо бир-икки одамнинг олдида гаранглик қилиб, мени уятга қўйса, нима деган
одам бўламан, а? Ношукурлик қилма, Шои. Муяссар гапинитугатмаган эди, Дилафрўз патнисда ноз-неъматлар кўтариб келди. У меваларни дастурхонга бирин-кетин жойлаштириб, бир нуқтадан кўз узолмай қолган қайнонасига боқди:
Овқат тайёр, сузаверайми, ойижон? Шоира келинига қарамади.
Жавоб тариқасида нописандлик билан келтиравер деган маънода қўли билан имо қилди. Келинчак ховлида караб жим тураверарди?
Муяссар тағин тилга кирди. Овозини жаранглашига қара,ширинлигига қара…
Бас! Бирдан кескир нигох ташлади. Шоирахон синфдошига. Чўчиб тушган Муяссарнинг овоз оҳанги ҳам ўзгарди.
Мақсадинг нима ўзи, бу бир
бечорани ҳайдаб, ўғлингга бошқасини олиб берасанми? Яхши тарбияли Хонадондан олдинг кейин каердан биласан канака Келин тушади, Уволига коласан урток?.
Керак бўлса, шундай қиламан ҳам. Менинг бор-йўқ бойлигим, фарзандим битта...
Муяссар дугонасининг олдида яна бироз ўтирса, совуқ олган баҳс жанжалга айланишини фаҳмлаб, ўрнидан қўзғалди... У Шоира билан совуққина хайрлашдида, эшикка чиқди. Эшик олдида патнисда икки
коса буғи кўтарилаётган шўрва кўтариб турган Дилафрўзга тўқнаш келди. Мулойимлашиб, хайр хўшлашди.
Шу оқшом Шоирахоннинг қон-босими кўтарилиб кетди...
Савлатжон Тез ёрдамга қўнғироқ қилди. Шифокор беморни кўздан кечириб, шифохонага ётқизиш
кераклигини маълум қилди. Шоирахон эрталаб пича енгиллашди. Уч кишилик палатада, чеккадаги каравотда чўзилган кўйи шифтга термилиб, хаёл суриб ётганди. Эшик тақиллагач, хаёли тўзғиди. Ичкарига елимқопчиқ кўтарганча Дилафрўз кирди. У тўғри қайнонаси ётган каравот сари юрди. Шоирахон келини билан хушламайгина салом-алик қилди.
Ўғлингиз кечроқ ўтаман, ҳозирча сен бориб тур, деб мени юбордилар, гап бошлади Дилафрўз. Шоирахон индамади. Маъқул дегандек бош
ирғаб қўйди.
Товуқ шўрва пишириб келгандим. Совимай ичиб олинг, Ойижон? Майли, раҳмат. Сиз энди уйга бораверинг, ҳувиллаб ётмасин, мен шўрвангизни кейин ичарман,? энди кет, дегандай имо қилди келинига...
Шоирахон. Келинчак тушунди.
Шоирахон касалхонада бир ҳафтача қолиб кетди. Унинг ҳолидан хабар олишга Дилафрўз келиб турди.Келинчак қанчалар меҳр-кўрсатмасин,
одамшинавандалик қилмасин, унга бўлган муносабати ўша-ўша совуқ эди. Буни биринчи кунданоқ палатадагилар ҳам фаҳмлашганди. Айниқса, ўзи тенги, сочларига оқ оралаган Раҳима исмли аёл рухсат тегиб, кетишга тараддудланган кун Шоирахонни нақ мўлжалга олгудек бўлиб, бир-икки сўз айтди:
Келинингиз тилла Шоирахон, ношукурлик қилманг,бир айби қулоғи оғир экан.
Тўрт мучаси бут бўла туриб, оиласи, уйидагиларга мусибату бало-қазоларни олиб келаётган Келинлар камми?Тилидан Ойижон деган калима тушмайди, ўз Онасидан зиёда кўрса кўряптики, кам эмас. Ундай инсофсизлик қилманг Худога хуш келмайди.Ана шу насиҳатни Шоирахон Раҳима кетгач, анча вақт эслаб ётди. Ҳар кунги одати, шифтга термилиб ўй сурди:Ҳа, келиним ёмонмас,меҳрибон чиқди, туну-кун хизматимда. Кам бўлмасин. Эй Худо, шугинанинг нуқсонини тузатсангчи, шифо берсангчи? кўзларига ёш келди туйқус.
Давоми 13:30 да