DINGOMARO

. flaneur in street photography. Shiraz . پرسه گرافی -شیراز - دروازه اصفهان  —— By: Kamran heidari . Camera SONY:ILCE-7RM2 Lens: Sony 35 mm F number: f/2/8 . (horizontal line) عکس را افقی ببینید @KamranHeidari

اگر قرار است به نویسنده‌ای اشاره کنم که جزئیات همزیستی انسان با محیط اطراف و طبیعت را با دقتی شگفت‌انگیز به تصویر می‌کشد، بی‌تردید نام جان اشتاین‌بک از مهمترین هاست. کتاب «به خدای ناشناخته» بی‌گمان یکی از طبیعت‌گراترین آثار اوست؛ اثری که سرشار از حساسیتی عمیق نگارشی و بصری انسان و نسبتش به نور، روح زمین و آن لحظات گذار رازآمیز بین روز و شب است. در این کتاب، صحنه‌ای به یادماندنی را این‌گونه ترسیم می‌کند: «خورشید،پیش از آنکه به پشت کوه‌ها بخزد، برای لحظه‌ای درنگ کرد و سراسر دره را با نوری طلایی و بی‌حرکت فرا گرفت، گویی می‌خواست برهنگیش را بپوشاند.» من همواره این لحظه‌های نور طلایی را دوست داشته‌ام. در این نور، همه‌چیز دگرگون می‌شود: ساختمان‌های معمولی، ماشین‌ها و حتی صورت آدم‌ها، همگی تحت این نور نرم و طلایی، زیبا و تابان به نظر می‌رسند. این صحنه، همچون تمثیلی از یک عمر انسان است؛ دقیقاً همان لحظه‌ای که زندگی از حالت «انجام دادن» به حالت «بودن» تغییر می‌کند و آرام آرام فرومی‌نشیند. در چنین زمانی است که آدمی می‌ایستد و خیره‌نگر زندگی‌اش می‌شود، تا تمام شود. Photo by: Christopher Anderson @kamranheidari

. همیشه درک دقیقی از سینماگر بودن خودم نداشتم و شاید راهی که طی کرده‌ام، اشتباه بوده. برای من، سینما ابزاری است برای ثبت زندگی مردمی که در گوشه‌ای از جنوب ایران، زندگی می‌کنند و ساز می‌زنند. باید این آدم‌ها و سبک زندگی‌شان را در هر شرایطی ثبت و آرشیو کرد، حتی در این روزها که کارمان سخت و طاقت‌فرسا شده است. این دو نوازنده عزیز نیز حاصل سفری پژوهشی به دورترین نقاط جنوب بودند؛ نوازنده‌هایی دوره‌گرد با سازهای شکسته، که همه تلاش‌شان تعمیر موقت سازهایشان بود تا برای ما بنوازند. ​امیدوارم همین ثبت‌ها، در آینده به روایت قصه‌های بهتری منجر شوند. @kamranheidari @dingomaro

مدت‌هاست که تأثیر مخرب و بی‌رویه آثار پلتفرمی بر ادبیات، موسیقی و سینمای جنوب ذهنم را درگیر کرده است. این جریان در بلندمدت می‌تواند به هنر غنی جنوب آسیب جدی بزند و آینده آن را به خطر بیندازد. ​نقد این آثار برایم دشوار است، چرا که بسیاری از سازندگان آن‌ها دوستان قدیمی‌ام هستند. با این حال، نگرانی از آنچه در حال وقوع است، مرا به فکر واداشته که باید در این مورد صحبت کرد. به عنوان نمونه، آثاری مثل «الف لیله و لیله» که هیچ ریشه‌ای در فرهنگ بوشهر ندارد و کاملاً تحت تأثیر ادبیات و موسیقی مصر و شمال آفریقا هستند، به نام هنر بوشهر عرضه می‌شوند. لااقل می‌شد به ذکر منبع آن اشاره کرد . ​به عقیده من، تنها راه مقابله با این روند نگران‌کننده، برگزاری جلسات دوستانه و بحث و گفت‌وگو است تا به نتیجه‌ای درست و سازنده برسیم. در غیر این صورت، به زودی شاهد ویرانی ادبیات و موسیقی اصیل جنوب خواهیم بود. @kamranheidari

https://variety.com/2025/film/reviews/below-the-clouds-review-1236502723/ حتی اگر فیلم جدید جانفرانکو رُزی، «زیر ابرها»، شیر طلایی ونیز را به خانه نبرد، نفسِ رقابتش با فیلم‌های داستانی و دریافت جایزه ویژه هیئت داوران، نشان داد که سینمای مستند دیگر در حاشیه نیست. ​من عمیقاً باور دارم که مستندها گاهی صادقانه‌تر و عمیق‌تر از هر داستان ساختگی، حقیقت زندگی را نشان می‌دهند. در دنیای امروز که مرز واقعیت و خیال روز به روز کمرنگ‌تر می‌شود، سینمای مستند به یک هنر مستقل با روایتی مدرن تبدیل شده است؛ هنری که به ما یادآوری می‌کند حقیقت می‌تواند همچنان زیبا، دردناک، الهام‌بخش و حتی قصه‌گوتر از هر داستانی باشد. این ژانر، نه‌تنها یک سبک فیلمسازی، بلکه یک نوع نگاه مدرن به جهان است که تنها با روایتی خاص، می‌تواند زیستن واقعی را به تصویر بکشد.

سال‌ها بود می‌خواستم این ویدیو را منتشر کنم و امروز بالاخره این کار انجام شد. تصویر مربوط به مراسم زار است؛ جایی که غلام، با ساز کوبه‌ای خود، اهل هوا را به آرامش می‌رساند. موسیقی هرمزگان در این لحظه جلوه‌ای بی‌نظیر دارد. برای من، ثبت این صحنه تجربه‌ای انسان‌شناسانه در پیوند با موسیقی، عکاسی مستند و تصویربرداری بی‌واسطه بود؛ یکی از تجربه‌های ارزشمند در روند فیلم‌سازی مستندم. @kamranheidari

🎬 مستند «وا کَس چه» چهارشنبه | ۲۹ مرداد | ساعت ۲۰ با حضور کامران حیدری هماهنگی و رزرو: تلگرام | واتس‌اپ تلفن: ۰۹۰۵۱۶۲۰۵۶۱ «وا کَس‌ چه» مستندی‌ست از کامران حیدری درباره ابراهیم منصفی، خواننده و آهنگساز جنوبی. کامران حیدری که با مستندهایی چون «من نگهدار جمالی وسترن می‌سازم» در جشنواره‌های جهانی درخشیده بود، با فیلم «وا کَس چه» هم در جشنواره‌های مختلف حضور پیدا کرد؛ فیلمی شاعرانه که سوژه اصلی آن ابراهیم منصفی‌ست ولی اشاراتی هم به چگونگی آمیختن موسیقی با تار و پود زندگی مردم جنوب ایران دارد. (این فیلم یک بار در زمان کرونا در تهران اکران شد و پس از آن اکران دیگری نداشته است) «خانه هنر مولیان» نشانی: تهران. شهرآرا. پاتریس‌لومومبا. خ شادی. نبش امین. روبروی ورزشگاه چمران. پ ۲۷

🎬🖋️ «کارگاه مستندسازی تک‌نفره» مدرس: کامران حیدری زمان برگزاری: پنجشنبه و جمعه | ۳۰ و ۳۱ مردادماه از ساعت ۱۰ صبح تا ۶ عصر هماهنگی و ثبت‌نام: تلگرام | واتس‌اپ تلفن: ۰۹۰۵۱۶۲۰۵۶۱ «خانه هنر مولیان» نشانی: تهران. شهرآرا. پاتریس‌لومومبا. تقاطع شادی و امین. پلاک ۲۷

. «کارگاه مستندسازی تک‌نفره» مدرس: کامران حیدری زمان برگزاری: پنجشنبه و جمعه | ۳۰ و ۳۱ مردادماه از ساعت ۱۰ صبح تا ۶ عصر هماهنگی و ثبت‌نام: تلگرام | واتس‌اپ تلفن: ۰۹۰۵۱۶۲۰۵۶۱ «خانه هنر مولیان» نشانی: تهران. شهرآرا. پاتریس‌لومومبا. تقاطع شادی و امین. پلاک ۲۷ @moulianacademy

. " من نگهدار جمالی ، وسترن می‌سازم " نمایش و گفتگو چهارشنبه / 22 مرداد/ ساعت 8 شب . با حضور آنلاین گفتگو : کامران حیدری هماهنگی و رزرو ، تلگرام / واتساب تلفن : ۰۹۰۵۱۶۲۰۵۶۱ . خانه هنر مولیان نشانی : تهران ، شهری آرا ، پاتریس لومومبا، خیابان شادی . نبش امین ، روبرو ورزشگاه چمران ، پلاک ۲۷ . @moulianacademy

. گاهی عکس‌های خیابانی، عکاس‌های ژاپنی، توکیویی‌ها رو می‌بینم. عکاسانی مجنون و بدون هیچ قاعده‌ . دایدو موریاما ، یکی از همین عکاسهای پرسه زن در خیابونای ژاپنه. با یه دوربین کوچیک، عکس‌های عجیب و خشن می‌گیره و با واقعیت، تعریف مرسوم از زیبایی رو به چالش می‌کشه. موریاما عمداً از زیبایی‌شناسی مرسوم فاصله می‌گیره و با سبکش که «آره، بوره، بوکه» (دانه‌دار، محو و خارج از فوکوس و قاب بندی) نام داره، واقعیتِ خشن و بی‌واسطه ژاپن رو نشون میده.​این عکس‌ها به ما میگن زیبایی در فرم قشنگ نیست. اون دنبال زندگی واقعی و سرشار از هرج‌ومرج و تضاده. عکاسی موریاما، از آرامش ظاهری فراتر میره و نشون میده زیر لایه نظم و سکوت، چهره‌های گنگ و زندگی سخت هم وجود داره. این شیوه، در واقع یه اعتراض هنری به تعریف‌های قدیمی و از پیش تعیین هم هست. @kamranheidari

. این عکس از Yash Sheth نمونه‌ای درخشان از عکاسی مستنده که مرز بین واقعیت و صحنه‌آرایی رو محو می‌کنه. در نگاه اول، ترکیب‌بندی‌اش اونقدر بی‌نقص و دقیق به نظر میاد که انگار همه چیز از قبل با وسواس چیده شده. این نظم خیره‌کننده، حس یک چیدمان از پیش تعیین‌شده رو منتقل می‌کنه. ​اما همین ویژگیه که اصالت و تأثیر عکس رو بیشتر می‌کنه. در حالی که معمولاً چنین کادربندی‌های کاملی رو توی فیلم‌ها می‌بینیم، Sheth این لحظه ناب رو از دل یک رویداد واقعی و تصادفی شکار کرده. این کار ثابت می‌کنه که گاهی اوقات واقعیت می‌تونه از هر خیال‌پردازی‌ای عمیق‌تر و زیباتر باشه. ​این عکس نشون میده که یک عکاس با نگاهی تیزبین، می‌تونه نظمی پنهان رو توی بی‌نظمی زندگی کشف کنه. به همین دلیله که تأثیری فراتر از یک داستان کاملاً کنترل‌شده در سینما داره. @kamranheidari

🎬🖋️ «کارگاه مستندسازی تک‌نفره» مدرس: کامران حیدری زمان برگزاری: پنجشنبه و جمعه | ۳۰ و ۳۱ مردادماه از ساعت ۱۰ صبح تا ۶ عصر هماهنگی و ثبت‌نام: تلگرام | واتس‌اپ تلفن: ۰۹۰۵۱۶۲۰۵۶۱ «خانه هنر مولیان» نشانی: تهران. شهرآرا. پاتریس‌لومومبا. تقاطع شادی و امین. پلاک ۲۷

🎬🖋️ «کارگاه مستندسازی تک‌نفره» مدرس: کامران حیدری زمان برگزاری: پنجشنبه و جمعه | ۳۰ و ۳۱ مردادماه از ساعت ۱۰ صبح تا ۶ عصر هماهنگی و ثبت‌نام: تلگرام | واتس‌اپ تلفن: ۰۹۰۵۱۶۲۰۵۶۱ «خانه هنر مولیان» نشانی: تهران. شهرآرا. پاتریس‌لومومبا. تقاطع شادی و امین. پلاک ۲۷

. پرسه گرافی شیراز . camera: s24  Iso 100 f/1.8 . @kamranheidari