هایا یوگا

هرچند که توی حال و هوای این روزها دست و دلمون به هیچ تبلیغ کردنی نمیره اما دیدم جایی که میخوام تبلیغ کنم مکانیه برای آرامش و حس رهایی شما عزیزان از غم‌ها و نگرانی‌ها... مکانیه برای آگاهی و بالا بردن سطح هوشیاری. شاید بیشتر از هر زمان دیگه ای لازمه که این روزها آگاهانه تر و هوشیارتر و هایاتر زندگی کنیم. 🕉 سالن جدید یوگا اُم، فضایی بزرگ، دلباز، خوش انرژی، زیبا و سرشار از احساس آرامش برای حضور شما عزیزان با آرزوی سلامت تن ، آرامش ذهن و قلبی پر از عشق برای شما عزیزان. 📍آدرس: سنندج، ابتدای شهرک وحدت، برِ خیابان اصلی (خیابان بانتا)، بالای فروشگاه بابان، طبقه دوم (طبقه L)، باشگاه یوگا OM @HayaYoga

در زمان‌های بحرانی، انسان بیش از هر چیز مستعدِ انتظار می‌شود. انتظارِ یک اتفاق، انتظارِ یک شوک، انتظارِ چیزی که از بیرون بیاید و آن‌چه را درونِ ما حل‌نشده مانده، حل کند. در زبان راهِ چهارم، انتظار یکی از شکل‌های خواب است. خوابی فعال، پر از تصویر و خیال، اما همچنان خواب. انسانِ خواب فکر می‌کند کاری در حال انجام است، در حالی‌که فقط واکنش نشان می‌دهد. ذهنش آینده می‌سازد، بدنش منجمد می‌ماند، و آگاهی‌اش به تعویق می‌افتد. گورجیف می‌گوید: تا زمانی که انسان خودش تغییر نکند، شرایط فقط «عوض» می‌شوند، نه این‌که دگرگون شوند. و شرایطِ عوض‌شده با انسانِ ناآگاه، دوباره همان نتایج قدیمی را تولید می‌کنند. بیداری، صبرِ منفعلانه نیست. بیداری یعنی دیدنِ آن‌چه هست، نه آن‌چه دوست داریم اتفاق بیفتد. دیدنِ ترس، دیدنِ خشم، دیدنِ میل به سپردنِ مسئولیتِ زندگی به نیروهای بیرونی. اگر چیزی قرار است تغییر کند، باید از جایی شروع شود که بیشترین مقاومت را دارد— از خودِ ما. انتظار می‌گوید: «بعداً». آگاهی می‌گوید: «الان». و این تفاوتِ کوچک، مرزِ میانِ تکرار و تحول است. @HayaYoga

سال نو می‌آید با همان آسمان، همان زمین، اما با فرصتی تازه برای جورِ دیگر دیدن. نه قرار است همه‌چیز ناگهان درست شود، نه ما یک‌شبه تبدیل به آدمِ دیگری می‌شویم. کافی‌ست کمی مهربان‌تر ببینیم، کمی آرام‌تر نفس بکشیم، و کمتر با خودمان بجنگیم. آرزو می‌کنم سال پیشِ رو سالِ آشتی باشد؛ با تن، با دل، با زندگی‌ای که همین حالا در جریان است. سال نو مبارک با امیدِ لحظه‌هایی واقعی، نه کامل، اما زنده. @HayaYoga

یادآوریِ خود مردم مدام دربارهٔ یادآوریِ خود فکر می‌کنند، اما آن را انجام نمی‌دهند. لازم است هر روز زنجیرهٔ تداعی‌های خودکار متوقف شود. این کار می‌تواند از طریق «توقفِ درونی» انجام گیرد—یعنی متوقف‌کردنِ همه‌چیز، همهٔ افکار و مانند این‌ها. این آغازِ یادآوریِ خود است. اما مردم، همان‌طور که می‌گویم، فقط به یادآوریِ خود فکر می‌کنند و هرگز آن را انجام نمی‌دهند. برای یادآوریِ خود، انسان باید همه‌چیز را متوقف کند و خود را به سکوتی کامل و از دست‌دادنِ کاملِ احساسِ معمولِ «خود» بالا بکشد. این کار اندکی زمان می‌برد. اما بیشترِ مردم حتی یک دقیقه هم نمی‌توانند برای این کار کنار بگذارند، زیرا بردهٔ ماشینِ خود هستند؛ به همین دلیل به جریانِ بی‌وقفه و بی‌فایدهٔ افکارِ مکانیکی، عواطفِ منفی، حساب‌وکتاب‌های شخصی و مانند این‌ها بسته و چسبیده‌اند. این واقعاً تأسف‌برانگیز است، به‌ویژه امروز که هیپنوتیزمِ بیرونیِ زندگی آن‌قدر نیرومند است که مردم حتی به این فکر می‌افتند که جنگ همه‌چیز را بهتر خواهد کرد، و با این حال، به خود نخستین شوکِ آگاهانه را نمی‌دهند. کمک فقط در نتیجهٔ این شوک می‌تواند به انسان برسد. این کمک نمی‌تواند در سیلابِ افکارِ شخصی، گرفتاری‌ها و عواطفِ او به او برسد. کمکی که از سوی مراکزِ عالی می‌آید، نمی‌تواند به حالتِ دومِ آگاهی برسد؛ فقط تا حالتِ سومِ آگاهی می‌تواند راه پیدا کند. امروز، زمانی که بسیاری از مردم توسط جنگ هیپنوتیزم شده‌اند، نیروی بیشتری نسبت به زمان‌های دیگر در جهان در دسترس است برای کسانی که آن را می‌جویند—اگر فقط بتوانند با آن تماس پیدا کنند. اما این نیرو از طریق تفکرِ تداعی‌گرانه لمس‌پذیر نیست؛ تفکری که انسان را در همان سطح نگه می‌دارد، گویی بارها و بارها می‌گوید: «باید بپرم»، بی‌آن‌که بفهمد اگر می‌خواهد به سطحی بالاتر برسد، باید واقعاً بپرد. گفتنِ این‌که «باید خودم را به یاد بیاورم» فایده‌ای ندارد. شما باید واقعاً خودتان را به یاد بیاورید. برگرفته از آموزه های راه چهارم @HayaYoga

تولد، حاصلِ سرنوشت است، نه تصادف. اما سرنوشت به معنای جبر و اجبار نیست، بلکه مجموعه‌ای از شرایط است که انسان در آن‌ها زاده می‌شود: خانواده، بدن، روان، محیط، کمبودها، استعدادها، زمانه و فرهنگ. این‌ها نه پاداش‌اند و نه مجازات؛ مواد خامِ کارِ انسان بر روی خود هستند. هر انسان در شرایطی متولد می‌شود که دقیقاً می‌تواند میدانِ کارِ درونیِ او باشد. زندگی به‌گونه‌ای سامان یافته که معنا از دلِ خودِ زندگی به‌تنهایی پیدا نمی‌شود؛ معنا تنها زمانی آشکار می‌شود که انسان وظیفهٔ درونیِ خود را در همین شرایط تشخیص دهد. نه با رؤیایِ شرایط بهتر، نه با مقایسهٔ خود با دیگران، و نه با فرار از آن‌چه هست. سرنوشت، میدان را تعیین می‌کند؛ اما این‌که انسان در این میدان بیدار شود یا بخوابد، مسئولیت را بپذیرد یا قربانی بماند، کار کند یا شکایت کند، به انتخابِ خودِ او بستگی دارد. به دنیا آمدن در فقر دشواری‌های خود را دارد، و به دنیا آمدن در رفاه نیز دشواری‌های خاصِ خود را. هیچ‌یک آسان‌تر یا معنابخش‌تر نیست، مگر آن‌که انسان آن را به میدانِ آگاهی تبدیل کند. سرنوشت می‌گوید: «اینجا ایستاده‌ای.» اما معنا فقط زمانی زاده می‌شود که انسان از همین‌جا، کار را آغاز کند. @HayaYoga

تولد، حاصلِ سرنوشت است، نه تصادف. @HayaYoga

کارما–یوگا علمِ عمل همراه با عدمِ همذات‌پنداری است. این عبارت باید توسط همه به خاطر سپرده شود. نباید آن را به «علمِ عمل بدون همذات‌پنداری» تغییر داد. جوهرِ ایدهٔ کارما–یوگا در این است که با امور ناخوشایند همان‌گونه روبه‌رو شویم که با امور خوشایند روبه‌رو می‌شویم. یعنی در تمرینِ کارما–یوگا، انسان همواره در پیِ گریز از امور ناخوشایند نیست، آن‌گونه که مردم معمولاً هستند. زندگی باید با عدمِ همذات‌پنداری مواجه شود. وقتی این امکان فراهم می‌شود، زندگی به معلمِ انسان تبدیل می‌گردد؛ و در هیچ معنای دیگری زندگی نمی‌تواند معلم باشد. زیرا زندگی، اگر همان‌گونه که هست گرفته شود، بی‌معناست؛ اما اگر به‌صورت یک تمرین گرفته شود، به معلم تبدیل می‌شود. این خودِ زندگی نیست که معلم است، بلکه نسبتِ انسان با زندگی از طریق عدمِ همذات‌پنداری است که آن را به معلم بدل می‌کند. هیچ چیز به اندازهٔ این تمرین—یعنی گرفتنِ امور ناخوشایندِ زندگی به‌عنوان تمرین—نمی‌تواند «بودن» را دگرگون کند. و هر چیزی که مستقیماً بر بودن اثر بگذارد، در همان حال نیروی ما را افزایش می‌دهد. #موریس_نیکول #HayaYoga

بیشتر مردمان برگ ریزانند، بر خاک می نشینند، دمی با باد به هوا می روند، رقص کنان چرخی میزنند و چون باد فرو نشست باز به زمین می افتد. اما اندکی چون اختران دور دست اند که باد و باران به حریم آنان راه ندارد. آنان مقدر خویش را می پیمایند و راه راهنما در طینت آنان است. کتاب سیذارتا #هرمان_هسه @HayaYoga

«می‌خواهم یک یا دو نکتهٔ دیگر دربارهٔ عواطف منفی اضافه کنم. آن‌ها بسیار نیرومندند و می‌توانند همه را آلوده کنند. این یکی از دلایلی است که چرا عواطف منفی تا این حد فراگیرند و چرا مردم دوست دارند منفی باشند؛ زیرا در این حالت می‌توانند به‌سادگی به همه آسیب بزنند. یک گفتهٔ بسیار سخت وجود دارد، و آن این است که اگر منفی هستید، همیشه تقصیر خودِ شماست. درکِ این نکته دشوار است، زیرا تقریباً همیشه چنین به نظر می‌رسد که تقصیر طرف مقابل است. همچنین یادآوری می‌کنم که ویژگیِ خاصِ عواطف منفی این است که خودبه‌خود ادامه پیدا می‌کنند و حتی مدت‌ها پس از آن‌که علتِ اولیه از میان رفته است، پیوسته عواطف منفیِ تازه‌ای تولید می‌کنند. افزون بر این، آن‌ها مقدار عظیمی انرژی مصرف می‌کنند و آن را به‌طور کاملاً بیهوده هدر می‌دهند، تا جایی که افراد اغلب در نتیجهٔ آن بیمار می‌شوند. و در نهایت، اگر کسی، هم عواطف منفیِ پررنگ داشته باشد و هم اندیشیدنِ منفی، در وضعیت بسیار خطرناکی قرار گرفته است. اگر انسانی بر ادراکِ مرکزِ عاطفیِ خود کار کند، خواهد دید که تمام زندگی‌اش معنای تازه‌ای به خود می‌گیرد و لحظاتی از بیداری را تجربه خواهد کرد که هرگز آن‌ها را فراموش نمی‌کند، و روزنه‌ای از این را خواهد دید که اگر مرکزِ عاطفی به‌درستی کار کند، چه معنایی می‌تواند داشته باشد. اما او به‌تنهایی نمی‌تواند به این کار دست بزند. این امر تنها از طریق نیرویی نو، ایده‌هایی نو، و شیوه‌ای تازه برای نگریستن به خود ممکن می‌شود، به‌ویژه یادآوریِ خود. #موریس_نیکول @HayaYoga

یلدا بلندترین شبِ سال است، اما مهم‌تر از طولِ شب کیفیتِ حضورِ ماست. یلدا تمرینِ ظریفِ «یادآوریِ خود» است: این‌که میانِ حرف‌ها، خنده‌ها، شلوغیِ سفره ناگهان به خودت برگردی و یک لحظه واقعاً اینجا باشی. نه با خیال، نه با عجله، نه با نقش. فقط یک لحظه حضور. همین یک لحظه گاهی از هزار آرزو واقعی‌تر است. یلدا مبارک به آن‌هایی که فقط از تاریکی عبور نمی‌کنند، بلکه آن را به آگاهی تبدیل می‌کنند. 🕯️ @HayaYoga

🍀 کلاس‌های خصوصی یوگا آنلاین کلاس خصوصی یوگا، فرصتی است برای آن‌که هر یک از شما تمرین‌هایی دریافت کنید که دقیقاً مطابق با نیازها، توانایی‌ها و محدودیت‌های بدنی‌تان طراحی شده باشد. در این شیوه، روند پیشرفت شما به‌صورت فردی ارزیابی می‌شود و تمرین‌ها به‌گونه‌ای انتخاب می‌گردد که کیفیت حرکت، تنفس، انعطاف‌پذیری و تمرکز ذهنی‌تان در کوتاه‌ترین زمان و با بیشترین دقت بهبود پیدا کند. در کلاس خصوصی، توجه مربی به‌طور کامل بر روی شماست؛ بنابراین هر اشتباه کوچک در اجرا اصلاح می‌شود، هر بخش از بدن که به تقویت یا رهایی بیشتری نیاز دارد شناسایی می‌گردد، و مسیر تمرین، گام‌به‌گام مطابق با اهداف شخصی‌تان تنظیم می‌شود. این ویژگی‌ها باعث می‌شود تجربهٔ یوگا برای شما مؤثرتر، ایمن‌تر و عمیق‌تر باشد. 🍀 کلاس‌های خصوصی یوگا به‌صورت آنلاین و بدون محدودیت جغرافیایی. در صورت تمایل به دریافت تمرین‌های اختصاصی و برنامه‌ریزی‌شده، می‌توانید برای هماهنگی و اطلاعات بیشتر به آیدی زیر پیام دهید: @anb_108 🪷🕉🪷 @HayaYoga

♦️ برنامه کلاس‌های آنلاین یوگا: (بانوان) 🔸 مربی: ئاترو بیگی 🍀روزهای شنبه و چهارشنبه: مقدماتی: عصر: ساعت ۱۶ ال ۱۷ متوسطه: عصر: ساعت ۱۷:۳۰ الی ۱۸:۳۰ 🔸 به صورت آنلاین در برنامه گوگل میت 🔸هزینه هر ترم (۸ جلسه): ۹۰۰،۰۰۰ تومان اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام، تماس با آیدی: 👇🏻👇🏻👇🏻 @anb_108 🌹🌹🌹 @HayaYoga 🍀🙏🏻🕉

هر کس از طریق مجموعهٔ واکنش‌هایی که نسبت به دریافت‌ها—یعنی نسبت به زندگی—در خود دارد هدایت می‌شود؛ چه انقلابی باشد، چه محافظه‌کار، چه در معنای معمول «خوب» باشد، چه «بد». و این واکنش‌ها همان زندگیِ اوست. بشریت از این جهت مکانیکی است. انسان در درون خود مجموعه‌ای از واکنش‌ها را شکل داده که آن‌ها را خودِ حقیقی‌اش می‌پندارد و تجربه‌های زندگی‌اش نتیجهٔ همین واکنش‌هاست. موریس نیکول @HayaYoga

اگر شما افراد نامناسب را جذب میکنید به این دلیل است که بخشی از وجود شما به آنها نیاز دارد آن بخش را درمان کنید تا جذب اینگونه افراد متوقف شود. اگر نمی توانید اعصابتان را کنترل کنید جهان هستی افرادی را سر راه شما قرار می دهد که بیشتر شما را عصبانی کنند تا بالاخره کنترل کردن آن را یاد بگیرید. اگر نمیتوانید خودتان را دوست داشته باشید جهان هستی افرادی را جذب شما میکند که دوستتان ندارند تا متوجه شوید که شما قبل از هر چیزی به عشق خود نیاز دارید نه دیگران. اگر برای خودتان به اندازه کافی ارزش قائل نباشید نظم جهان هستی کسانی را در مسیر شما قرار میدهد که شما را کوچک و حقیر بشمارند تا زمانی که به ارزش خویش واقف شوید. اگر گذشت کردن و بخشش برای شما کاری دشوار است جهان هستی افرادی را به زندگی شما می آورد تا بالاخره این را متوجه شوید که کینه تنها بار شما را سنگین تر میکند و بخشش امری ضروری است با هر یک نفری که می بخشید قسمتی از وجود خود را شفا می دهید. اگر به هر دلیلی هوشیار نباشید یا اصطلاحاً در خواب خرگوشی باشید افرادی سر راهتان قرار میگیرند تا با دروغهایشان باعث بیداری و هوشیاری شما شوند تا یاد بگیرید که نباید به هیچ کس جز خودتان بیش از اندازه اعتماد کنید. هیچ چیز اتفاقی نیست، جهان هستی انعکاسی از درون خود شماست. هر اتفاقی که برای شما میافتد خواهان فهماندن درسی به شماست هر انسان یک آموزگار است و اگر درستان را نگیرید و تغییر نکنید این درس از طریق آموزگاران دیگری برایتان تکرار خواهد شد. همه چیز در راستای رشد و تکامل خود شما اتفاق می افتد. @HayaYoga

هميشه در ابتدا تاريك است. ذهن فكر می كند؛ (ما را وا می دارد كه باور كنيم) كه اين تاريكی ابدی است. اما بدن می تواند نور را حس كند و اگر اجازه يابد در امتداد آن نور رشد می كند. اين است طبيعت... اين است يوگا... @HayaYoga

🪷پراتیاهارا: بازگشتِ حواس به درون در زندگی روزمره، ذهن ما مدام با صداها، تصاویر، اعلان‌ها، و گفت‌وگوهای ذهنی درگیر است. سیستم عصبی در حالت تحریک دائمی قرار دارد، و همین وضعیت، خستگی روانی و اضطراب مزمن ایجاد می‌کند. تمرین پراتیاهارا یعنی تمرینِ «قطع ارتباط موقّت» با این سیلابِ اطلاعات، تا ذهن فرصتی برای بازسازی و تعادل پیدا کند. در تمرین، وقتی چشمانت را می‌بندی و به تنفس گوش می‌دهی، در واقع درِ ذهن را به‌روی حواس بیرونی می‌بندی و آن‌ها را به درون بازمی‌گردانی. در این حالت، انرژی‌ای که همیشه صرفِ دیدن، شنیدن، و واکنش نشان دادن می‌شد، به‌سوی درون می‌چرخد و تبدیل به تمرکز و وضوح ذهنی می‌شود. از دید عصب‌زیست‌شناسی نیز، این فرآیند موجب کاهش فعالیت قشر حسی مغز و افزایش عملکرد قشر پیش‌پیشانی (ناحیهٔ آگاهی و تصمیم‌گیری) می‌گردد. به همین دلیل است که مدیتیشن پس از پراتیاهارا عمیق‌تر می‌شود، چون ذهن دیگر درگیر محرک‌های بیرونی نیست. پراتیاهارا به معنای بی‌تفاوتی به دنیا نیست؛ یعنی توانایی انتخاب اینکه چه چیزی را به درون ذهن راه دهی، در جهانی که سرشار از صداست، این توانایی یعنی آزادی. @HayaYoga

در یوگا گفته می‌شود که ذهن، همچون دریاچه‌ای‌ست که امواج آن از تماس با جهان بیرون برمی‌خیزد. هرچه محرک‌های بیرونی بیشتر شوند، آب ذهن ناآرام‌تر می‌شود. پراتیاهارا مرحله‌ای‌ست که در آن می‌آموزیم حواس را از بیرون جمع کنیم و به سوی درون بازگردانیم. ادامه 👇👇👇 @HayaYoga