B È L L E

اولین باری که ویدیوی طوفان از پنجرهٔ یك فانوس دریایی رو تماشا می‌کردم، تنها چند هفته پیش از این بود که خوابمون رو ببینه در حالی که از بالای برج نگهبانی یک فانوس دریایی کنار هم جزر و مد رو تماشا می‌کردیم. یحتمل حوالی ماه کامل. این روزها هر از چندگاهی زندگی تو یك فانوس دریایی به خاطرم می‌رسه، میان آخرالزمان اما هنوز پابرجا.

هوا زیادی برای عکس پروفایل قبلی چنل گرم شده بود.

کاش مثل موقعی که وبلاگ داشتم میتونستم اهنگ بزارم برای صفحه‌م هرکی میاد تو این براش پخش شه بعد حباب بپاشه از بالای صفحه دستتون بخوره‌روش قلب پخش شه

I feel like a teenager. As naive, as insecure, as rootless and route-less, A total brain-wreck of a weirdo, I even sometimes cry looking at the mirror. As I desperately seek his approval, I realize that I must still be a teenager.

Soldiers crawl the city, The river, the town, the village, The bedroom, our kitchen. They eat everything. Or burn it. They kill what they cannot take. They rape. What they cannot kill they take. Rumors fall like rain. Like bombs. Like mother and father tears swallowed for restless peace. Like sunset slanting toward a moonless midnight. Like a seed fallen where there is no chance of trees or anyplace for birds to live. -a poem not written by me.

my heart begs me to write, but how do you write a poem in a time of war?

Why Do People Love You? این بهتون می‌گه چرا مردم عاشق شما هستن.

Somedays I’m the ocean. Some days I’m the ship. Tonight I’m the lighthouse: at the edge, alone, and burning. -Vasiliki

سخت و سرد و تلخ و دورم.

with birthdays, i generally mourn after what’s gone instead of celebrating what’s to come it seems.