3imar سیمار

‌‌رئیس‌جمهور یا تدارکاتچی!؟ #رحیم_قمیشی یک رئیس‌جمهور واقعی می‌تواند صادقانه، صریح و شجاعانه به مردم گزارش بدهد، چه کسانی نمی‌گذارند کار بکند. آنها که نمی‌گذارند کار کند را با صراحت تهدید کند. یک رئیس‌جمهور می‌تواند استعفا بدهد!... یک رئیس‌جمهور توانا، اولین توصیه‌نامه از مقامات کشور که رسید را رسانه‌ای می‌کند، مردم ببینید نمی‌گذارند کار کنم. وزیر می‌خواهند تحمیل کنند، استاندار تحمیل می‌کنند، مردم! من با داشتن شما قوی هستم و به هیچکدام از این توصیه‌ها عمل نمی‌کنم. یک رئیس‌جمهور شایسته، اعلام می‌کند این دفتر رسیدگی به مشکلات مردم. از مردم می‌خواهد پس از انتخابش به خانه نروند، منتظر باشند موقعش به کمکش بشتابند! یک رئیس جمهور خوب، همان اول می‌گوید من جانم بی‌ارزش است، برایم مهم نیست کشته شوم، یا دستگیر، ترور یا سلب صلاحیت. ایران پر از استعدادهاست. و محکم قدم‌هایش را برمی‌دارد. یک رئیس جمهور  متکی به آرای مردم هیچ‌کاره نیست! اگر مردم‌دار بماند، اگر برنامه‌هایش را گفته باشد و عقب ننشیند. ما تا حال رئیس جمهور خوب نداشته‌ایم. کمی بد و کمی بدتر بوده‌اند، اما خوب نه! راستش را بگوییم؛ در همین دو هفته‌ای که رئیس‌جمهور نداریم، اوضاع بهتر از قبل شده! نه تهدید جدیدی، نه افزایش قیمت مهمی، نه تنشی، نه درگیری‌ای. نه اینکه وضع خوب شده باشد، اما دیگر بدتر نشده. معجزه هم نیست. اتفاق هم نیست. وقتی امکانِ آمدن داوطلبان ریاست جمهوری شایسته، در همین سیستم پراشکال هم نیست، نبودنش خیلی بهتر از بودنش است. وقتی هر کس به قدرت رسید مهمتر برایش اجرای دستورات بالاست. وقتی همه آنها که تایید می‌شوند مردم را نامحرم و غیرخودی می‌دانند. برویم رأی بدهیم که چه بشود؟ مگر آقای خاتمی یکبار تهدید به استعفا کرد؟ اگر هم کرده به مردم گفت!؟ روحانی چطور؟ احمدی‌نژاد چه؟ همه مصالح خودشان برایشان مهمتر بوده مصالح نظام برایشان خیلی بااهمیت‌تر بوده تا مصالح مردم فقیر و کشور. تا مصالح رأی دهندگانشان! خودمان را گول نزنیم. اگر کسی پیدا شود پای کار بایستد شجاع باشد و راست بگوید و تایید شود شاید مردم رأی بدهند اما احتمال چنین اتفاقی کمتر از صفر درصد است. پس به انتخابات نمی‌شود دل بست! #اجتماعی #سیاسی #انتقادات @simar50 #هیچکاره #تدارکاتچی #یاشار_سلطانی

... **‌‌علیه ارتجاعِ مشدواپس‎‌گرایی با همه شئون و در هیئتی کامل آماده قدرت‌نمایی استست** #پیام_فضلی‌نژاد #ارتجاع_مشدد می‌خواهد تمام نیروی دین و سنت را چون کالایی، خرجِ قدرت‌یابی خود ‌کند در سیاست ارتجاع باید به همه سنت‌ها، آیین‌ها و هویت‌ها، نگاهی «تجاری» داشت و از نیروی سرشار آن‌ها برای تأمین منافع شخصی و سیاسی بهره گرفت گویا تعمدی در کار است تا کم‌مایه‌ترین و فرصت‌طلب‌ترین چهره‌ها به عنوان سردمداران #جریان_اسلامی در درون انقلاب شناخته شوند: افرادی ساختگی، نامطمئن و جاه‌طلب که مأموریت و کارکردی جز سرکوب انگیزه‌های خردورزانه ندارند. دو لبهٔ تیز تیغِ #ارتجاع و #فرصت‌طلبی، برآیند جدیدی از وضع ایران امروز را به دست می‌دهد. #جناح_تحجر برای دستیابی به اهداف خود، از عمد به آشوب‌های سازمان‌یافته فکری، سیاسی و فرهنگی دامن می‌زند. شباهت‌های خانوادگی فرصت‌طلبان و مرتجعان کم نیست: آن‌ها میل شدیدی به #بی‌معناسازی از همه‌چیز دارند تا جایی که در نهایت، مردم نسبت به همه مفاهیم متعالی، احساس بیگانگی و سرخوردگی کنند و بلکه نفرت‌زده شوند. در این روند است که سنت‌های فکری، میراث ایرانی و تراث دینی، همه مستعد #بهره‌کشی هستند و مرتجعان در کمین آن‌ها نشسته‌اند. به رغم آنکه ادعای اصالت‌مندی و هویت‌گراییِ این نیروها‌، گوش فلک را کر کرده‌ است، تنک مایه، سبک رفتار و بی‌ریشه هستند و برخلاف سنت‌گرایی سترگ، «هرهری مذهب» هستند. واپس‌گرایی، وقتی تبدیل به یک پروژه گفتمانی برای کسب «قدرت سیاسی» در #حکومت یا جامعه می‌شود، از همه روش‌های سودجویانه برای تأمین اقتدار خود وام می‌گیرد. فرصت‌طلبان برای یک کار همیشه آمادگی دارند: خون هر تفکری را تا انتها برای دستیابی به منافع و مأموریت خود بمکند و تفاله آن را در حالی که از هر ارزشی تخلیه شده، تحویل جامعه دهند. در این ترکیب خطرناک، نخبه‌کشی نیز همزاد جدیدی یافته است: نخبه‌فروشی. همان‌گونه که در طول تاریخ، مرتجعان #نخبه‌کشی کرده‌اند، در دوره ما هم فرصت‌طلبان #نخبه‌فروشی می‌کنند و مشغول ساختن یک ویترین تقلبی برای پنهان کردن شالوده واقعی خود هستند. این #نخبگان_نمایشی وقتی به میدان می‌آیند که نیاز به استدلال‌های ظاهرفریب و ساختگی و هم‌چنین، ضرورت تحسین‌پذیرکردن اعمال شرم‌آور و نفرت‌انگیز پدید آمده باشد. #مجله_نقد_اندیشه @simar50