3imar سیمار

... زنده باد پادشاه ‍ تصویری که کاخ سفید اخیرا از ترامپ با تاج پادشاهی و شعار «زنده باد پادشاه» منتشر کرده، سر و صدای زیادی به پا کرده است. خیلی‌ها از این تصویر نتیجه گرفته‌اند که ترامپ یک دیکتاتور است ،که البته شاید حرف چندان نادرستی هم نباشد. من موقعی که این تصویر را دیدم یاد فیلم قدیمی آبل فرارا افتادم، فیلمی به اسم «پادشاه نیویورک» که درباره مردی است که در نیویورک متهم به فساد شده اما پس از آزادی از زندان به ثروتمندترین مرد شهر تبدیل می‌شود و یک بیمارستان چند ده میلیون دلاری در فقیرترین محله شهر برای فقرا می‌سازد. درست عین ترامپ که در نیویورک (شهری که بیشترین دشمنانش در آن اقامت دارند) به انواع مفاسد متهم شد و حالا که از بند همه این اتهامات رهیده و به قدرت رسیده در اولین «حرکت مردمی‌اش» عوارض بر ترافیک در نیویورک را که به نظرش فشاری بر توده‌های فقیر جامعه بوده لغو کرده است. شباهت بین ضد قهرمان فیلم بیست و پنج سال پیش آبل فرارا به شخصیت ترامپ انکارناپذیر است. شاید هم این تصویر اشاره ای است طعنه آمیز از سوی ترامپ به شماره‌ای از مجله تایم در هفت سال پیش که در سال اول ریاست‌جمهوری‌اش وی را در هیبت یک پادشاه نشان داده بود ؛ مجله‌ای که ترامپ آن را همیشه پایگاه دشمنان خونی‌اش می‌دانسته‌ است. باری به اینها کاری ندارم چون به نظرم مسئله‌ی داخلی آمریکایی‌هاست. آنچه که به ما مربوط می‌شود چالش سخت و مهلکی‌ست که جمهوری اسلامی با آن به زودی روبرو خواهد شد.سران جمهوری اسلامی که در این چهل و چند سال گذشته همیشه با یک آمریکای دموکرات و با روئسای جمهور مبادی آداب دیپلماتیک و رفتارهای قابل پیش‌بینی و عموما محافظه کارانه‌اش روبرو بوده‌اند حالا باید با یک رئیس جمهور کاملا متفاوت ،جسور و بی‌پروا روبرو شوند که با آن «دیپلمات‌های اتوکشیده و اودکلن‌زده غربی» که جمهوری اسلامی همیشه، راهِ سر و کله‌زدن و سرِ کار گذاشتن آنها را بلد بوده از زمین تا آسمان فرق دارد. حتی این ترامپ با ترامپ هشت سال پیش هم متفاوت است. او در همین یکی دو هفته‌ای که سر کار آمده نشان داده که توپش خیلی پر زور است (اخراج پناهندگان غیرقانونی،لغو کمک های خارجی امریکا، نزدیکی حیرت‌آور به روسیه به بهای رنجاندن اروپایی ها و گذاشتن اوکراین در سینی طلا و تقدیم آن به پوتین و ....) خلاصه بعید می‌دانم راهکارهای قدیمی جمهوری اسلامی برای بقا، بتواند در برابر این «اتو کشیده‌ی ادکلن‌زده»، تازه که به هیچ قاعده‌ی دموکراتیکی هم پایبند نیست و پیامش را هم خیلی روشن داده است ؛ یا امضای تکه کاغذ(تسلیم) یا بمباران شدید جواب بدهد. #بیژن_اشتری @simar50

خنجر روسی سید هاشم فیروزی روس‌ها از آنجایی که هیچگاه از هیچکدام از مولفات واقعی قدرت همچون: قدرت اقتصادی قدرت اجتماعی قدرت سیاسی قدرت تکنولوژیکی و قدرت فرهنگی-رسانه‌ای برخوردار نبودند، نگاهشان به هم‌پیمان‌های ایدئولوژیک تنها کارتی برای بازی، مذاکره و گرفتن امتیاز از آمریکا بوده است! (قدرت نظامی برآمده از سرقت‌های اطلاعاتی به تنهایی هیچگاه ارزش‌افزوده خاصی برای روس‌ها تولید نکرد.) باید کمی بیشتر منتظر ماند، آیا روس‌ها همپیمان‌های غرب‌ستیز خود در ایران را بر سر اوکراین معامله خواهند کرد؟ عقل سلیم حکم می‌کند در حضور عربستان و آمریکا اگر روسیه قرار باشد امتیازی بدهد، حتما یک‌پای آن ایران است! بقدری سرعت ساعت شنی سرنوشت ایران شدت یافته که ظرف چندهفته و چندماه آینده همه چیز روشن خواهد شد! در نهایت اگر چنین شد یک مسئله داغ بزرگی بر دل ایران خواهد گذاشت: چندی پیش جریان واپسگرای ضدغرب منافع ایران را بپای دشمن اوکراین ذبح کرد آنهم از قفا!