3imar سیمار

‌‌.... باید شاشید به هرچه درست است.! بچه که بودم آواره‌ترین آدم‌های زمین را در خانه خودشان دیدم. همسایه‌ای داشتیم که پدر و مادر معتاد بودند و سه بچه، در تمام روز و شب در خانه خودشان بی‌صاحب و آواره بودند. کسی حواسش بهشان نبود، کسی پیِ این نبود شام و ناهار چه می‌خورند، یا آیا اصلا مدرسه می‌روند؟ اگر می‌روند درس می‌خوانند؟ نمره‌هاشان چند می‌شود؟ اصلا کلاس چندند؟! گاهی بچه‌ها را می‌دیدیم که ساعت یازده شب، نشسته‌اند توی کوچه، روی پله‌ی جلوی خانه و نان و پنیری، نان و خیاری، چیزکی میخورند. همین‌طوری بی‌خودی، در امتداد آوارگی‌هاشان بین کوچه و خانه در رفت‌وآمد بودند؛ و پدر و مادر در آن زمان کجا بودند؟ در چرت خماری یا نشئگی. این ماند تا برادر اولی بزرگ شد و پشت لبش کمی سبز شد و با زنی ریخت روی هم. این "ریخت روی هم" عبارت اهل محل بود. "پسر فلانی با یه زنه ریخته روی هم!" زن میانسال بود و کمی چاق. صدای نسبتا بَمی داشت و "یه‌چیزیش می‌شد". این هم مال اهل محل بود؛ معتقد بودند زنی که دهه‌ی سوم عمرش را رد کرده باشد، یک‌باره بساطش را آورده باشد و بی‌‌رسمِ شرعی در خانه پسر اطراق کرده باشد، یک چیزیش می‌شود. اما حضور این زن، پایان بی‌سامانیِ بچه‌ها بود؛ برای پدر و مادر معتاد اتاقک آن طرف حیاط را آماده کرد و تبعیدشان کرد به دنیای هپروتیِ خودشان. تا چند روز می‌دیدیم که بقیه‌ی خانه را می‌روبد و می‌تکاند و می‌شوید. لباس‌های بچه‌ها را نونوار می‌کرد، برایشان غذا می‌پخت، و گاهی سرش را از لای در می‌آورد بیرون و بچه‌ها را که حالا صورتشان گل انداخته بود از سیری و بازی، صدا می‌کرد‌ که "بدویین، سندباد شروع شد"! اگر مرزی باشد بین بی‌صاحب و صاحب‌مند، این زن همان مرز بود. پسرِ بزرگ کم‌کم خواند برای کنکور، رفت سرِ کار، شد بابای خواهر و برادرش. دنیای خانه داشت رنگ می‌گرفت که مامورها آمدند. "کثافت‌کاری هم حدی داشت"؛ این را اهل محل گفته بودند. زن را بردند و دفتر ورق خورد تا خطِ اولِ صفحه‌ی اول؛ تا دربدریِ مزمنی که انگار سرنوشت بچه‌ها بود. حالا کالسکه دوباره کدو شده بود. دنیای کور محله‌ی ما، نمی‌توانست بی‌جوازیِ انسانی و اهلیِ زیر سقف آن خانه را هضم کند و آن را "نجیب" ندانسته بود. زن رفت، بچه‌ها برگشتند به ویلانی و منقل پدر و مادر کوچ کرد به گُلِ وسط قالی. یک بند انگشت گودی نشست زیر چشم بچه‌ها تا چیزی غلط نباشد! من در تمام عمر، در تمام این سالها، هربار که خاطره‌ی سرگردان‌ترین آدم‌های زمین را مرور میکنم، با خودم می‌گویم باید شاشید به هرچه درست است؛ با این تعریف! #سودابه_فرضی‌پور @simar50 #داستانک #روایت_اجتماعی #جامعه_شناختی

... چرخه معیوب #رحیم_قمیشی از دانشمندان ایران است. می‌پرسد می‌دانی تولید هر کیلووات ساعت برق در ایران چقدر هزینه دارد؟ معلوم است که نمی‌دانم. می‌پرسد می‌دانی تولید انرژی برق از هسته اتم هزینه‌اش چند برابر متوسط تولید برق به روش های دیگر است؟ نمی‌دانم. می‌پرسد هزینه احداث یک نیروگاه اتمی چه؟ آن را که باید بدانی! نمی‌دانم. می‌دانی بجای یک نیروگاه اتمی، چند نیروگاه بزرگ برقی دیگر می‌شود ساخت؟ نمی‌دانم. معلوم است او باید عصبانی شود! - ذخایر اورانیوم در کشور ما چقدر است؟ - نمی‌دانم - معادن اورانیوم در کشور ما چقدر خلوص دارند و با چه عیاری؟ - نمی‌دانم - آیا اگر ده نیروگاه اتمی دیگر (به گفته مقامات) نصب و بهره‌برداری شود، معادن ما توان تغذیه نیمی از آنها را دارند؟ - نمی‌دانم - و اگر نداشته باشند ما با آن نیروگاه‌ها چه‌کار می‌خواهیم بکنیم؟ - نمی‌دانم می‌پرسد اگر اتفاقی برای یکی از نیروگاه‌های اتمی بیفتد می‌دانی چه فاجعه‌ای به بار می‌آید؟ نمی‌دانم، از فکر کردن به آن هم می‌ترسم! - آیا ما تکنولوژی لازم را برای چنین مواقعی داریم؟ - نمی‌دانم - نیروگاه‌های هسته‌ای باید ۹۵ درصد اورانیوم باقیمانده که ضایعات هستند را چکار کنند؟ - نمی‌دانم می‌دانی آثار محیط زیستی دفن آن‌ها تا چند صد سال باقیست؟ - نمی‌دانم. ادامه می‌دهد و من دیگر گوش‌هایم فقط سوت می‌کشند. نمی‌توانند بشنوند. آنچه که دانشمندان می‌دانند و مقامات به روی خودشان نمی‌آورند... موقع خداحافظی است و مهمترین پرسش او؛ می‌دانی کشور ما چقدر زمینه مناسب برای تولید انرژی‌های پاک آفتابی، بادی و آبی دارد؟ می‌دانی چقدر در زمینه‌ سرمایه‌گذاری برای آنها کم کاری شده؟ می‌دانی از ماهشهر تا چابهار چقدر می‌شود نیروگاه‌های پاک طبیعی نصب کرد؟ چقدر در کویر، در غرب در شرق. می‌دانی فقط خورشید ۱۰۰ برابر نیاز بشر، انرژی در اختیار کره زمین قرار می‌دهد. و می‌دانی ما بابت فعالیت‌های هسته‌ای چقدر هزینه پرداخت کرده‌ایم؟! و من تازه می‌فهمم چرخه معیوب کشورداری یعنی چه! و من تازه می‌فهمم با این روند تا صد سال دیگر هم پیشرفت نخواهیم کرد. من تازه متوجه می‌شوم چرا می‌گویند این نسل باید برود، تا شاید کشور رنگ توسعه را ببیند! وقتی ما هیچ نمی‌دانیم و ادعا می‌کنیم بهتر از همۀ دنیا می‌فهمیم. وقتی ما منطق را در محاسباتمان کنار گذاشته‌ایم. وقتی ما اهداف دیگری را با عنوان تکنولوژی در سر می‌پرورانیم، اهدافی که هرگز هم به آن نمی‌رسیم! وقتی ما همه چیز را امنیتی می‌کنیم!! اطلاع از هزینه تولید برق هسته‌ای چرخه تولید اورانیوم صنعتی میزان منابع اورانیوم کشور مزیت نسبی برای تولید برق در کشور مزیت نسبی برای هر تولیدی فایده صرف بودجه برای سایر ملل میزان کمک برای شیعه پروری در جهان کمک به مراسم مناسبتی از خزانه مردم هزینه برای نمایش قدرت و ترساندن جهان عدم همکاری با سازمان انرژی اتمی جهانی عدم همکاری با شورای حقوق بشر عدم همکاری با دولت‌های پیشرفته جهان انبارهای استراتژیک برای ماجراجویی تنگه هرمز و تهدیدهایش، به جای فرصتش همه چیز که می‌شوند امنیتی و خزانه خالی‌ای که می‌ماند برای مردم!! و باید با پوست و استخوان لمسش کنند و بدبختی‌هایی که بدبختی تولید می‌کنند و من کم‌کم می‌فهمم چرخه معیوب یعنی چه! و من می‌فهمم چرا بسیاری منتظر مرگ نسل ما هستند و من تازه می‌فهمم چرا نخبه‌ها و دانشمندان خانه نشینند چرا آنها که می‌فهمند زجر می‌کشند و در این سیستم کار نمی‌پذیرند! چرخه معیوب باید شکسته شود و گر نه ایران شکسته خواهد شد! @simar50

‌‌... من خشمگینم طنز تلخ قدیمی‌ای است که می‌گوید: یه بار یه جوان سوئیسی از یه جوان ایرانی میپرسه آرزوت چیه؟ جوان ایرانی می‌گه یه شغل خوب داشته باشم تا بتونم با درآمدش یه خونه و ماشین متوسط بخرم. سوئیسی میگه خب اینکه حقوق اولیه‌ی اجتماعیته، من پرسیدم آرزوت چیه؟ دارم مشخصات خانه‌‌ی یکی از مسئولان نه‌چندان رده‌بالا را می خوانم؛ سه طبقه، استخر و جکوزی، هم‌دیوار کاخ، دو سوئیت در طبقه آخر، مشرف با کوفت، با خواب زهرمار، سالن زقنبوت! دارم این‌ها را می‌خوانم و به این نتیجه میرسم که چرا ابتداییات زندگی برای جوان ایرانی آرزوست، نه حقوق اولیه! فکرش را بکنید با میز و مقام‌های فله‌ای چقدر از این خانه‌کاخ‌ها بین خودشان تخس و تقدیم شد و چطور تحولی تاریخی برای بعضی سفره‌ی گسترده و برای بعضی کلاهی گشاد تا بیخ به همراه آورد. و می‌دانید درد کجاست؟ اینکه آنچنان در قاب‌های تصویر ظاهر می‌شوند و آنچنان تقدیس فقر می‌کنند که آدم خیال می‌کند این "یارو" صبح به صبح با موتور گازی می‌رود سرِ کار و غروب به غروب چند نان بربری می‌خرد که اشکنه‌ی حاج‌خانم را قاتقش کنند! من خشمگینم، خیلی... "هرچه" بود برای ما بود و باز "هرچه" بود برای آن‌ها... برای ما بلا و برای آن‌ها نعمت. یک چیز واضح است؛ منابع محدود است. وقتی کسی با دروغ و ریا و کثافت سهم بیشتری از منابع می‌برد، دیگری، حتی در عین شایستگی به حقش نمی‌رسد و می‌شود آنچه شده و دانید. "زندگی معمولی" حقی‌ست که سال‌ها همین‌ها از ما دریغ کرده‌اند به غصب، و تا ابد هم "والضالین" نمازشان را بکشند، تطهیر نمی‌شوند. #سودابه_فرضی_پور پی‌نوشت: این پست قدیمی را امروز و اینجا بازنشر کردم؛ چون یکی از ما را دارند به جرم مطالبه‌ی یک زندگی معمولی می‌نوازند! @simar50 #آرزو #حقوق_اولیه_زندگی #حقوق_اجتماعی

‌‌‌‌... شجاعتِ دوری از جنگ #رحیم_قمیشی فرض را بر این می‌گیریم امروز به‌طور رسمی اسرائیل ترور هنیه را بر عهده بگیرد. فرض می‌کنیم تمام کشورهای عرب منطقه و مسلمانان جهان به ما حق بدهند اسرائیل را موشکباران بکنیم. فرض که سازمان ملل هم حق ما بداند با عملیات نظامی حقوقی را طلب کنیم و در شورای امنیت هم با حمایت تخیلی روسیه و چین هر گونه محکومیت ایران ممکن نباشد. و نهایتا با فرض آنکه باز هم دویست پرتابه سنگین ما همگی خنثی و رهگیری نشوند و صدها میلیون دلار هزینه نشود. آیا کسی شک دارد اتخاذ روش‌هایی غیر جنگی، و تسلیم نشدن به جو احساسی برخی جنگ‌طلبان داخلی، که موقع حادثه در هزار سوراخ پنهان می‌شوند شجاعت نیاز دارد! ما متاسفانه در فرهنگ ادبیات رایج‌مان شجاعت را با تهور و خشونت اشتباه می‌گیریم. شجاعت یعنی گرفتن تصمیمات سخت، ولو عده‌ای ما را متهم به ترسویی بکنند. شجاعت یعنی توجه به عواقب دراز مدت هر تصمیمی و گرفتن تصمیم عاقلانه. شجاعت یعنی گفتن آنکه من زندگی را دوست دارم و نمی‌خواهم به هر بهانه‌ای آن را از دست بدهم. شجاعت یعنی نمی‌ترسم بگویم من از صدای شیپور جنگ، نفرت دارم، از شنیدن صدای گلوله و موشک بدنم می‌لرزد، از دیدن خون حالم بد می‌شود. شاید اگر امروز آنها که در جنگ‌های اخیر کشته شده‌اند، زنده بودند، حتما به شما می‌گفتند، هم آغاز عملیات ۷ اکثبر بدون توجه به عواقبش اشتباه بوده، هم انتظار ایجاد جنگ منطقه‌ای برای نشان دادن آنکه ما خیلی قوی هستیم! اگر روسیه صادق بود الان اعتراف می‌کرد شروع جنگ با اکراین چقدر تصمیم احمقانه‌ای بوده. اگر از مردم یمن و سوریه بپرسید وضعتان امروز بهتر است یا ده سال پیش، درصد بالایشان خواهند گفت قبل از جنگ. هیچ جنگی مقدس نیست. طرفداری از راه‌های مسالمت جویانه شجاعت می‌خواهد. صلح‌طلبان شجاع‌ترین انسان‌ها هستند. هر گاه توانستید کشورهای منطقه را با خود همراه کنید، افکار عمومی جهان را اقناع کنید، سازمان ملل را با خود همدل کنید، شما برنده شده‌اید. بدون شلیک یک گلوله. آنها که جنگ را تجربه کرده‌اند. آنها که زخم جنگ را به تن دارند. آنها که گوش‌هایشان امروز نیمه کر است از صدای مهیب موشک‌ها و خمپاره‌ها از آنها بپرسید شجاعت چیست! و در جنگ چقدر ظالم‌ها پیروزتر خواهند بود. پرهیز از جنگ عین شجاعت است اگر قوه تعقل‌تان از دست نرفته باشد اگر سرنوشت مردم ایران برایتان مهم باشد اگر شجاع باشید @simar50

‌‌... شجاعتِ دوری از جنگ #رحیم_قمیشی فرض را بر این می‌گیریم امروز به‌طور رسمی اسرائیل ترور هنیه را بر عهده بگیرد. فرض می‌کنیم تمام کشورهای عرب منطقه و مسلمانان جهان به ما حق بدهند اسرائیل را موشکباران بکنیم. فرض که سازمان ملل هم حق ما بداند با عملیات نظامی حقوقی را طلب کنیم و در شورای امنیت هم با حمایت تخیلی روسیه و چین هر گونه محکومیت ایران ممکن نباشد. و نهایتا با فرض آنکه باز هم دویست پرتابه سنگین ما همگی خنثی و رهگیری نشوند و صدها میلیون دلار هزینه نشود. آیا کسی شک دارد اتخاذ روش‌هایی غیر جنگی، و تسلیم نشدن به جو احساسی برخی جنگ‌طلبان داخلی، که موقع حادثه در هزار سوراخ پنهان می‌شوند شجاعت نیاز دارد! ما متاسفانه در فرهنگ ادبیات رایج‌مان شجاعت را با تهور و خشونت اشتباه می‌گیریم. شجاعت یعنی گرفتن تصمیمات سخت، ولو عده‌ای ما را متهم به ترسویی بکنند. شجاعت یعنی توجه به عواقب دراز مدت هر تصمیمی و گرفتن تصمیم عاقلانه. شجاعت یعنی گفتن آنکه من زندگی را دوست دارم و نمی‌خواهم به هر بهانه‌ای آن را از دست بدهم. شجاعت یعنی نمی‌ترسم بگویم من از صدای شیپور جنگ، نفرت دارم، از شنیدن صدای گلوله و موشک بدنم می‌لرزد، از دیدن خون حالم بد می‌شود. شاید اگر امروز آنها که در جنگ‌های اخیر کشته شده‌اند، زنده بودند، حتما به شما می‌گفتند، هم آغاز عملیات ۷ اکثبر بدون توجه به عواقبش اشتباه بوده، هم انتظار ایجاد جنگ منطقه‌ای برای نشان دادن آنکه ما خیلی قوی هستیم! اگر روسیه صادق بود الان اعتراف می‌کرد شروع جنگ با اکراین چقدر تصمیم احمقانه‌ای بوده. اگر از مردم یمن و سوریه بپرسید وضعتان امروز بهتر است یا ده سال پیش، درصد بالایشان خواهند گفت قبل از جنگ. هیچ جنگی مقدس نیست. طرفداری از راه‌های مسالمت جویانه شجاعت می‌خواهد. صلح‌طلبان شجاع‌ترین انسان‌ها هستند. هر گاه توانستید کشورهای منطقه را با خود همراه کنید، افکار عمومی جهان را اقناع کنید، سازمان ملل را با خود همدل کنید، شما برنده شده‌اید. بدون شلیک یک گلوله. آنها که جنگ را تجربه کرده‌اند. آنها که زخم جنگ را به تن دارند. آنها که گوش‌هایشان امروز نیمه کر است از صدای مهیب موشک‌ها و خمپاره‌ها از آنها بپرسید شجاعت چیست! و در جنگ چقدر ظالم‌ها پیروزتر خواهند بود. پرهیز از جنگ عین شجاعت است اگر قوه تعقل‌تان از دست نرفته باشد اگر سرنوشت مردم ایران برایتان مهم باشد اگر شجاع باشید @simar50

‌‌.... آخرین فرصت عالیجناب سولژنیتسین پنجاه سال پیش به رهبران شوروی توصیه‌ای کرد برای اصلاح عملکرد غلطشان. خوشبختانه رهبران شوروی به این توصیه گوش نکردند و ساقط شدند و جهان را از شر خود رهانیدند. سولژنیتسین گفت: آقایان عرض اندام در صحنه‌ی جهانی را داوطلبانه رها کنید و به رتق و فتق امور داخلی بپردازید. بیائید کمی از خیال‌پردازی نافرجام در عرصه سیاست خارجی دست بردارید...از این مسابقه‌ی چشمگیر اما بی‌حاصل،در عرصه‌ی فضایی و تسلیحاتی دست بردارید.از مسلح کردن خودمان و دیگران دست بردارید و در عوض توجه خود را معطوف سازندگی کشورمان کنید....امروز برای ملت ما آبادانی و توسعه‌ی اقتصاد ملی بسیار مهم‌تر از گسترش نفوذ در خارج کشور است. به گواهی تاریخ، کشورهایی که سازنده‌ امپراتوری‌ها بوده‌اند همواره زیان اخلاقی دیده‌اند....رهبران ما حق ندارند که به دنبال اهداف انترناسیونالیستی باشند و سرمایه‌های ملی را صرف آن کنند، در حالیکه ملت خودمان اخلاقا رو به تباهی و انحطاط می‌رود.....تکرار می‌کنم نباید بیش از این در پی رویای عظمت طلبانه‌ی فتح جهان باشید. باید برای همیشه از این هدف‌ها چشم بپوشید وگرنه عاقبت روزی همه‌چیز بر سرمان خراب خواهد شد.قاره‌ها و کشورها سر جای خودشان باقی می‌مانند، شما نمی‌توانید از مسکو برای آنها تعیین تکلیف کنید ...شما باید حل مسائل داخلی را در سرلوحه‌ی کارهای خودتان قرار بدهید و به رشد سالم و اخلاقی ملت بیندیشید....به فکر تربیت کودکان و نجات آب و خاک روسیه و سالم سازی محیط زیست باشید نه در بند تسخیر فضا و رسالت‌های من درآوردی جهانی.... و خدا لعنت کند استالین را که به سربازان ما یاد داد جنگیدن در سرزمین های بیگانه عمل نیک و شایسته‌ای است. #بیژن_اشتری @simar50 #محمد_فاضلی #جامعه_شناس