Clinical Notes in Physiotherapy

⚛ آرتریت پسوریاتیک یک اختلال التهابی خودایمنی سرم منفی بوده که معمولا پوست و مفاصل را درگیر کرده و در حدود 1/3 بیماران به نوعی التهاب چشمی دچار می شوند. ضایعات پوستی پسوریاتیک در 75 درصد موارد مقدم بر تظاهرات مفصلی است. ضایعات پوستی پسوریازیس شامل پلاک های قرمز رنگ با ظاهر فلس مانند هستند. ناخن ها نیز اغلب درگیر می شوند، گود شدن و شکاف برداشتن ناخن ها از علائم آن است. هم چنین ممکن است ناخن ها به زرد مایل به قهوه ای (Oil drop sign) تغییر رنگ داده و از بستر ناخن جدا شوند (Onchylosis). پنج الگوی بالینی در آرتریت پسوریاتیک شناخته شده است : 1- درگیری مفاصل DIP همراه با گود شدن ناخن 2- الیگوآرتروپاتی غیر قرینه مفاصل بزرگ و کوچک 3- آرتریت خورنده (Arthritis Mutilans) 4- پلی آرتریت قرینه (شبیه آرتریت روماتویید) 5- اسپوندیلوآرتروپاتی. در فیزیوتراپی این بیماری، از فونوفورز هیدروکورتیزون در کف دستها یا پاشنه ها استفاده می شود. استفاده از هیچ مدالیته فیزیکی ممنوعیت ندارد ولی هنگام استفاده باید به درگیری پوست توجه کرد.

⚛ اسپوندیلیت آنکیلوزان (AS) در 75 درصد بیماران مبتلا به اسپوندیلیت آنکیلوزان، اولین شکایت کمردرد و سفتی است که با عدم فعالیت بدتر می شود. کمردرد می تواند یکطرفه و متناوب باشد ولی به مرور زمان دو طرفه و دائمی می شود. تندرنس یا درد حین لمس مفاصل ساکروایلیاک، یا کمردرد با هایپراکستنشن مفصل ران معمول است. کمر سفت شده و هنگام خم شدن به جلو، لوردوز کمری از بین رفته و معکوس می شود. هم چنین به دنبال استئوپروز ثانویه مهره ای و نیز تحرک ناکافی، خطر شکستگی ستون مهره ای در اثر وارد آمدن ضربه بسیار بالاست. این عارضه هم چنین می تواند سبب آرتریت مفاصل ران، زانو، مچ پا و مفاصل MTP شود. درگیری ران معمولا دوطرفه بوده و با درد و کاهش دامنه حرکتی همراه است. مفاصل اندام بالایی به ندرت درگیر می شوند ولی با افزایش کایفوز سینه، شانه ها نیز ممکن است درگیر شوند. بر خلاف دیگر بیماری های روماتیسمی، در AS، انجام تمرینات به صورت مداوم و پیگیر ضروریست. برای حفظ پوسچر قائم، ساختارهای جلوی محور خصوصا عضلات پکتورال و فلکسور ران باید کشش داده شوند. هم چنین اکستانسورهای ستون مهره ای خصوصا عضلات اکستانسور ران و اسکاپولا باید تقویت شوند. تمرین در آب و هیدروتراپی برای این بیماران مفید است. خوابیدن و استراحت در وضعیت دمر و قرار دادن بالشت پشت کمر حین انجام فعالیت های نشسته از جمله توصیه های درمانگر هستند. اسپلینت ها (چه از نوع استراحت یا اصلاحی) ممنوعیت کاربرد دارند. در نهایت، این بیماران باید شدیدا برای انجام تمرین های تنفسی و تحرک عمومی تشویق شوند.