🅟🅗🅘🅛🅗🅐🅡🅜🅞🅝🅘🅒

طبق گزارشاتی که همینک به دست‌مان رسیده درصد زیادی از اغتشاشگران اپ‌های پیامرسان خود را از جمله بله، روبیکا، ایتا، سروش را حذف کردند و به کف خیابان‌ها ریختند؛ به اموال عمومی صدمه زندند. مأموران امنیتی با گازهای اشک‌آور اشک‌شان در آوردند و عده‌ی زیادی شعار “آخ چشمام” را سر دادند. همچنین محسن رضایی اعلام کرد: باید طرفداران خود را با تیر بزنیم تا آمریکا بفهمد ما با خودمان هم شوخی نداریم چه برسد به دشمن. و به زودی اینترنت ملی برای اغتشاشگران قطع می‌شود و تعرفه‌ی اینترنت پُرْرو برای افراد شاغل در نظر گرفته می‌شود. افراد غیر شاغل به فکر کانفینگ و پروکسی بله باشند.

شریف‌ترین کاری که از دست آدم برمیاد، احترام گذاشتن به چیزیه که زندگی ازش ساخته، پذیرفتن چیزی که بهش تبدیل شده، اونم بدون هیچ انکار و توجیهی، ناقص بودنی اصیل به جای کامل بودنی جعلی، جایی نوشته بود معصومیت انکار نکردنه، حتی گرگ هم وقتی توجیه نمیکنه معصومه، ولی انگار تو دنیای کبک‌ها مقصر اونیه که میبینه

همه چیزو نباید گفت چون شبیه منت گذاشتن بنظر میاد ،حتی همین آدما که میگن بگو، به من نگی به کی میخوای بگی؟ کافيه گله ت درباره خودشون باشه یا یه حرف کوچیک زودتر از همه بهشون برمیخوره، قطعا همه ما تو زندگی مون قد خودمون سختی و بدبختی داریم، مثلا من با وقت گذاشتن واسه کسی که بهش اولویت میدم مجبورم حرف و کنایه بشنوم، پیش میاد شام نخورم یا آخر وقت هول هولکی بخورم، یا مسیرمو دورتر کنم، یا حرفایی رو بشنوم که ۱ درصد واسم جذابیت نداره، اینکه کمتر بخوابم تا بیشتر بتونم باهاش حرفاش بزنم، اینکارا رو میکنم چون دوستش دارم و نا خودآگاه توقع میاد میشینه تو جون آدم که چرا پس اون هروقت که موقعیتش باشه میاد، چرا وقتی همه کاراش تموم بشه آیا ته مانده وقتی می‌مونه یا نه! توقع آدم رو نا امید می‌کنه، نداشته باشید از هیچکس هیچ توقعی نداشته باشید.

سایه ها میمانند … حتی وقتی آدما دیگر نیستند …

‏متاسفانه یا خوشبختانه رو سر لج افتادن و بعد تلافی کردن ، آدم خیلی صبوری‌ام. عجله‌ای ندارم و همچین خوب و کامل می‌ذارم تو کاسه‌تون. حالا هی گربه رقصونی کنید. :))

بعضی وقت ها فکر میکنم با تموم آدم‌های توی اتاق فرق دارم. احساس میکنم با چیزهایی سروکله میزنم و طول روز همش بهشون فکر میکنم که آدم‌های دیگه حتی اهمیتم نمیدن. احساس میکنم نه من آدم ها رو‌ میفهم‌ نه اونا منو. انگاری آدم های من کسایی هستن که اصلا وجود ندارن، شاید تو فیلم و سریال هان شاید تو کتاب‌ها، شاید تو باقی سیاره ها :))

‏"حالا یه بار کافه نری که نمی‌میری"، "چندتا آهنگ نتونی تو اسپاتیفای گوش بدی که نمی‌میری" اتفاقا کم‌کم می‌میریم. زندگی فقط زنده بودن نیست، همین خوشی‌های کوچیکه. قهوه، موسیقی، دورهمی، شب‌گردی، خریدای الکی. وقتی یکی‌یکی ازت گرفته بشن، فقط نفس می‌کشی.

آرزو داشتن توی ایران اینجوریه که گاهی قبل از رسیدن بهش، باید هزار بار با خودت حساب و کتاب کنی، زمین بخوری، از نو شروع کنی و باز هم ناامید نشی انگار خودِ آرزو یه طرف ماجراست و دوام آوردن برای نگه داشتنش یه طرف دیگه با این حال عجیبه که هنوز خیلیا با همه سختی‌ها دست از رویاهاشون نمیکشن، هنوز برای فردای بهتر نقشه میکشن، هنوز دلشون میخواد بسازن، یاد بگیرن، جلو برن و شاید قشنگ‌ترین بخشش همین باشه که امید، با وجود همه چیز، هنوز توی دل خیلی از آدما خاموش نشده.

از از دست دادن کسی تو زندگی ناراحت نمی‌شم حتماً صلاح بوده و اینکه حقیقتاً اصلاً برا من مهم نیست چون بهترشو بهترترش پیدا میشه. و اون کسی که دیگه مثلش پیدا نمی‌شه پدر مادر آدمه.

نوشته: «قند و شکر رو ولش کن! واسه سلامتیت باید احساساتت رو حذف کنی قربونت بشم.»

جهت دور شدن از مشغله ها و بگایی های زندگی شمارو به این دو ترک جدید اخیر آگست دعوت میکنم‏ شبتون بخیر 🌚