🅟🅗🅘🅛🅗🅐🅡🅜🅞🅝🅘🅒

تو کتاب «انسان در جست و جوی معنا» نوشته تو اردوگاه کار اجباری، آدما به رابطه جنسی فکر نمی‌کردن دیگه،در حدی که حتی تو خواب هم نمیدیدنش. ولی همچنان شوخی میکردن،چون شوخی راهی بود که باعث میشد تحمل وضع موجود کمی ساده بشه.

اینو باید تتوش کرد واقعا چون واقعا برام اتفاق افتاده ‏ هرچه در پی‌اش بدویی، از تو می‌گریزد؛ آرام که بگیری می‌آید.

مردم بیشتر اون چیزین که پنهون میکنن تا اون چیزی که نشون میدن

هروقت چیزی بیش از حد غیرعادی ناراحتت میکنه توش عمیق شو ببین چه خاطره ای رو توت زنده میکنه.از وقتی اینکارو کردی میبینی اکثر چیزایی که الان داری بخاطرشون اذیت میشی و غصه میخوری همش برمیگرده به خاطرات بد دوران کودکی و نوجوانیت . انگار میترسمی دوباره اون بچه تنهای بی‌دفاع بشمی که تو هفت آسمون یه ستاره هم نداشت.

توی انیمیشن آن سوی پرچین، لاک‌پشته هر وقت حس بدی به چیزی داره، دُمش می‌خاره. توی ورژن دوبله‌، یه جاش یهو می‌گه: «سرم می‌گه به دُمم گوش کنم، دُمم می‌گه به سرم گوش کنم. تهشم فقط من می‌مونم و یه شکم‌درد افسرده‌کننده.» منم همینطور.

ساده بودم و میدیدم دورو با تو … شبتون بخیر 🤍

به قول عباس معروفی: زمانی از دست دادن برایِ من فاجعه بود. بعدها، آنقدر از دست داده بودم که به مرور یاد گرفتم‌ دیگر چیزی برای از دست دادن، ندارم.

تو کتاب همه‌ی افتادگان از ساموئل بکت یه جا می‌گفت: ‏«نه، نمی‌شه گفت خوبم ولی بدتر هم نیستم، در واقع بهتر از قبلم. کور شدنم تلنگر خیلی خوبی بود اگه می‌تونستم کر و لال هم بشم یه راست تا صد سالگی می‌رفتم.»

هر وقت عصبی می‌شم سکوتم عمیق‌تر می‌شه. خاموشِ خاموش. سعی می‌کنم جوابی ندم و به چیز دیگری فکر کنم. حتی بعضی وقتا شده سکوت کردم و بعدش جوابی دندان‌شکن دادم که اگر سکوت نمی‌کردم جوابم خیلی ساده و مسخره می‌شد. می‌دونی؟ هر وقت از چیزی عصبی شدی همون‌موقع شروع نکن به حرف زدن. سکوت کن. فکر کن. اونوقت فحش‌های بهتری میاد به ذهنت.

ترجیح می‌دم ندونی دارم چی‌رو پشت‌سر می‌ذارم؛ دوست ندارم یادآوری کنی که چی داره به سرم میاد. نمی‌خوام بخاطر صبور بودنم تشویقم کنی. حالا که کاری از دستت برنمیاد، دلم نمی‌خواد راجع‌بهش آگاه باشی. ترجیح می‌دم یه فرد بی‌خبر و سهل‌انگار باشی تا فقط یه فرد خبردار ولی صرفا تماشاچی. ترجیح می‌دم آخرش بیام برات تعریف کنم که چطور زنده موندم، تااینکه لحظه‌ی آخر بگی: من که بهت گفتم تو نمی‌میری.

‏خیلی ناراحت کننده‌ست که به خودت میای و میبینی که باز داری به صورت ناخودآگاه همون پترن رفتاری قدیمی که نتایج ناراحت کننده‌ای برات داشته رو فقط با یک آدم جدید تکرار می‌کنی، به امید این که این بار جوابی بگیری. به امید این که این بار دوست داشته بشی.