زونکن - رضا حاتمی وفا

یه حرکتی رو رضا امیرخانی کلید زد، که خیلی زیبا و دلنشین بود و واقعاً گرفت. اونم این بود که با تقطیع کلمات به اجزاء تشکیل‌دهنده‌شون، سعی کنه که واژه‌ای که خیلی راحت از روش رد میشدی و معنای کلیشه‌ای همیشگی‌ش رو برداشت می‌کردی، به معنای واقعی‌ش متنبه بشی. مثلاً «رهبر» با معنای اصطلاحی‌ش تو رو به یک فرد رهنمون میشد. ولی وقتی رضا امیرخانی می‌نوشت «ره‌بر»، میخواست به اینکه «او راه را نشان می‌دهد» توجه بده. یعنی پل زدن از «معنای اصطلاحی» به «معنای حقیقی». یه جورایی تلاش برای شکستن فاحشگی واژه‌ها. بعد، این مدل نوشتن رایج شد. خیلی‌ها سعی کردند که یه همچین چیزی رو تکرار کنند. ولی خیلی‌ها نه برای اینکه مخاطب را به معنای اجزای جمله توجه بدهند. بلکه برای «اِفه». برای ثقیل‌تر کردن تعمدی متن. مخاطب هم تصور می‌کند که آن متن یک بار معنایی مهمی دارد. حال آنکه یا ندارد، یا لااقل اینقدرها ندارد. طرف آمده در کانالش، پنداشتن را «پن‌داشتن» نوشته. نمیتوانم بفهمم یعنی چه. آیا همین سَکتی که در خواندن این کلمه ایجاد می‌شود و به اندیشه ارجاع میدهد، مقصود است؟ آیا میخواهد به «pen» داشتن توجه دهد؟! نه، اینها نیست. میخواهد متنش ثقیل شود. مفهوم متنش خوب نیست. میخواهد ظاهرش را خوب کند. @PelisehNevesht