باغ رویاها•احمد فیاض

هر وقت با سیاوش میریم بیرون من خیلی خوشحالم چون جز معدود آدم هایی هست که من حرف مشترک باهاش دارم سیاوش موقع حرف زدن انگار میخواد پول خرج کنه حساب کلماتش دستش هست حواسش به واژه واژه اش هست اصلاح میکنه برمیگرده جایگزین میکنه برای همین صحبت کردن باهاش هر لحظه ارزشمند برای من امروز ما به قول سیاوش از دوران بااحترام پیری حرف زدیم و یه لحظه فکر کردم وقتی پیر شیم چه دوستای جالبی میشیم

اشک من رو در آوردین با وویس هاتون نشستم گوش میدم و همینجور گریه میکنم خیلی ماهین خیلی خیلی نمیدونم چجوری تشکر کنم برای این همه محبت بعد از این اپیزود برای من و پدرم 🥹

امروز بیشتر از هر روز دیگه‌ای برای هم شادی و سلامتی و رسیدن به هدف هامون رو آرزو کنیم.

این موزیک رو باید چندین بار ترانه اش رو گوش کنین و چندین بار فقط موسیقی رو و بعد باهم تا خوب درک کنین چه شاهکاری ساختن

در زندگی از هرچیز به اندازه مشخصی نیاز داریم اما در پیدا کردن اندازه درست، باید مراقب باشیم که خودمان کوچک، یا بزرگ نشویم. احمد فیاض

دوستان عزیزم، من هیچ وقت در رشت بنا به دلایل خودم هیچ چیز روپیشنهاد نمیدم و اگر قصه ای تعریف میکنم صرفا قصه است و هیچ کدوم از آدم ها واقعی نیستن و این رویاهای من هست که میخواهم حداقل در رویاهایم بعضی چیزهای تلخ را شیرین ببینم و در رشت خیالی ‌ام شماهم از آن خیال لذت ببرید و گرنه رشت هم مانند تمام شهر های ایران انسانها و مکان هایی با ویژگی های اخلاقی گوناگون دارد.