..من افغانستانی ام

بیا کفشامو بپوش، تا ببینی چطوریه مثل من بودن #Eminem

من نمی‌خواهم، نه حالا، نه ده و نه صدسال دیگر بمیرم. جاودانه با تو می‌خواهم سعادتمند باشم، دور دنیا بگردم و به ریش مرگ بخندم. •مثل خون در رگ‌های من | احمد شاملو

فقط شنبه ها میدونن آدما چقدر پای حرفاشون نیستن!

کی می‌دونه چند تا کوه ، رو شونه‌ی کی سواره!؟ شرایط همدیگه‌رو درک کنیم و با هم مهربون باشیم...!

گفت: خواب بدی دیدم. دیدم که خلایق به هیئت گاوان و گوسپندان جملگی سر در آخوری فرو برده به چریدن مشغولند. پرسیدم تو چه می‌کردی؟ گفت: من نیز چون خلایق. پرسیدم پس چه فرق میانِ تو و ایشان؟ گفت: آن ها می‌خوردند و می‌خندیدند. من می‌خوردم و می‌گریستم . تذکره الاولیاء

تو ذهن یک افغانستانی اینطور می‌گذره که: اونقدر هوا گرمه که، برم توی یک تشت پر از چای

ما معمولاً زندگی را با «مقصدها» اندازه می‌گیریم؛ قبولی، شغل، ازدواج، مهاجرت، درآمد، خانه... و با خودمان فکر می‌کنیم: «اگر فقط به آن نقطه برسم، بالاخره احساس رضایت خواهم کرد.» اما واقعیت این است که بسیاری از مهم‌ترین تغییرات انسان، نه در لحظه‌ی رسیدن، بلکه در مسیر رسیدن اتفاق می‌افتند.

تاب‌آوری، صبر، انعطاف‌پذیری، تحمل ناکامی، جرأت تصمیم‌گیری، شناخت خود و توانایی مدیریت هیجان‌ها، چیزهایی نیستند که در پایان مسیر به ما هدیه داده شوند؛ آن‌ها در طول مسیر ساخته می‌شوند. گاهی چیزی که در پایان به دست می‌آوریم، در مقایسه با چیزی که در طول مسیر به آن تبدیل شده‌ایم، اهمیت کمتری دارد. شاید به همین دلیل است که بعضی آدم‌ها، حتی بعد از رسیدن به بزرگ‌ترین هدف‌هایشان، باز هم احساس خلأ می‌کنند؛چون تمام تمرکزشان روی «رسیدن» بوده، نه «شدن» رشد روانی، بیشتر از آنکه به مقصد وابسته باشد، به نحوه‌ی مواجهه‌ی ما با مسیر وابسته است. پس شاید بد نباشد هر چند وقت یک‌بار، به‌جای اینکه از خودمان بپرسیم: «چقدر تا هدفم فاصله دارم؟» یک سؤال مهم‌تر بپرسیم: «این مسیری که دارم طی می‌کنم، از من چه انسانی ساخته است؟» دکتر مانا عطاری

البته اگر جنگ نشه در صورت جنگ تعطیلی زیاده 😅

بعد از تعطیلی یکشنبه هفته بعد تا دی ماه تعطیلی نداریم

آن که هلاک من همی‌خواهد و من سلامتش هر چه کند ز شاهدی کس نکند ملامتش کاش که در قیامتش بار دگر بدیدمی کانچه گناه او بود من بکشم غرامتش #سعدی❤️

با توجه به دلار و طلا و سکه و الی آخر....

و یک دریچه که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم... فروغ فرخزاد

11 سالته، کامپیوترت رو روشن میکنی، word رو باز میکنی و بعدش اسمت رو توی استایل‌های مختلف می‌نویسی و عشق می‌کنی.

اینجا "مدرس ابن سینا" که میگن قدیمی ترین مدرسه طب دنیاست،

تا کمرش بافته بود 😢

🙄😐

تو را در کوهستان به خاطر می آورم به هنگام در به دریِ باد وقتی پلی را از جا می کند در اتاقی کوچک، به اندازه‌ی کف دست و پرچمی که پاییز را دشوار کرده است. تو را به هنگام باریدن باران -حلزونی که بیهوده برگی را مرطوب می کند- تو را در مه وقتی که به رود نزدیک می شود چون پیغامی خونین به خاطر می آورم و سنگ‌ها سعی می کنند خونت را پنهان کنند. از رضا بروسان

البته کاملش اینه وقتی خدا زنان را بین مردان قسمت کرد... و تورا به من داد، احساس کردم به من شراب داده و به دیگران گندم..! -نزار قبانی

خدا به من شراب داد و به دیگران گندم