پارسی سرایان هند و سند

گر بوالهوس به بزم خموشان نفس کشد هم‌چون خروس بی‌محلش سر بریدن است #بیدل_دهلوی @psis2

پی اشک من ندانم به‌کجا رسیده باشد ز پی‌ات دویدنی داشت به رهی چکیده باشد تب و تاب موج باید ز غرور بحر دیدن چه رسد به حالم آن کس‌ که تو را ندیده باشد دل ما نداشت چیزی‌که توان نمود صیدش سر زلفت از خجالت چقدر خمیده باشد چه ‌بلندی و چه پستی‌، چه عدم چه ملک هستی نشنیده‌ایم جایی‌که کس آرمیده باشد بم ‌و زیر هستی‌ ما چو خروش ‌ساز عنقاست شنو از کسی‌که او هم ز کسی شنید باشد ز طریق شمع غافل مگذر درین بیابان مژه آب ده ز خاری‌ که به پا خلیده باشد به هزار پرده بیدل ز دهان بی‌نشانش سخنی شنیده‌ام من‌ که‌ کسی ندیده باشد #بیدل @psis2

سایه را در هیچ‌ صورت نسبت خورشید نیست تا تو ما را در خیال آورده‌ای ما رفته‌ایم #بیدل_دهلوی @psis2

هر جا که بگذرد سخن از سوزن مسیح خود را به زور جاذبه آهنرُبا کنند #صائب_تبریزی @psis2

باید یک فکری هم کنیم برای پارسی سرایان گنجه

زلفین تو سی زنگی و هر سی مستان سی مستانند خفته در سیمستان عاج است بناگوش تو یا سیم است آن زان سیم ستان بوسه ، کم از سی‌مستان #مهستی_گنجوی @anaan

چنان ضعیف شدم از فشار عشق که موری ز گریه سبز تواند نمود دانه‌ی ما را [میرزا ابوالحسن قابل خان، میرزای مشهدی] @psis2

حرف قاصد برنمی‌تابد دماغش نازک است می‌برم خود هم‌چو گل بوی پیام خویش را [میرزا ابوالحسن قابل خان، میرزای مشهدی] @psis2

پست و بلند شوخی نظّاره هیچ نیست مژگان بس است سر به سمک تا سماک ما #بیدل_دهلوی @psis2

از مکانهای دیدنی شهر جیپور در هند، #جانتار_مانتار میباشد که یک رصدخانه‌ی قرون وسطایی بوده و در نوع خود بزرگترین در جهان است. @anaan

شکوه‌ی ما سراسر از هنر است طالب آملی ارسالیِ دوستان #خلیلی @anaan

چه شاعر (هیولای) خوش اشتهایی. پاورقی‌ی هرومل سدارنگانی را حتما ملاحظه بفرمایید. میرزا غازی بیک متخلص به «وقاری» متوفی به سال 1021 هـ، اهل ذوق و موسیقی‌دان و شاعر پرور بود. طالب آملی، مرشد بروجردی، ملا اسد قصه خوان، نعمت الله وصلی،و غیره در خدمت او بودند. چیزی از شراب و زن دوست‌تر نمی‌داشت [1] شعر، شیرین و روان می‌گفت. دیوان اشعارش مشحون به قصیده و غزل و غیره، شامل پنج هزار بیت می‌باشد؛ از آن جمله ساقی نامه در تعریف ساقی و شیشه و شراب که موجب شهرت بسیار او گردید در حدود بیست و چهار سالگی چشم از جهان بربست. از اوست: بزم عشق‌ست، وقاری، به ادب باید بود که در آن جز به لب زخم تکلم کفر است گریه‌ام گر سبب خنده‌ی او شد چه عجب ابر چندان که بگرید لب گلشن خندد پاک‌دامان‌ترم از مردمک دیده، ولی غوطه در خون جگر خوردم و رسوا گشتم من خسم، بر سر دیبا نتوانم آسود بستر شعله بگستر که بصد ناز افتد ________ [1] . فرید بکری صاحب ذخیرة الخوانین (نسخه خطی ص 166) نویسد: شب و روز به شرب مایل بود ... هرشب عورت بکر، البته یازده ساله به تصرف خود می‌آورد. موکلان گذاشته بودند که از هرجا می‌آوردند همان شب که بکارت را می‌گرفت باز روی او را نمی‌دید... والده‌ی ایشان از تته هزار و دویست باکره‌ی جمیله در سن ده دوازده سالگی همراه خود پیش پسر در قندهار آورده بود ـ و همه را او تصرف نمود. @psis2

شکوه‌ی ما سراسر از هنر است طالب آملی ئامانج روشن بین @psis2

باز دل مست نوایی‌ست که من می‌دانم این نوا نیز ز جایی‌ست‌که من می‌دانم چشم واکردم و توفان قیامت دیدم زندگی روز جزایی‌ ست ‌که من می‌دانم در مقامی که بجایی نرسد کوششها ناله اقبال رسایی‌ست که من می‌دانم عشق زد شمع‌ که ای سوختگان خوش باشید شعله هم آب بقایی‌ست که من می‌دانم بود عمری به برم دلبر نگشوده نقاب بیدل این نیز ادایی‌ست که من می‌دانم #بیدل @anaan

شکوه‌ی ما سراسر از هنر است #طالب_آملی ارسالی دوست عزیز حسن هوشمند @psis2

شکوه‌ی ما سراسر از هنر است از قضا ناله وز قدر نکنیم نتوانیم با نهایت صبر کز جفاهاش شکوه سر نکنیم دست‌مان خشک هم‌چو کفچه اگر خاک در کاسه‌ی هنر نکنیم ... [طالب آملی» دیوان» قصاید» ص 1043» انتشارات سنایی] یک درخواست: کاش کسی مصرع اول را خطاطی می‌کرد یا حتی تایپو گرافی @psis2

جز آفتاب چهره ندارد نقاب صبح #بیدل_دهلوی به خط خلیل فریدی @psis2

طلسم من چو حباب آشیان عنقا بود نفس پر از دو جهان کرد جای خالیِ من «بیدل دهلوی» @psis2