روانشناسی-احساس خوب

🌸🌸🌸🌸 🍀🍀🍀🍀

چطور یک کتابخوان حرفه‌ای باشیم: ۱. سبک مورد علاقه‌‌ات رو پیدا کن. ۲. کم بخون، همیشه بخون! ۳. همیشه یه کتاب همراه داشته باش. ۴. برای پیدا کردن کتاب جدید تحقیق کن. ۵. خلاصه‌ی کتاب رو بنویس و قسمت‌هایی که خوشت میاد رو علامت بزن یا یادداشت کن. ۶. لیست خرید کتاب داشته باش. ۷. برای مطالعه برنامه‌ریزی داشته باش و سعی کن زمان و مکان مشخصی برای کتاب خوندن تعیین کنی. ۸. اگر درسی از کتاب هم یاد گرفتی سعی کن تو زندگیت بکار ببری. ۹. از مطالعه لذت ببر و با کتاب همراه شو. ۱۰. درست خوندن رو یاد بگیر!! https://t.me/ehsasekhooob

⁠ حباب فیلتر و اتاق پژواک چه بر سر کاربران می‌آورد؟ میانه‌روها به حاشیه میروند ✍🏽 مصطفی سلیمانی| روان‌شناس ◾️ دوقطبی شدن به‌دنبال محدود شدن گستره اطلاعات هر کاربر در فضای مجازی، به‌ناچار، افراطی‌گری ایدئولوژیکی نیز تشدید خواهد شد و با واگرا شدن مواضع و نظرات سیاسی، احزاب سیاسی به صورتی جدی شکل خواهند گرفت. در شرایطی که رسانه‌ها نظرات خودشان را بر جوامع تحمیل می‌کنند، سطحی‌نگری و عوام‌زدگی کاربران، موجب کاهش سطح گفت‌و‌گوی آنها با یکدیگر می‌شود و در نتیجه، از هر طیف، فقط تندروها مجال سخن‌گفتن پیدا می‌کنند و میانه‌روها به حاشیه رانده می‌شوند و به این ترتیب، نظریه‌های جانبدارانه اوج می‌گیرند و استدلال‌های سیاسی افت می‌کنند و کاربران، با این تفکر که گویی هیچ محتوا و نظری غیر از محتوا و نظر خودشان وجود ندارد، یک شکاف دوقطبی عمیق، در جامعه پدید می‌آورند. ◾️ تشدید تعصبات کاربر کاربران همفکر، برای تأیید عقاید فعلی خودشان، عقاید افراد مخالف را می‌کوبند و حذف می‌کنند و به‌صورت ناخودآگاه، به فیلتر اطلاعات دیگران می‌پردازند. مشاهده مداوم اطلاعات همسو، سبب می‌شود که کاربران از مشاهده دیدگاه‌های مخالف عاجز بمانند و نتوانند تمام جنبه‌های یک موضوع را ببینند و در نهایت، غیرمنطقی عمل کنند. ◾️ زودباور شدن کاربر وقتی مطالب مورد نظر یک کاربر، دائماً به وسیله افراد همفکر و اشخاص هم‌گروهش تأیید یا بازنشر ‌شود، آنگاه کاربر هیچ‌وقت با عقیده یا نظری مواجه نخواهد شد که سست‌بودن باورها و اطلاعاتش را به او گوشزد کند. در این حالت، فرد به‌تدریج نسبت به تأیید شدن از جانب دیگران و تصدیق گرفتن از آنان عادت می‌کند و به این ترتیب، رفته‌رفته خودش را به‌طور کلی هم‌مسلک و هم‌مرام همفکران خودش می‌بیند و در راستای این هم‌مسلکی، دامنه این اشتراکات را به قدری گسترده می‌کند که به افکار نزدیکانش، بدون هیچ انتقادی اعتماد می‌کند و در واقع، مقاومت خودش را نسبت به مطالب دریافتی از سوی آنها از دست می‌دهد. این موضوع باعث می‌شود که کاربر فضای مجازی، نظرات همفکرانش را بدون تحلیل و واکاوی تأیید کند و به عبارتی، به دام ساده‌لوحی و زودباوری گرفتار شود. ◾️ متوقف‌شدن رشد کاربر وقتی کاربر فضای مجازی، در یک پیله ارتباطی حبس می‌شود، به‌اشتباه خودش را در یک جهان ارتباطی گسترده غرق می‌بیند. او در این جهان، به واسطه مواجه‌شدن با نظرات و عقاید موافق، آرام و خوشحال به نظر می‌رسد، اما حقیقت این است که این فضای ادراکی، چیزی جز یک توهم نیست و آرامشی که بر فضای افراد همفکر حاکم است، به‌نوعی فقط تسکین فشارهای روانی گروه است و آنچه در بلندمدت باقی می‌ماند، یک فضای فکری بسته است که با بایکوت‌کردن نظرات متنوع و مخالف، راه را بر رشد فکری مخاطبان خودش می‌بندد و آنها را در یک رکود فرساینده گیر می‌اندازد. فردی که از نظر اطلاعاتی در حصر قرار گرفته است، به‌ندرت می‌تواند خلاقیت و نوآوری‌ای داشته باشد. ◾️ تفکیک اجتماعی کاربر با چندپاره‌شدن جامعه و تفکیک اجتماعی کاربران فضای مجازی، خواسته یا ناخواسته، افراد خودشان را زیر چتر یک قشر خاص می‌برند و در نتیجه، تحت فشار غیرمستقیم گروه، خودشان را با سایر افراد، همرنگ و هم‌نوا می‌کنند و به هنجارهای اجتماعی‌ای متوسل می‌شوند که مطابق با خواسته همفکران‌شان است و کمک می‌کند آنها در جمع بمانند. ◾️ تنها شدن کاربر کاربر در محدوده آسایش همفکران، پیوسته با اطلاعات آشنا و داده‌های مورد علاقه‌اش روبه‌رو می‌شود و به این ترتیب، از دیگران و اطلاعات متنوع و متعددی که دارند، فاصله می‌گیرد. این فاصله، او را در یک حباب نامرئی زندانی می‌کند؛ حبابی که بعد از فعالیت بیشتر کاربر در فضای مجازی، گستره و دامنه بزرگ‌تری پیدا می‌کند و تنهایی بیشتری را برای او رقم می‌زند. محیط حبابی که فرد درون آن گیر افتاده، هرچند در ظاهر، باب میل اوست و مطابق با علاقه‌مندی‌ها و باورهای او جلو می‌رود، اما در باطن، به یک زندان کوچک و مختصر شبیه است که کاربر را به کنج عزلت خودش کشانده است. ◾️ گرایش کاربر به سوگیری تأییدی کاربر محبوس در حباب فیلتر، به‌مرور ترسو و راحت‌طلب می‌شود. او پیوسته تلاش می‌کند که خودش را از هرگونه نگرانی دور کند و یک موقعیت فریزشده برای خودش دست‌وپا کند. و به این دلیل، به منطقه امن ذهنی خودش خو می‌گیرد و از هر تجربه تازه‌ای طفره می‌رود و در نهایت، به دام خطای شناختی تأیید گرفتار می‌شود. به این معنا که با اشتباه ادراکی خود، درصدد تأیید مدل ذهنی و مفروضات فعلی خودش برمی‌آید و شواهد متناقض و متضاد را، بدون بررسی و واکاوی رد می‌کند. 🗞 این‌ها بخشی از یادداشت مصطفی سلیمانی در شماره ١٤٤ ماهنامه مدیریت ارتباطات و در پرونده حباب فیلتر است.. https://t.me/ehsasekhooob

سیمین دانشور نخستین زنِ داستان‌نویسِ حرفه‌ای ایران است؛ امّا چه کسی به او جرات و جسارتِ داستان‌نویسی داد و به شروع و ادامه‌ی این راه تشویقش کرد؟ فاطمه سیاح، استاد راهنمایِ دانشگاهش که چخوف را به او شناساند و بعد صادقِ هدایت! البته سیمین در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران در محضر اساتیدی چون فروزان‌فر، بهار و خانلری حضور داشت؛ همچنین او در همسایگیِ نیما بود و نیما را خوب می‌شناخت. «همنشینی با بزرگان اجازه نمی‌دهد شما کوچک بمانید!» https://t.me/ehsasekhooob

ما به تجربه خیالی و موهوم "من نه، الآن نه" وابسته‌ایم: اعتیادی فراگیر. ما از غذا، مواد مخدر، اینترنت، سکس، شهرت، کار و الکل استفاده می‌کنیم تا از دنیای واقعی به دنیایی برویم که در آن مردم آن طوری‌اند که ما فکر می‌کنیم باید باشند. ما مشتاق گذشته یا آینده‌ای آرمانی هستیم که هرگز وجود نداشته است. ما نمی‌توانیم دیروز را در امروز زندگی کنیم. به جای حضور در زمان حال، ما در انتظار چیزی هستیم که آرزوی حضورش را داشتیم. ما تصور می‌کنیم که اگر در زمان و مکان دیگری زندگی می‌کردیم به سر منزل آرامش و رضایت می‌رسیدیم. میل شدید به " من_نه، الان_نه، اینجا_نه " ما را بی‌خانمان نگاه می‌دارد. ما می‌کوشیم از لحظه حال فرار کنیم اما لحظه حال یگانه خانه‌ای است که همیشه خواهیم داشت. 📙 #دروغ‌هایی_که_به_خود_می‌گوییم 👤 #جان_فردریکسون http://telegram.me/ehsasekhooob