ایستگاه عربے دوره دوم

با سلام. #امجد ابرام آرایهٔ طِباق: به جمع کردن دو لفظ با معنای متقابل، طِباق گویند. . مانند، حُلْو #مُرّ نام‌های دیگر طِباق: تضادّ، تطبیق، مطابقة، تكافؤ، تطابق. طِباق می تواند به صورت‌های زیر بیاید: ١. هر دو، اسم باشند: الصِّدْق# الکِذْب ۲. هر دو، فعل باشند: أضْحَك# أبْكى ۲. هر دو، حرف باشند : لك# عليك ١. یکی اسم و دیگری فعل باشد یا برعکس: ميْتاً# أحْيَيْنا يُضْلِل# هادٍ انواع طِباق: ۱. طباق سلب:یعنی دو فعل ازیک مصدر، یکی مثبت و یکی منفی باشد. مثلا یکی امر یکی نهی و .... اِتَّبِعوا# لا تَتَّبِعوا یَعلمون# لا یَعلمون ۲- طباق ایجاب: یعمی دو کلمه متضادّ، از نظر مثبت و منفی بودن، با هم اختلاف ندارند: تُعِزّ# تُذِلّ السّیّئَة# الحَسَنة نکته: #مُلحق به طباق« ایهام التضادّ»: یعنی دو لفظ، به صراحت مقابل هم نیستند، ولی تاویل و تفسیر به تقابل هم می‌شوند، مانند: یَغفر# یُعذّب که عذاب کردن به صراحت در تقابل با بخشش نیست، ولی تاویل به تقابل میشوند. ایهام التضاد( ملحق به طباق): یعنی دو کلمه در ظاهر معنای جمله، با هم ضد، نیستند، ولی، در اصل معنا مقابل همند. مانند آیه زیر: مَنْ تَولّاه فَانّه یُضِلُّه و یَهْدیه الیٰ عَذابِ السَّعیرِ. یعنی هر کس با شیطان دوستی کند، بی‌شک گمراهش می‌کند و به عذاب آتش می‌کشاند. در این آیه یضل، گمراه می‌کند، و یهدي، یعنی: مى‌کشاند، در این آیه، تضاد ندارند، ولی در اصل کلمه، یعنی گمراه کردن و هدایت نمودن، تضاد دارند.

با سلام. # چند نکته مهم کنکوری. ۱.  عدد یک و دو که مؤکِّد است،   حذفش خللی به معنای جمله وارد نمی کند. اشتریتُ کتابیْنِ ٱثْنَیْنِ. ۲. اعداد اصلی سه تا ده، اگر  صفت واقع بشوند، در ترجمه « گانه» میگیرند، و باز هم عدد اصلی محسوب میشن. المحافَظاتُ الشمالیّةُ الثّلاثُ استان‌های شمالی سه‌گانه« عربی دهم انسانی، درس ۶» الأقالیمُ السَّبْعةُ: سرزمین‌های هفتگانه. « عربی دوازهم انسانی، درس دوم، تمرین ثانی» اینجا عدد اصلی از نظر مذکر و‌مونث، برعکس معدودش می‌آید. ۳. اگر بعد از مفعول مطلق فعل ماضی یا مضارعی بیاید، همیشه صفت جمله نیست که آن را مفعول مطلق نوعی بگیریم، اول باید ببینیم آن فعل به کی یا چی بر میگردد. و اگر آن فعل به مفعول مطلق برنگردد، آن مفعول، تاکیدی است نه نوعی. مثال: ساعدْتُ المُزارعَ في المزرعةِ مُساعَدَةً یَجْمعُ المحصولَ. مُساعَدَةً: مفعول مطلق تاکیدی است و نوعی نیست، چون یجمع به المزارع بر می گردد نه مُساعَدَةً. پس یجمع که معنای « که» در ترجمه نمی دهد، صفت جمله نیست. ۴. اگر بعد از مفعول مطلق، قیودی مانند «دائماً» آمد، آن را صفت به حساب نیاورید، که بخواهید مفعول مطلق نوعی بگیرید، در اینجا، مفعول مطلق، تاکیدی است. مثال: یُساعِدٌ احدٌ مِن جیراني الفقراءَ مُساعَدَةً دائِماً.

با سلام. # چند نکته مهم کنکوری. ۱.  عدد یک و دو که مؤکِّد است،   حذفش خللی به معنای جمله وارد نمی کند. اشتریتُ کتابیْنِ ٱثْنَیْنِ. ۲. اعداد اصلی سه تا ده، اگر  صفت واقع بشوند، در ترجمه « گانه» میگیرند، و باز هم عدد اصلی محسوب میشن. المحافَظاتُ الشمالیّةُ الثّلاثُ استان‌های شمالی سه‌گانه« عربی دهم انسانی، درس ۶» الأقالیمُ السَّبْعةُ: سرزمین‌های هفتگانه. « عربی دوازهم انسانی، درس دوم، تمرین ثانی» اینجا عدد اصلی از نظر مذکر و‌مونث، برعکس معدودش می‌آید. ۳. اگر بعد از مفعول مطلق فعل ماضی یا مضارعی بیاید، همیشه صفت جمله نیست که آن را مفعول مطلق نوعی بگیریم، اول باید ببینیم آن فعل به کی یا چی بر میگردد. و اگر آن فعل به مفعول مطلق برنگردد، آن مفعول، تاکیدی است نه نوعی. مثال: ساعدْتُ المُزارعَ في المزرعةِ مُساعَدَةً یَجْمعُ المحصولَ. مُساعَدَةً: مفعول مطلق تاکیدی است و نوعی نیست، چون یجمع به المزارع بر می گردد نه مُساعَدَةً. پس یجمع که معنای « که» در ترجمه نمی دهد، صفت جمله نیست. ۴. اگر بعد از مفعول مطلق، قیودی مانند «دائماً» آمد، آن را صفت به حساب نیاورید، که بخواهید مفعول مطلق نوعی بگیرید، در اینجا، مفعول مطلق، تاکیدی است. مثال: یُساعِدٌ احدٌ مِن جیراني الفقراءَ مُساعَدَةً دائِماً.

*الهی! ای "قلم" پایت قلم باد... که نامت از همه سامانه کم باد نشستم صبح تا شب پای لپ تاپ گرفت از چرخشِ تو ، چشم غمباد بجز اندوه از 'شاد'ت ندیدیم! که شادیّت همه درد و اَلم باد خداوندا ببخشا این جسارت که نفرین، سهمِ اصحابِ عدم باد شده الزام بر ما حکمِ تصحیح قلم! زیر و بمت همچون کلم باد الا ای جان من، امید دارم که جیبت از قلم پر از دِرم باد... #یسرا_طهماسبی_زاده*