مثنوی معنوی

غزل شماره ۷۷۵ دیوان شمس هَله هُش دار که در شهرْ دو سه طَرّارند که به تدبیرْ کُلَهْ از سَرِ مَه بردارند دو سه رندند که هُشیارْ دل و سَرمستند که فَلَک را به یکی عربده در چرخ آرند سَر دَهانند که تا سَر ندهی سِرّ ندهند ساقیانند که انگور نمی‌افشارند یارِ آن صورتِ غیبند که جانْ صورت اوست همچو چشم خوش او خیره کُش و بیمارند صورتی‌اند ولی دشمن صورت‌هایند در جهانند ولی از دو جهان بیزارند همچو شیران بِدَرانند و به لب می‌خندند دشمن همدگرند و به حقیقتْ یارند خَرفروشانه یکی با دگری در جنگند لیک چون وانگری مُتَّفق و یک کارند همچو خورشیدْ همه روزْ نظر می‌بخشند مَثَلِ ماه و ستارهْ همه شب سَیّارند گر به کفْ خاک بگیرند زَرِ سرخ شود روزْ گندم دِرَوَند اَر چه به شبْ جو کارند دلبرانند که دلْ بَر ندهد بی‌ بَرِشان سَروَرانند که بیرونْ ز سَر و دستارند شِکَّرانند که در معده نگردند تُرُش شاکرانند و از آن یارْ چه برخوردارند مَردُمی کن برو از خدمتشان مَردُم شو زان‌که این مَردُمِ دیگرْ همه مَردُمخوارند بَس کن و بیش مگو گرچه دهانْ پُر سُخَنَست زان‌که این حرف و دَم و قافیه هم اَغیارند  @molan

شمس تبريزي است اندر رغبت و لطف و صفا چون صفاي كوثر و چون چشمهء حيوان ما @molan

انبيا گفتند نوميدي بد است فضل و رحمت هاي باري بي حد است از چنين محسن نشايد نا اميد دست در فِتراك اين رحمت زنيد مثنوي شريف دفتر سوم @molan

غرقهٔ نوری که او لم یولدست لم یلد لم یولد آن ایزدست مولانا @molan

میل جان اندر حیات و در حی است زانک جان لامکان اصل وی است مولانا @molan

زرد مليجه قطعه ي زيبا و جاودان موسيقي ايران ساخته ي ابوالحسن صبا با اجراي زيباي محمدرضا لطفي @molan

به مناسبت شهادت حضرت امام جعفر صادق (ع) آن سلطان ملت مصطفوی، آن برهان حجت نبوی، آن عامل صدیق، آن عالم تحقیق، آن میوه دل اولیاء، آن جگر گوشه انبیاء، آن ناقد علی، آن وارث نبی، آن عارف عاشق: "جعفر الصادق رضی الله عنه" چون ذکر او کرده شود از آن همه بود. نه بینی که قومی که مذهب او دارند، مذهب دوازده امام دارند. یعنی یکی دوازده است و دوازده یکی. نقل است که با موالی خود روزی نشسته بود. ایشان را گفت: بیایید تا بیعت کنیم و عهد بندیم که هرکه از میان ما در قیامت رستگاری یابد همه را شفاعت کند. ایشان گفتند: یا ابن رسول اللّه تو را به شفاعت ما چه حاجت که جد تو شفیع جمله خلایق است. صادق گفت: من بدین افعال خود شرم دارم که به قیامت در روی جد خود نگرم. نقل است که همیانی زر از یکی برده بودند. آنکس در صادق آویخت که: تو بردی و او نشناخت. صادق گفت چند بود؟ گفت: هزار دینار او را به خانه برد و هزار دینار به وی داد، پس از آن، آن مرد زر خود باز یافت زر صادق باز برد و گفت: غلط کرده بودم. صادق گفت: ما هر چه دادیم باز نگیریم. و گفت: مؤمن آنست که ایستاده است با نفس خویش و عارف آنست که ایستاده است با خدای خویش. و گفت: عشق جنون الهی است، نه مذموم است نه محمود. و گفت سر معاینه آنگاه مرا مسلم شد که رقم دیوانگی بر من کشیدند. و گفت: حق تعالی را در دنیا بهشت است و دوزخ است، بهشت عافیت است و دوزخ بلاست. عافیت آن است که کار خود را خدای گذاری و دوزخ آن است که کار خدای با نفس خویش گذاری. و سخن او بسیار است، تاسیس چند کلمه گفتیم و ختم کردیم. برگرفته از تذکرة الاولیاء، عطار نیشابوری @molan

تصنیف: "یاد باد" آهنگساز: پرویز مشکاتیان خواننده: محمد رضا شجریان گروه عارف شعر: حافظ ⬇️⬇️

تصنیف: "یاد باد" آهنگساز: پرویز مشکاتیان خواننده: محمد رضا شجریان گروه عارف شعر: حافظ ⬇️⬇️

این عرضها از چه زاید از صور وین صور هم از چه زاید از فکر این جهان یک فکرتست از عقل کل عقل چون شاهست و صورتها رسل عالم اول جهان امتحان عالم ثانی جزای این و آن @molan

ما عاشق فهم و ادب و معرفتیم ما خاک قدوم هر چه زیبا صفتیم از زشتى کردار دگر خسته شدیم محتاج دو پیمانه مى معرفتیم @molan