نوای سفیره( نورانی)

▫️ خدایا به ما هم جمالی بده به وقت گرفتاری حالی بده 🔻قدیم‌ها توی قُم یک کارگر عرب خوزستانی داشتیم، که خیلی می‌فهمید. اسمش "جمال" بود.‌ 🔘 از خوزستان کوبیده بود و آمده بود برای کارگری. اوّل‌ها مَلات سیمان درست می‌کرد و می‌برد وَردست اوستا تا دیوار اتاق و حمّام را عَلَم کنند. 🔘 چون جَنَم داشت، بعد از چهار ماه شد همه‌کارهٔ کارگاه: حضور و غیاب کارگرها، کنترل انبار، سفارش خرید، همه چیز. 🔘 قشنگ حرف می‌زد. دایرهٔ لغات وسیعی داشت. تُن صدایش هم خوب بود، شبیه آلِن دِلون. 🔘 مهمّ‌ترین خاصیّتش همان صدایش بود. خیلی قشنگ حرف می‌زد. 🔘 یک بار کارگر مُقّنیِ قوچانی‌مان رفت توی یک چاه شش‌متری که خودش کنده بود. اما متاسفانه خاک آوار شد روی سرش. 🔘 "جمال" پرید به رئیس کارگاه خبر داد. رئیس کارگاه رنگش شد مثل پنیر لیقوان. حتّی یادش رفت زنگ بزند آتش‌نشانی. 🔘 "جمال" تلفن کارگاه را گرفت و خودش زنگ زد و گفت: «کارگرمان مانده زیر آوار» خیلی خوب و خلاصه گفت. 🔘 تَهِش هم گفت: «مُقنّّی‌مان دو تا دختر دارد، خودش هم شناسنامه ندارد. اگر بمیرد دست یتیم‌هایش به هیچ جا بند نیست.» 🔘 بعد جمال رفت سر چاه تا کمک کند برای پس‌زدن خاک‌ها. خاک که نبود؛ گِل رُس بود و برف یخ‌زدهٔ چهار روز مانده. 🔘 تا آتش‌نشانی برسد، رسیده بودند به سر مُقنّی، دقیقاً زیر چانه‌اش، هنوز زنده بود. اورژانس‌چی آمد و یک ماسک اکسیژن زد روی صورت مقنّی! 🔘 آتش‌نشانها گفتند، چهار ساعت طول می‌کشد تا برسند به مچ پایش و بکشندش بیرون! چهار ساعت برای چاهی که مُقنّی، دو ساعته و یک‌نفره کنده بود! 🔘 عملیات نجات را شروع کردند. همه‌چیز فراهم بود: آتش‌نشان بود. پرستار بود. چایِ گرم بود. رئیس کارگاه هم بود. فقط امّید نبود. مُقنّی سردش بود و ناامید. 🔘 "جمال"رفت روی برف‌ها کنارش خوابید، و شروع کرد خیلی قشنگ قشنگ آلِن دِلونی برایش حرف زد. 🔘 حرف که نمی‌زد! لاکِردار داشت برایش نقّاشی می‌کرد. 🔘 "جمال" می‌خواست آسمان ابریِ زمستانِ دم غروب را آفتابی کند و رنگش کند. او می‌خواست امّید بدهد. همه می‌دانستند خاک رُس و برف چهار روزه، چقدر سرد است. مخصوصاً اگر قرار باشد چهار ساعت لایِ آن باشی.! 🔘 دو تا دختر فِسقِلی هم توی قوچان داشته باشی، بی‌شناسنامه. 🔘 امّا "جمال" کارش را خوب بلد بود. جمال، خوب ‌می‌دانست که کلمات، منبع لایتناهی انرژی و امّیدند، اگر درست مصرفشان کنند. 🔘 "جمال" چهار ساعت تمام ماند کنار مّقنّی و ریز ریز دنیای خاکستری و واقعیِ دوروبرش را برایش رنگی رنگی کرد: آبی، سبز، قرمز. 🔘 "جمال" امّید را گاماس، ‌گاماس تزریق کرد زیر پوستش. چهار ساعت تمام.! 🔘 مُقنّی زنده ماند. با تلاش آتش نشان‌ها و به‌ همّت "جمال" زنده ماند. 🔻همه‌ی ما آدم‌ها، توی زندگی یک "جمال" می‌خواهند برای خودشان. 🔘 زندگی از َازل تا به اَبد، بعضی وقت‌ها خاکستری بوده و هست. فقط این وسط یکی باید باشد که به‌دروغ هم که شده، رنگ بپاشد روی این‌همه اَبرِ خاکستری. 🔘 رمز زنده ماندن زیر آوار زندگی، فقط کلمات هستند و بس. 🔘 پس کلمات را قبل از اِنقضاء، درست مصرف کنیم. 🔹"جمالِ" زندگی‌مان را پیدا کنیم. 🔹 و “جمال" زندگیِ دیگران باشیم.                                           🔻در این روزها که خیلی‌ها حرف از ناامیدی می‌زنند، نیاز زیادی به حضور "جمال"ها داریم. خدایا به ما هم جمالی بده به وقت گرفتاری حالی بده